Ο Ανθρωποκυνηγός

Παρά την εκπληκτική δουλειά του Τζόναθαν Ντέμι στη «Σιωπή των Αμνών» ή την πιο εξεζητημένη στιλιστική προσέγγιση του Ρίντλεϊ Σκοτ στο «Χάνιμπαλ», ο «Ανθρωποκυνηγός» του Μάικλ Μαν παραμένει πιθανότατα η καλύτερη διασκευή βιβλίου του Τόμας Χάρις στην οθόνη.

Μπορεί να απουσιάζουν ο Άντονι Χόπκινς και οι ακραίες σκηνές βίας, υπάρχει όμως ένας εκπληκτικός σκηνοθέτης και ο υποδειγματικός τρόπος με τον οποίο παγιδεύει εξαρχής το θεατή στην πανίσχυρη και απόλυτα υποβλητική γεωμετρία της ταινίας του. Για να το καταφέρει αυτό πλέκει τον ιστό του σασπένς και των χαρακτήρων αργά και μεθοδικά. Μετατρέπει το αστικό αρχιτεκτονικό του σκηνικό σε αυτόνομη εστία απειλής. Κάνει το χρώμα και τη φωτογραφία να γίνουν συνένοχοι της ψυχοσυναισθηματικής παθολογίας των ηρώων. Αντλεί από την - απόκοσμη σε σημεία - ατμόσφαιρα το αίσθημα ότι αυτό που παρακολουθούμε είναι ένας πυκνός εξπρεσιονιστικός εφιάλτης. Μοιράζει ακριβοδίκαια τη δυαδική αφήγησή του ανάμεσα σε έναν αποφασιστικό κυνηγό, το σαστισμένο θήραμά του και το ανατριχιαστικό παιχνίδι της γάτας και του ποντικού στο οποίο πρωταγωνιστούν.

Ενώνοντας αριστοτεχνικά το ρεαλιστικό με το φανταστικό και το άκρατα στιλιστικό, ο Μαν μεταφράζει το νοσηρό κόσμο μανιακών και τεράτων του συγγραφέα σε ένα από τα ωραιότερα και πιο αβάσταχτα αγωνιώδη θρίλερ που έγιναν ποτέ.