Γκρίζα Ζώνη

O Μπρόνκο (Τζέικ Τζίλενχααλ) κι ο Σιντ (Χένρι Καβίλ) είναι μέλη μιας επίλεκτης ομάδας πρακτόρων, που δρα υπό τις διαταγές της Σοφία (Έιζα Γκονζάλεζ), μιας ισχυρής γυναίκας με γνωριμίες σε υψηλά κλιμάκια εξουσίας. Η νέα τους αποστολή ανατίθεται από μια μυστηριώδη γυναίκα (Ρόζαμουντ Πάικ), από την οποία έχει κλαπεί ένα πολύ μεγάλο χρηματικό ποσό ύψους μερικών δισεκατομμυρίων. Η ομάδα πρέπει να το πάρει πίσω και να εξουδετερώσει τη συμμορία που το έκλεψε.

Τα τελευταία χρόνια ο Γκάι Ρίτσι έχει πέσει με τα μούτρα στη δουλειά, γυρνώντας περίπου μία ταινία το χρόνο, πλάι σε τηλεοπτικές δουλειές όπου βάζει την υπογραφή του. Δυστυχώς, αυτή η εργασιομανία δεν συνοδεύεται από βελτίωση στην ποιότητα της φιλμογραφίας του, αντίθετα μοιάζει να επιβεβαιώνει τη ρήση «η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη», καθώς από τις ταινίες που έχει κάνει ο Ρίτσι μετά το 2017 ζήτημα είναι να βλέπεται μία. Ειδικά, δε, οι δύο τελευταίες του, το «The Ministry of Ungentlemanly Warfare» (2024) και το «Fountain of Youth» (2025), αποτελούν το δημιουργικό ναδίρ του Άγγλου σκηνοθέτη.

Για τις ανάγκες του «In the Grey», της καινούργιας ταινίας του, ο Ρίτσι ξανασυναντά επί οθόνης δύο ηθοποιούς με τους οποίους έχει ξανασυνεργαστεί στο παρελθόν, τον Τζέικ Τζίλενχααλ που πρωταγωνιστούσε στο «The Covenant» (2023) και τον Χένρι Καβίλ του «The Man From U.N.C.L.E.» (2015) και του προαναφερθέντος «The Ministry…». Οι δύο σταρ είναι το μεγαλύτερο δέλεαρ της ταινίας και φέρνουν με άνεση σε πέρας τους ρόλους τους. Ο μεν Τζίλενχααλ είναι πιο εγκρατής από άλλες πρόσφατες ερμηνείες του – μακάρι αυτό να σηματοδοτήσει μια σταδιακή επιστροφή στο υποκριτικό στιλ της πρώτης φάσης της καριέρας του – και ο Καβίλ προσφέρει το σταριλίκι και την αυτοπεποίθησή του.

Πέραν των δύο πρωταγωνιστών, το καστ είναι αρκετά ικανοποιητικό, με τη Ρόζαμουντ Πάικ να συνεισφέρει με την εμπειρία και το ταλέντο της και την Έιζα Γκονζάλεζ να είναι αρκετά μαγνητική ως παρουσία. Η δράση είναι καλοστημένη, το σήμα κατατεθέν βιντεοκλιπίστικο μοντάζ του Ρίτσι δίνει τη θέση του σε μια πειθαρχημένη γεωγραφία της δράσης και το φιλμ κλιμακώνεται με σασπένς και αγωνία.

Από την άλλη, καμία αληθινή πρωτοτυπία ή έκπληξη δεν επιφυλάσσει το «In the Grey». Σεναριακές ευκολίες και επαναλήψεις υπάρχουν, το exposition είναι υπερβολικό, η κατασκοπική ίντριγκα δεν λειτουργεί και δεν μας ενδιαφέρει και πολύ, οι «κακοί» είναι άχρωμοι και άοσμοι ως παρουσίες. Ο Ρίτσι ξέρει ότι γυρνάει ένα b-movie και φροντίζει να το κάνει όσο πιο χαβαλεδιάρικο και διασκεδαστικό μπορεί, ποτέ όμως δεν καταφέρνει να μας κάνει να ξεχάσουμε την έλλειψη φιλοδοξίας και βάθους που διακρίνει το εγχείρημα. Δεν είναι μια ταινία που θα σε κάνει να κλαις το χρόνο και τα χρήματά σου, ούτε όμως και ένα φιλμ που θα θυμάσαι και θα αποζητάς να ξαναδείς. Τουλάχιστον δεν είναι και το αίσχος των δύο προηγούμενων ταινιών του σκηνοθέτη.