Για Σένα

Βασισμένη σε αληθινή ιστορία η ταινία του Αλεσάντρο Αροναντίο είναι η ιταλική κυκλοφορία του προ-καλοκαιριού που δικαιολογεί κάπως την εμμονή της διανομής με τις ταινίες της καλοκαιρινής περιόδου που έρχονται από Γαλλία, Ιταλία και Ισπανία, οι οποίες μπορεί στο μεγαλύτερο ποσοστό τους να αποτελούν όχι και τόσο καλές, καταστασιακές κωμωδίες ή βαριά και ασήκωτα δράματα δίχως ψήγμα αισιοδοξίας, όμως κάποιες φορές καταφέρνουν να αποτελέσουν καλές ταινίες. Το «Για Σένα» είναι μια τέτοια περίπτωση.

Όταν ο Πάολο (Λέο) μαθαίνει πως πάσχει από Αλτσχάιμερ, παρά το γεγονός πως είναι πολύ νέος, ο κόσμος του αναμενόμενα κλονίζεται. Σε μια προσπάθεια να συμβιβαστεί, αλλά και να συμβιβάσει την οικογένειά του με τα αποκαρδιωτικά νέα, θα αποφασίσει να δημιουργήσει νέες αναμνήσεις μαζί τους, «κρατώντας» τες όσο περισσότερο μπορεί. Την ίδια στιγμή θα θελήσει να «κλείσει» και τις πληγές του παρελθόντος, σε μια απόπειρα να επανενωθεί με τον αποξενωμένο αδελφό του.

Βασικό προνόμιο της ταινίας είναι ότι αποφεύγει τους περιττούς μελοδραματισμούς, με τον Αροναντίο να σκηνοθετεί με ρεαλισμό και μετρημένη συγκίνηση μια πραγματική ιστορία, που ακόμα κι αν δεν αποτελούσε τη βάση για τούτη εδώ την υπόθεση, δεν σημαίνει πως δεν συνιστά τη σκληρή καθημερινότητα για πολλές οικογένειες εκεί έξω.

Το σενάριο επικεντρώνεται κυρίως στις σχέσεις των ανδρών, αυτή του Πάολο με τον γιο του και τον αδελφό του, με τη σύζυγο να μένει λιγάκι πιο πίσω σαν χαρακτήρας, όχι ξεχασμένη αφηγηματικά, αλλά πιο πολύ σαν διακριτικό, γαμήλιο υποστύλωμα που εποπτεύει τη φροντίδα του σπιτικού, ενθαρρύνοντας το ύστατο μοίρασμα εμπειριών ανάμεσα σε πατέρα και γιο.

Εκεί επικεντρώνεται εξάλλου και η ταινία, στον τρόπο με τον οποίο ο Πάολο θα ανακοινώσει την ασθένειά του στον Ματία και ο τρόπος είναι ομολογουμένως λιτός και απέριττος. Υπάρχει μια οικονομία στην πλοκή παρά την εμπλοκή τριών σεναριογράφων, που καθιστά το «Για Σένα» μια «slice of life» ταινία, μια κινηματογραφική αναπαράσταση δηλαδή που ενδιαφέρεται για το καθημερινό και την εικόνα μιας οικογενειακής ζωής δίχως καταιγισμό γεγονότων και κορύφωση του σασπένς. Ο ίδιος ο ρυθμός, εξάλλου, μαρτυρά αυτήν ακριβώς την επιλογή του σκηνοθέτη: πρόκειται για ένα ταξίδι δίχως επιστροφή, όπως όμως και με την ίδια τη ζωή, σημασία έχει πως διαχειριζόμαστε το ταξίδι αυτό.

Η κάμερα του Αροναντίο διαθέτει μια ευαισθησία στην κινηματογράφηση των σκηνών, χωρίς να γίνεται ποτέ δυσάρεστη ή εξεζητημένα τραγική, με τη σεκάνς κατά την οποία πατέρας και γιος παρακολουθούν – ταιριαστά – το «Ρόκι» να αποτελεί μια από τις καλύτερες, αν όχι την καλύτερη στιγμή της ταινίας.

Στον ρόλο του Πάολο ο Εντοάρντο Λέο με μακρά τηλεοπτική καριέρα, αποδεικνύει ότι τα καταφέρνει εξίσου καλά και στο σινεμά, διαθέτοντας το ιδανικό συνταίριασμα χημείας με τον μικρό Χαβιέ Φραντσέσκο Λεόνι που υποδύεται τον γιο του.

Το «Για Σένα» είναι μια ταινία σκηνοθετημένη με ίσες δόσεις δράματος και στωικής, σχεδόν ανάλαφρης αποδοχής - της επιτρέπεται να γυριστεί έτσι, λόγω του σοβαρού της θέματος. Εάν ο Αροναντίο είχε επιλέξει τον δρόμο του δυσβάσταχτου δράματος, ίσως και να μιλούσαμε για μια άλλη ταινία, από εκείνες που απαιτούν εκβιαστικά την αντίδραση του θεατή. Εδώ τα μουσκεμένα σας μάγουλα θα σας εκπλήξουν, τόσο αβίαστα και φυσικά έρχεται η συγκίνηση μαζί με το τέλος της ταινίας.