Αυτόματος Τηλεφωνητής

Η ταινία του Φαμπιάν Γκοντέ ανοίγει επίσημα τη φετινή, θερινή σεζόν με μια κωμωδία από τις γνώριμες, γαλλικές κωμωδίες που βρίσκουν τον δρόμο προς τη χώρα μας κάθε χρονιά τέτοια εποχή και αυτό είναι συνάμα καλό και κακό – καλό γιατί έρχεται το αγαπημένο (για κάποιους, όχι για τη γράφουσα) καλοκαίρι και κακό γιατί αυτό σημαίνει πως η αναλογία ποσότητας και ποιότητας στο προσφερόμενο σινεμά εκ Γαλλίας, πρόκειται να υπολογιστεί με σαρωτική νίκη της ποσότητας.

Ο Πιέρ Σοζέν (Πονταλιντές) είναι ένας διακεκριμένος συγγραφέας με πλούσιο έργο και μεγάλη αναγνωρισιμότητα. Το πρόβλημα είναι ότι οι πολλαπλές του υποχρεώσεις τον αποσπούν από τη συγγραφική του δουλειά, με αποτέλεσμα να είναι όλη μέρα στο τηλέφωνό του, γεγονός που αποτελεί διαρκές εμπόδιο στην πολύτιμη έμπνευσή του. Η ιδέα θα έρθει όταν ο Σοζέν παρακολουθήσει την παράσταση του Μπατίστ (Σισέ) ενός ικανότατου μίμου, τον οποίο και θα προσλάβει προκειμένου να απαντάει τις κλήσεις για χάρη του παριστάνοντας τον...ίδιο! Η κατάσταση θα περιπλεχθεί όταν ο Μπατίστ βρεθεί να απαντάει και τις προσωπικές κλήσεις του Σοζέν, όπως αυτές της κόρης του.

Πρόκειται για μια πρωτότυπη ιδέα που θα λειτουργούσε καλύτερα σε μια μικρού ή μεσαίου μήκους ταινία, μιας που εδώ η υπόθεση εξαντλείται γρήγορα, με τους ήρωες να επιδίδονται από εκεί και πέρα, σε μια ανταλλαγή απόψεων και σκέψεων γύρω από τη ζωή, τις σχέσεις και την Τέχνη που «τραβάνε» υπερβολικά σε διάρκεια, ιδιαίτερα όταν το hook όλης της ταινίας έχει αποκαλυφθεί ήδη στην αρχή.

Το βάρος της πλοκής μετατοπίζεται από το εύρημα του «απαντητή», στις συνδέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα στους χαρακτήρες, με την υπόθεση να μη «ξεκολλά» ποτέ πραγματικά από την κεντρική σύλληψη της ταινίας, καθιστώντας έτσι τον ρυθμό αρκετά ράθυμο, δίχως την παραμικρή αυξομείωση σε επίπεδο διήγησης.

Χωρίς το πολύ μεγάλο όνομα (τουλάχιστον για τη δική μας κινηματογραφική διανομή) η ταινία του Γκοντέ δύσκολα θα «τραβήξει» άλλον κόσμο, πέραν αυτού που αρέσκεται στις ανάλαφρες, γαλλικές κωμωδίες και η αλήθεια είναι πως «Ο Αυτόματος Τηλεφωνητής» ενώ δεν έχει κάποιο τεράστιο θέμα, ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που θα ξεχάσεις με το που περάσεις το κατώφλι της αίθουσας ή του θερινού. Δεν είναι μια κακή ταινία, είναι μια αδιάφορη ταινία και πολλές φορές το δεύτερο είναι χειρότερο του πρώτου.