Κότα

Μόνο συγχαρητήρια και θαυμασμός στους συντελεστές για την εκτέλεση ενός αφηγηματικού πειράματος που με κατά βάση φυσικούς σινε-τρόπους κατάφερε να μετατρέψει μια κότα (που δεν είναι και… δελφίνι νοημοσύνης) σε εκφραστικότατη πρωταγωνίστρια. Όχι ότι δεν καραδοκεί η εύκολη, κι όχι εντελώς αβάσιμη, κριτική του ότι επί της ουσίας βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός πουλερικού. Κι αυτό καλεί σε ένα είδος ταύτισης που αφ’ ενός είναι εκ των πραγμάτων κάπως…πιεστικό για την αναστολή της δυσπιστίας μας, αφ’ ετέρου όμως κρύβει και παγίδες, ιδίως εάν το σενάριο, στην πιο βαριόχερη (sic) στιγμή του (των πρώτων προσφύγων), σε καλέσει να σκεφτείς ένα ενδεχομένως (και το λέω με χιούμορ το ενδεχομένως) ενοχλητικό «τουλάχιστον να σωθεί η Κότα». Αυτό είναι μεγάλο φάουλ, στα μάτια μου. Κλείνοντας με τα αρνητικά, που δεν θα επισκιάσουν το έργο για τους περισσότερους θεατές – και, αναλογικά, θα βρει αρκετούς στις πορείες της – δυσχεραίνει κάπως η αίσθηση ότι παρενθετικά στο έργο η ιστορία χρειάστηκε περαιτέρω ανθρώπινη παρουσία και «κοινωνικοπολιτικό δράμα» για να κερδίσει έρμα και διάρκεια. Από την πλευρά μου θα έλεγα ότι ο πυλώνας αυτός του σεναρίου, οπωσδήποτε στην προαναφερθείσα σκηνή, μπορούσε να λείπει, λειτουργεί αποπροσανατολιστικά και παρενοχλεί την λογική παραίνεσης στον θεατή να δει τον κόσμο από άλλη θέση.

Επιλέγοντας όμως ολόκληρη την υπόλοιπη παρασκευή, ο Πάλφι έχει κατάγει θρίαμβο τεχνικής επίτευξης και αφηγηματικής δεξιοτεχνίας. Ιδίως οι συνεργατικές πινελιές με τις μουσικές επιλογές (το Bolero της Κότας-Πεταλούδα, που θέλει να αποδράσει, ο Μπιθικώτσης και ο Μανώλης Αγγελόπουλος, είναι τρία ευρήματα να πέσεις κάτω) στέκουν ως στιγμές ανθολογίας γενικώς live action ταινιών με ζώα. Δεν είναι όμως μόνο αυτό, κι ας είναι κορώνα στο κεφάλι του. Παραδίδει μια σκηνή έξοχης δράσης ανάμεσα στην Κότα και μια χαζούλα αλεπού, ένα μικροθρίλερ επιβίωσης που σε κάνει νωρίς-νωρίς να λες «πώς το γύρισε;». Φτιάχνει ένα ωραίο road movie επιβίωσης. Μια σοβαρή σεκάνς απόδρασης. Ένα λαμπρό ενσταντανέ πάνω στο καμπανάκι της μητρότητας. Μια σκηνή φλερτ που έχουμε χρόνια να δούμε στο σινεμά – έχει και πουπουλάτο payoff στο τέλος. Παρότι από μια μεριά αχρείαστη, έχει και μια πολύ καλή βωβή σεκάνς ανθρώπων – ακόλουθη της εμφάνισης Καφετζόπουλου που ήρθε, τα είπε και καθάρισε με ευχέρεια που λίγοι έχουν. Περιβάλλεται και από μια αχλύ φυσικής επιλογής, όχι τόσο με την δαρβινική διάσταση, αν και η έξοχη φυσική σκληρότητα δεν λείπει (εν μέρει δικαιολογεί και την σκηνή της ένστασής μου), αλλά με την οικο-ενήμερη, αυτή που θα κάνει και μικρούς φίλους του έργου (οι γονείς δεν θα χάσουν να πάνε τα παιδιά τους) να διαπιστώσουν έγκαιρα πώς είναι ο κόσμος που υπάρχει επίμονα έξω από το βλέμμα τους.

Δεν θα μπορούσα ποτέ να φτάσω στην απόρριψη ενός βραστού αυγού κλάσεως, αλλά η αλήθεια είναι ότι (και) τα κοτοπουλάκια δεν καλοπερνάνε στα χέρια μας – παραπομπή επί τούτου στο αριστουργηματικό Samsara (2011) του Ρον Φρίκι για όποιον έχει διάθεση για περισσότερα (κι εν μέρει γερό στομάχι). Τρία τα αστεράκια, ολόγιομα, κι ας υπάρχουν κι οι αντιρρήσεις.