Ανάμεσά τους πολλοί Ισραηλινοί δημιουργοί, όπως οι Άρι Φόλμαν και Ναντάβ Λαπίντ.
Κάποιος θα έλεγε ότι οι υπογραφές δεν κέρδισαν ποτέ έναν πόλεμο, δεν αποκλείεται ωστόσο να γείρουν μια πλάστιγγα σε μια μάχη. Και η (απειροελάχιστη) αισιοδοξία αυτή οφείλεται στην ενόχληση που προκάλεσε στο καθεστώς Ισραήλ μια ταινία και η διεθνής της αναγνώριση. Το ότι η διοίκηση Νετανιάχου θα μπορούσε να σιωπήσει επιδεικτικά αλλά αντ' αυτού είδε τον εκπρόσωπό της (τον υπουργό Πολιτισμού) να εκτοξεύει απειλές και να διαμηνύει ότι θα αφαιρέσει την ιθαγένεια των δημιουργών του ντοκιμαντέρ, κάτι δείχνει. Ασφαλώς δεν είναι αρκετό, αλλά κάτι είναι.
Στο κάτω-κάτω εδώ έχουμε να κάνουμε με δύο ανθρώπους, δύο Ισραηλινούς, που σε πλήρη αντίθεση με άλλους ομολόγους τους, κινδυνεύουν πράγματι - και σε αναλογία πρέπει να πει κανείς με αυτά που τραβάνε Ιρανοί σκηνοθέτες στο θεοκρατικό καθεστώς τους. Το ότι οι Αμπραχάμ και Ζορ λένε ότι θα επιστρέψουν στο Ισραήλ, «εκεί είναι η ζωή μας, η οικογένεια και οι φιλοι μας» προσθέτουν, δεν είναι απλή υπόθεση, ο φανατισμός και τα «ατυχήματα» δεν ήταν ποτέ σπάνια.
«Προσφάτως έχουμε γίνει μάρτυρες μιας άνευ προηγουμένου καμπάνιας σε βάρος των δημιουργών της ταινίας. Και η απόσταση ανάμεσα σε κάτι τέτοιο και στην άσκηση απειλής και φυσικής βίας συρρικνώνεται», αναφέρει εύλογα η επιστολή. «Εμείς, οι δημιουργοί ταινιών, καλούμε εκείνους που παλεύουν ακόμα για την ελευθερία της έκφρασης να υποστηρίξουν και να σταθούν αλληλέγγυοι στην Ρέιτσελ Ζορ και τον Γιουβάλ Αμπραχάμ. Ο κεντρικός ρόλος της τέχνης και της δημοσιογραφίας είναι να καθρεφτίζουν την κοινωνία στην οποία ενυπάρχουν, να δημιουργήσουν συζητήσεις χωρίς προκαταλήψεις, ακόμα και όταν η πραγματικότητα είναι δύσκολη.»









