Ημέρες εισπρακτικής δόξας: Η «Οδύσσεια» έγινε η πιο προσοδοφόρα R-rated ταινία

Είναι χρονιά εμπορικής αναγέννησης για τα μεγάλα παιδιά του Χόλιγουντ, αν και πιθανά το φθινόπωρο να έχουμε μια μικρή κοιλιά προτού έρθει η προβλεπόμενα τρομακτική (θετικά εννοούμενο) περίοδος του Δεκεμβρίου.

Βασικό τεκμήριο αυτού η σπουδαία πορεία της Οδύσσειας στα ταμεία. Μια ταινία που παρά τον κατά μία έννοια βαρύ τίτλο αποτελεί μια πρωτότυπη δημιουργία, «αβοήθητη» από franchise και Intellectual Properties και όλα αυτά τα βαριά, κακόηχα μπαγκάζια που αναφέρουμε διαρκώς στην τελευταία 20ετία.

Η Οδύσσεια λοιπόν, που να θυμίσουμε το τελευταίο διάστημα πριν βγει ήταν αρκετός κόσμος που δυσπιστούσε ως προς την δυνατότητά της (κακώς, ήταν σαφές, όπως και σε άλλες περιπτώσεις συμβαίνει, ότι ήταν κοινότοπος τοξικός θόρυβος ολιγάριθμων social λογαριασμών), σπάει το φράγμα των 1.33 δις στο παγκόσμιο στερέωμα και οδεύει προς κάτι που αυτή τη στιγμή θα εκτιμούσαμε προς το 1.6-1.7, δεδομένου ότι υπάρχει λίγο καύσιμο ακόμα στις ΗΠΑ και η Κίνα μόλις μπήκε στο παιχνίδι (δύσκολα εκεί να μείνει κάτω από τα 80-90 εκατομμύρια, πιο πιθανό το 100+, η δεύτερη εβδομάδα θα δείξει). Σε κάποια φάση εμείς εδώ είχαμε εναποθέσει κάποιες ελπίδες ακόμα και για τα 2 δισεκατομμύρια. Ακόμα κι αν δεν φαίνεται εφικτό η ταινία θα τα πλησιάσει αρκετά για να οδηγηθεί η χρονιά τούτη σε αριθμούς πρωτόφαντους ακόμα και προπανδημικά. Τα καλά νέα της αίθουσας ήρθαν. Μένει το πιο δύσκολο, η διαδοχή, το 2027. Άλλη συζήτηση.

Η Οδύσσεια γίνεται η μόλις τρίτη ταινία R χαρακτηρισμού που περνά το δισεκατομμύριο, οι άλλες δύο είναι το Deadpool και το πρώτο Joker και επαναφέρει στο τραπέζι το απυρόβλητο του Κρίστοφερ Νόλαν στην τρίτη δεκαετία κυριαρχίας του. Ο άνθρωπος δεν αγγίζεται στην σχέση του με το μεγάλο κοινό, και παρότι πολλά μπορούν να ειπωθούν για την ψυχοπαθολογία της σχέσης - και για το είδος του σινεμά που πρυτανεύει - αντικειμενικά βλέπει στα μάτια Σπίλμπεργκ, Λούκας, Κάμερον, τους μόνους δηλαδή που μπορούν να αντιπαραβάλλουν ανάλογες εισπράξεις, σχέση με το κοινό και διάρκεια. Ναι σε αντικειμενικούς αριθμούς, αν δηλαδή ληφθεί υπ' όψιν ο πληθωρισμός, ο Νόλαν υπολείπεται ακόμη αισθητά, αναπληρώνει όμως σε παράγοντες όπως η εποχή που δεν τον βοηθά όσο τους ανταγωνιστές του, η δική τους περίοδος ακμής, η συγκριτική του νεότητα, η κριτική υποστήριξη και, ξανά, η προσωπολατρεία που απολαμβάνει, ανελκυόμενη πλέον σε επίπεδα θρησκευτικής αίρεσης για τα κινηματογραφικά μας πράγματα.

Η Οδύσσεια, επίσης, είναι η πιο επιτυχημένη ταινία της καριέρας του γενικώς, επόμενη είναι το τρίτο Dark Knight (με κάτι λιγότερο από 1.1 δις).

The sky is the limit που λέν κι οι φίλοι μας οι Αγγλοσάξονες, η Universal δεν θα διστάσει πουθενά στην προστασία του χρυσού της δημιουργού, εμείς απλώς να πούμε, διόλου για να χαλάσει το πάρτι (άλλωστε ο Νόλαν έχει αποδειχθεί αφρενάριστος δημιουργικά) ότι ίσως εδώ χρειάζεται μια αγρανάπαυση για τον Άγγλο. Η τρομακτική εμπορική επιτυχία, και η κριτική υποστήριξη στον αγγλοσαξονικό κόσμο, δεν είναι πανάκεια. Ο ίδιος είναι φυσικά εξυπνότερος, όμως αυτό δεν αλλάζει ότι το είδος του σινεμά που υπογράφει τείνει στο να αποτελούν τα έργα του περισσότερο κοινωνικοπολιτικό γεγονός, και μάλιστα με σκοπιμότητα που ο ίδιος προϋπολογίζει, παρά καλλιτεχνικό/αισθητικό.

Όμως αυτή είναι μια άλλη, μάλλον μεγαλύτερη συζήτηση.