Insidious: Έξω από το Απώτερο

Η Τζέμα (Αμίλια Ιβ), μια νεαρή μητέρα που μεγαλώνει την κόρη της Μάια (Άιλαντ Όστιν) στο πατρικό της σπίτι, ανακαλύπτει ότι μπορεί να ταξιδέψει στο Απώτερο, το καθαρτήριο των χαμένων ψυχών, στην καρδιά του σύμπαντος του Insidious. Όταν κάτι δαιμονικό την κυνηγάει, η Τζέμα διαπιστώνει ότι έχει μια ικανότητα που αλλάζει τα πάντα: δεν επισκέπτεται απλώς το Απώτερο, αλλά μπορεί να φέρει ό,τι ζει μέσα σε αυτό στον πραγματικό κόσμο. Μόλις οι δαίμονες αντιλαμβάνονται τη δύναμή της, ο κόσμος μας γίνεται το παιχνίδι τους.

Αισίως στην έκτη ταινία του πλέον, το franchise του «Insidious» ξεκίνησε με την αξιόλογη πρώτη ταινία του Τζέιμς Γουάν το 2010 και, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, εκεί όφειλε να έχει ρίξει αυλαία. Όμως, η δικαιολογημένη εμπορική επιτυχία οδήγησε σε αδικαιολόγητα μεγάλο αριθμό σίκουελ, με τη δεύτερη και την τρίτη ταινία να διαθέτουν κάποιες ιδέες που τις έκαναν σχετικά ενδιαφέρουσες, αλλά τις δύο επόμενες να σημειώνουν κατακόρυφη ποιοτική πτώση. Οι δημιουργοί του franchise, Τζέιμς Γουάν και Λι Γουάνελ είχαν δώσει πλέον τα ηνία σε άλλους σκηνοθέτες, όμως το κοινό συνέχιζε να προσέρχεται στις αίθουσες, τα ταμεία συνέχιζαν να γεμίζουν, και κάπως έτσι, εν έτει 2026, βλέπουμε ακόμα καινούργια «Insidious» - και μάλλον θα βλέπουμε για καιρό ακόμα.

Στη νέα ταινία, τη σκηνοθεσία αναλαμβάνει ο Τζέικομπ Τσέιζ («Come Play»), ο οποίος αντιγράφει το ύφος του Γουάν. Τα καταφέρνει αρκετά καλά, έχει κι ο ίδιος μια-δυο καλές ιδέες, και η ταινία καταφέρνει να είναι τρομακτική. Συχνά βέβαια ο σκηνοθέτης καταφεύγει σε φτηνά, προβλέψιμα jump scares και προσπαθεί να εκβιάσει την αηδία μέσα από χαζές σκηνές όπως αυτή της επίσκεψης του δαίμονα στην… οδοντίατρο για καθαρισμό (!), η αλήθεια είναι όμως ότι, έχοντας φτάσει μέχρι εδώ σε αυτή τη σειρά ταινιών, το τελευταίο που μας απασχολεί είναι η ευρηματικότητα της σκηνοθεσίας και του σεναρίου. Δύο καλές σκηνές τρόμου αν πάρουμε, θα πούμε κι ευχαριστώ.

Σε θεματολογικό επίπεδο, η ταινία περιστρέφεται γύρω από γνώριμα μοτίβα του μοντέρνου σινεμά τρόμου, όπως είναι το παιδικό τραύμα και η επούλωσή του. Κι εδώ, υπάρχουν ενδιαφέρουσες ιδέες – ειδικά ο συμβολισμός του σπιτιού, απλός όσο κι αν είναι, λειτουργεί, ειδικά έτσι όπως καταλήγει στο φινάλε της ταινίας. Ωστόσο, αυτές δεν αρκούν ώστε να αποτινάξουν την αίσθηση του αναμασήματος που αναδίδει η ταινία. Ό,τι παρακολουθούμε το έχουμε δει ξανά και ξανά, σε καλύτερες ταινίες μάλιστα.

Ερμηνευτικά, η ταινία κινείται επίσης σε μέτρια επίπεδα. Η Αμίλια Ιβ είναι ικανοποιητική, χωρίς να κάνει κάτι το πραγματικά εντυπωσιακό. Απλώς πείθει για την τραγικότητα του χαρακτήρα της, ως μια μητέρα που δεν θέλει να προκαλέσει στην κόρη της το ίδιο τραύμα που υπέστη από τη δική της μάνα. Ο Μπράντον Περέα, σε ρόλο ρομαντικού ενδιαφέροντος και στηρίγματος της ηρωίδας, είναι ισχνός. Η Λιν Σέι επιστρέφει στον ρόλο της Ελίζ Ρέινιερ και συνδέει την ταινία με το παρελθόν του franchise. Επιβλητικός είναι ο Σαμ Σπρούελ στον ρόλο του απόλυτου «κακού» του φιλμ, Σάιρους Λαμ.

Το «Insidious: Out of the Further» δεν είναι η χειρότερη ταινία του εν λόγω franchise. Τον τίτλο αυτόν τον διατηρεί δικαιωματικά η τέταρτη ταινία, «Insidious: The Last Key» (2018). Συγχρόνως, όμως, δεν είναι και η ταινία που θα επαναφέρει τη σειρά στην ποιότητα, αν δηλαδή δεχτούμε πως το franchise διέθετε ποτέ τέτοια. Είναι μια σχετικά τίμια κι ανώδυνη προσθήκη, μάλλον η πιο ενδιαφέρουσα μετά το τρίτο κεφάλαιο του 2015, αλλά, όπως και κάθε σχεδόν ταινία της σειράς, μας κάνει να νοσταλγούμε την πρώτη.