Ανταρσία

Ο Κόουλ Ριντ (Τζέισον Στέιθαμ) είναι πρώην αστυνομικός, ο οποίος εγκατέλειψε το Σώμα ύστερα από ένα τραυματικό γεγονός, και πλέον εργάζεται ως σωματοφύλακας ενός εύπορου βιομήχανου. Όταν, όμως, το αφεντικό του, με το οποίο έχει αναπτύξει πλέον σχέση αμοιβαίας εκτίμησης και φιλίας, δολοφονείται από αγνώστους, λίγο πριν ολοκληρωθεί η πώληση της εταιρείας του, ο Κόουλ βρίσκεται εσφαλμένα κατηγορούμενος για το έγκλημα. Πρέπει, τώρα, να αποδείξει την αθωότητά του, αλλά και να αποκαλύψει τους πραγματικούς ενόχους. Στην προσπάθειά του να εκδικηθεί, θα φέρει στο φως ένα τρομερό μυστικό για τους συνωμότες που σκότωσαν τον εργοδότη του.

Ο Τζέισον Στέιθαμ είναι ο τιμιότερος ήρωας δράσης της εποχής μας: οι ταινίες του προσφέρουν πάντα αυτό που υπόσχονται, σπανίως κάτι παραπάνω, σπανιότερα κάτι λιγότερο. Το «Mutiny» ανήκει στις καλύτερες στιγμές του ηθοποιού των τελευταίων ετών, χωρίς να αποτελεί ορόσημο για το είδος της δράσης. Είναι ένα καλογυρισμένο, καλογραμμένο και καλοπαιγμένο b-movie που χτίζει ωραία τους χαρακτήρες του και την πλοκή του, εκμεταλλεύεται τα κλισέ του είδους, εκπληρώνει τις προσδοκίες του κοινού από μια ταινία με τον συγκεκριμένο πρωταγωνιστή και προσφέρει μιάμιση ώρα παλιομοδίτικης απόδρασης, με την καφρίλα, το θέαμα και τον χαβαλέ της.

Στην ταινία, έχουμε κι ένα επιφανειακό κοινωνικό σχόλιο, αφού το τρομερό μυστικό (SPOILER ALERT) που αποκαλύπτει ο ήρωάς μας είναι πως οι δολοφόνοι του αφεντικού του χρησιμοποιούσαν την επιχείρησή του ως βιτρίνα για διακίνηση προσφύγων και φοβούνταν πως, αν την πωλούσε, η παράνομη μπίζνα τους θα τερματιζόταν. Βεβαίως, δεν πρόκειται για κοινωνικό δράμα του Κεν Λόουτς, δεν πάμε για Χρυσό Φοίνικα οπότε δεν μας ενδιαφέρει να καταγράψουμε την προσφυγική εμπειρία. Οι πρόσφυγες εδώ απλά δίνουν την αφορμή στον πάντα δίκαιο κι ευαίσθητο ήρωά μας να μοιράσει μπουκέτα στους αχρείους που εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο. Ο Τζέισον Στέιθαμ είναι πάντα με τον άνθρωπο, ακόμα κι αν κάποιοι άνθρωποι χρειάζονται λίγες γρήγορες για να στρώσουν. (ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ SPOILER ALERT)

Στη σκηνοθεσία, ο Ζαν – Φρανσουά Ρισέ («Plane») κάνει τίμια δουλειά. Δεν υπερβαίνει εαυτόν, δεν ενορχηστρώνει κάποιο set-piece που θα θυμόμαστε για καιρό, αλλά η δράση είναι ευκρινής, συναρπαστική και το ύφος της ταινίας απολύτως ικανοποιητικό. Η φωτογραφία, το μοντάζ και η μουσική υπόκρουση λειτουργούν απολύτως εξυπηρετικά ως προς την ιστορία, όπως άλλωστε πρέπει να γίνεται σε αυτές τις ταινίες. Η πλοκή είναι ελαφρώς προβλέψιμη, ειδικά ως προς το σκέλος της ανατροπής και της τελικής αποκάλυψης του αρχι-κακού, αυτό όμως συγχωρείται καθώς εκείνο που πραγματικά μας ενδιαφέρει είναι η δράση και πώς ο ήρωάς μας θα φτάσει στον στόχο του. Ταινία με τον Στέιθαμ είναι, όλοι ξέρουμε πώς θα τελειώσει πριν καν αρχίσει.

Το «Mutiny», εν τέλει, απευθύνεται κατά κύριο λόγο στους λάτρεις του Τζέισον Στέιθαμ, οι οποίοι θα φύγουν απόλυτα ικανοποιημένοι από την αίθουσα. Όσοι δεν αρέσκονται στις ταινίες του ηθοποιού, πιθανότατα δεν θα βρουν κάτι ενδιαφέρον ούτε σε αυτήν την ταινία. Επειδή, όμως, ο γράφων ανήκει στην πρώτη κατηγορία θεατών, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι το φιλμ του Ρισέ είναι μάλλον η καλύτερη ταινία με τον Στέιθαμ των τελευταίων αρκετών χρόνων.