Ζαμπρίσκι Πόιντ

Εξαρχής σημαδεμένο από υπερσυντηρητικούς κύκλους μέχρι το ίδιο το FBI, οι οποίοι περίμεναν με το μαχαίρι στα δόντια ένα αριστερό φιλμ που θα έβαλλε κατά του αμερικανικού status quo με παντιέρες τον ελεύθερο έρωτα και την πολιτική ριζοσπαστικοποίηση, το «Zabriskie Point» ήταν μάλλον προορισμένο να αποτύχει εισπρακτικά. Κι όμως, το πρώτο και μοναδικό όπως αποδείχθηκε αμερικανικό φιλμ του σπουδαίου Αντονιόνι βρέθηκε στην καρδιά της εποχής του, πιάνοντας όσο λίγα φιλμ τον παλμό μιας περιόδου παρατεταμένης αμφισβήτησης, οξύτατης πολιτικής πόλωσης και κοινωνικής αναταραχής στις ΗΠΑ, κατά την οποία οι αγώνες για τα πολιτικά δικαιώματα και ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ βρήκαν την πολιτιστική τους άρθρωση κάτω από το κίνημα της αντικουλτούρας.

Κοιτώντας το από μια ασφαλή απόσταση πενήντα και πλέον χρόνων, το «Zabriskie Point» μοιάζει πλέον με τη φυσική συνέχεια του παλλόμενου «Blow Up» ως προς την ψυχεδελική εξέλιξη των swinging ‘60s. Μέσα από την ελευθεριακή περιπέτεια της Ντάρια και του Μαρκ που πάγια ενέχει τον έρωτα και τη σύγκρουση με το κατεστημένο, το οριακά καταραμένο φιλμ του Ιταλού μετρ εξακολουθεί να προσφέρει ντελιριακά επίπεδα κορύφωσης που παραμένουν εμβληματικά. Όπως η αποστομωτική σκηνή της έκρηξης υπό τους εκκωφαντικούς ήχους των Pink Floyd και βέβαια εκείνη η αλησμόνητη ερωτική σκηνή στους αμμόλοφους της Κοιλάδας του Θανάτου.