ΕΙΔΗΣΕΙΣ

«Μια Φανταστική Γυναίκα», «Foxtrot», «Χωρίς Αγάπη» θα διεκδικήσουν το ξενόγλωσσο Όσκαρ

ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ ΕΔΩ: ΑΡΧΙΚΗ / ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ / ΘΕΜΑΤΑ
10:06
7/12

Ο σινεφίλ Γούντι Άλεν! 8 στιγμές όπου η κινηματογραφική αίθουσα έπαιξε ρόλο στις ταινίες του

Με αφορμή την καινούρια του ταινία, το «Wonder Wheel», και την αγάπη ενός ήρωά της για το σινεμά, ανατρέχουμε σε 8 στιγμές από την καριέρα του Γούντι Άλεν όπου η κινηματογραφική αίθουσα μπήκε σε πρώτο πλάνο. 

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σε μια από τις πιο αστείες υποπλοκές του «Wonder Wheel», ο νεαρός γιος της Κέιτ Γουίνσλετ προσπαθεί να είναι μονίμως εκτός της οικογένειας, έχοντας 2 βασικές ασχολίες, να πηγαίνει στον κινηματογράφο και να ανάβει μικρές φωτιές παρατηρώντας τη φλόγα για ώρα. Ενώ η πυρομανία είναι κάτι καινούργιο, το μικρόβιο της σινεφιλίας έχει χρησιμοποιηθεί αρκετές φορές ως αφηγηματικό στοιχείο από τον Άλεν. 

Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Άλεν φαίνεται να ανατρέχει σε έναν παλιό του χαρακτήρα, τον Άλβι Σίνγκερ, alter ego στον «Νευρικό Εραστή» που έλεγε ότι μεγάλωσε στο μέρος όπου διαδραματίζεται το «Wonder Wheel», και έτσι οι ώρες που περνά μέσα σε μια κινηματογραφική αίθουσα, υπενθυμίζουν τη δική του εμπειρία. 

Η εμφανής αγάπη του για το κλασικό αμερικανικό σίνεμα έχει στείλει πολλούς από τους ήρωές του στο σινεμά. Με κάποια έξυπνα ευρήματα μάλιστα, τοποθετεί τις ταινίες που βλέπουν ως μέρος της αφήγησης και όχι απλά ως διακοσμητικό στοιχείο. Κάποια από τα ωραιότερα λόγια που έγραψε ποτέ, ακούγονται ως σκέψεις μέσα σε σινεμά, αντανακλώντας τις δικές του μέσα από την κινηματογραφική εκπαίδευση που μπορούσε να λάβει κάποιος νέος της εποχής του - να βλέπει δηλαδή ασταμάτητα ταινίες σε αίθουσα καθώς άλλοι τρόπου δεν υπήρχαν. 

Παρακάτω διαλέξαμε τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές του «σινεφίλ» Γούντι Άλεν, αυτές δηλαδή στις οποίες οι σκηνές και ο τίτλος μιας άλλης ταινίας παίζουν τον ρόλο τους στην αφήγησή του. 

1. «Νευρικός Εραστής» (1977)

Νέοι, μορφωμένοι και νευρωτικοί οι Γούντι Άλεν και Νταϊάν Κίτον ξοδεύουν όπως είναι αναμενόμενο πολλές από τις ώρες τους σε μια κινημαγραφική αίθουσα. Για τον Άλεν θα ήταν ημιτελές να μη χωρέσει στην ταινία του κάτι από την φιλμογραφία του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, ο οποίος φαίνεται εδώ να τον έχει επηρεάσει βαθύτατα. Στο ραντεβού του με την Κίτον θέλουν να δουν την πιο πρόσφατη τότε ταινία του, το «Πρόσωπο με Πρόσωπο», η οποία έχει ξεκινήσει πριν 2 λεπτά και ο σχολαστικός Άλεν αρνείται να δει, καθώς κάτι τέτοιο θα ήταν προσβολή προς τον τότε μέντορά του. Λίγο αργότερα, οι 2 τους ξαναβρίσκονται σε αίθουσα και ο Άλεν περιγράφει με σπαρταριστό τρόπο το βασανιστήριο του να ακούς επιφανειακές γνώμες για ταινές από ανθρώπους που απλά θέλουν να πουν τη γνώμη τους φωναχτά. 

2. «Μανχάταν»

Σε μια επανάληψη του «Νευρικού Εραστή», οι Άλεν και Κίτον αφήνουν για λίγο τα επικριτικά σχόλια του ενός για τον άλλον και έρχονται πιο κοντά κάνοντα πράγματα που τους αρέσουν. Και φυσικά, τι άλλο, βλέπουν σινεμά! Αλλά ως εκλεκτικοί intellectuals δε θα πήγαιναν να δουν κάτι συνηθισμένο. Η κάμερα τους παρατηρεί για λίγα δευτερόλεπτα να βγαίνουν έξω από αίθουσα και να τσακώνονται με πάθος για αυτά που μόλις είδαν, δηλαδή τους «47 Σαμουράι» του Χιρόσι Ιναγκάκι και τη βωβή «Γη» του Αλεξάντρ Ντοβτσένκο σε μια σπιρτόζικη σάτιρα αντιστοιχων intellectuals που ταλαιπωρούν τη Νέα Υόρκη. 

3. «Το Πορφυρό Ρόδο του Καΐρου» (1985)

Η πιο ονειροπόλα ίσως από τις ηρωίδες του Άλεν, η Σεσίλια της Μία Φάροου ξεχνά τον άσχημο γάμο της μέσα στο σινεμά και ζει για λίγο την απόλυτη κινηματογραφική εμπειρία όταν ο βασικός ήρωας της ταινίας που βλέπει, βγαίνει από την οθόνη για να περπατήσει στον έξω κόσμο μαζί της, αφήνοντας τους συμπρωταγωνιστές του να τον περιμένουν. Όταν το παραμύθι τελειώνει, η απογοητευμένη Φάροου ξαναμπαίνει στην αίθουσα χωρίς ελπίδα πια για το μέλλον, μέχρι που η μορφή και το τραγούδι του Φρεντ Αστέρ κάνουν το πρόσωπο της να λάμψει σταδιακά από ευτυχία, γνωρίζοντας πως ό,τι κι αν συμβεί στη ζωή της θα έχει πάντα το προσωπικό της καταφύγιο. Η ταινία που παίζεται είναι το «Top Hat» (1935) του Μαρκ Σάντριτς.

4. «Η Χάνα και οι Αδερφές της» (1986)

Υποχόνδριος, μικροβιοφοβικός και πεπεισμένος πως η ζωή δεν έχει να του προσφέρει κάτι παραπάνω, ο χαρακτήρας του Άλεν φτάνει ένα βήμα πριν την αυτοκτονία, όταν συνειδητοποιεί πως αυτή δε θα λύσει τα προβλήματά του. Έχοντας ανάγκη να βγει έξω από το σπίτι του, για καλή του τύχη περνά από ένα σινεμά που παίζει το «Duck Soup» των αδερφών Μαρξ. Χωρίς να χαμογελά, απολαμβάνει την ταινία, επαναπροσδιορίζει τις σκέψεις του για τη ζωή και εμείς ακούμε σε voice-over την υπαρξιακή του λύτρωση.