14:18
9/10

Γκιγιέρμο ντελ Τόρο: Η φιλμογραφία της φαντασίας

Ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο έχει γενέθλια και το cinemagazine τιμά την αχαλίνωτη φαντασία και το απαράμιλλο ταλέντο ενός σπουδαίου παραμυθά του σύγχρονου σινεμά.

Από τους ελάχιστους σκηνοθέτες της γενιάς του '90 που δεν επιτρέπουν στον όρο «οραματιστής» να ακούγεται καταχρηστικός, ο Μεξικανός οσκαρούχος βρίσκεται σε μια όμορφη και δημιουργική καμπή της καριέρας του. Με κλεισμένη συμφωνία με το Netflix για το δικό του ...«Alfred Hitchcock Presents» - κατά το οποίο ο Ντελ Τόρο θα επιμεληθεί πλήρως κι εν μέρει γράψει, παράγει και σκηνοθετήσει, μια σειρά 10 ταινιών τρόμου – ενώ το «Trollhunters» τρέχει ήδη, όπως και οι ετοιμασίες για την επόμενη ταινία του, ο δημιουργός που έφερε το ποιητικά τρομακτικό του υποσυνείδητο σε κουβέντα με την ισπανική ιστορία, αλλά και τα κινηματογραφικά είδη, είναι εδώ, ταινία-ταινία, και το cinemagazine σας τις παρουσιάζει.

«Cronos» (1993)

Το «Cronos»,  μια παραλλαγή του βαμπιρικού μύθου αρκετά διαφορετική από ό,τι έχουμε συνηθίσει, πρωτοπροβλήθηκε στο Φεστιβάλ Καννών το 1993 και σάρωσε στη συνέχεια τα κινηματογραφικά βραβεία της χώρας του. Ο τότε 29χρονος θαυμαστής των ταινιών της αγγλικής Hammer ολοκλήρωσε το δύο εκατομμυρίων δολαρίων ντεμπούτο του με δωρεές και υπέρογκες χρεώσεις σε πιστωτικές κάρτες. Πέραν του ότι κατόρθωσε να το κάνει να μοιάζει σα να κόστισε τα διπλάσια, η σίγουρη σκηνοθεσία και η κατάδηλη αγάπη και γνώση για το ταλαίπωρο σινεμά τρόμου γρήγορα του χάρισαν το διαβατήριο για το Χόλιγουντ, αποζημιώνοντάς τον με τη δυνατότητα να βάλει σε εφαρμογή ακριβά εφηβικά όνειρα, όπως το Hellboy, τα οποία πραγματοποιούσε με παιδικό ενθουσιασμό αντίστοιχο ενός Πίτερ Τζάκσον. Θανάσης Πατσαβός

«Mimic» (1997)

Το χολιγουντιανό εισιτήριο του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο, μία ταινία που παραπέμπει σε ένα ευφάνταστο «Alien» στη Νέα Υόρκη, δεν εξαργύρωσε αντίστοιχα το ταλέντο του. Το «Mimic» θύμα ενδεχομένως της επιδημίας που θέλει τις εμπορικές επιταγές του στούντιο να μην συνάδουν με τη δημιουργικότητα των σκηνοθετών, ασχολείται εμμονικά με έναν αρχέγονο φόβο (αυτόν για τις κατσαρίδες) και έχει τη Μίρα Σορβίνο, φρέσκια μετά το Όσκαρ της για την γουντιαλενική «Ακαταμάχητη Αφροδίτη», να παραδίδεται στο κόνσεπτ με ελάχιστη πειθώ. Μία χαμένη ευκαιρία για κάτι εντελώς ανανεωτικό σε ένα ταλαιπωρημένο κινηματογραφικό είδος, που ώθησε όμως τον ντελ Τόρο σε μία εμπνευσμένη επιστροφή σε ιδέες (και εκτέλεση) - αυθεντικό κτήμα του - τέσσερα χρόνια μετά. Πάνος Γκένας