Πάολα Ρεβενιώτη (1958-2026): Να υπάρχεις χωρίς να απολογείσαι

Γεννημένη στον Πειραιά, η Πάολα υπήρξε από πολύ νωρίς μια εμβληματική μορφή του ΛΟΑΤΚΙ κινήματος στην Ελλάδα. Δεν διεκδίκησε απλώς χώρο, τον δημιούργησε. Με το θρυλικό «Κράξιμο» (το οποίο υπέγραφε ως εκδιδόμενη τραβεστί Πάολα), τις δημόσιες εμφανίσεις της, τις συλλήψεις,  την πολιτική της απόπειρα ως η πρώτη τρανς υποψήφια βουλευτής, τις καλλιτεχνικές της διαδρομές και τα ντοκιμαντέρ της, έγραψε μια ιστορία ελευθερίας, θάρρους και ανυπακοής.

Η Πάολα μιλούσε πάντα τη γλώσσα της αλήθειας. Άλλοτε μέσα από τα καλιαρντά, άλλοτε μέσα από την ποίηση, άλλοτε μέσα από την κάμερά της. Κατέγραφε ζωές, σκιές, γειτονιές, σώματα και μνήμες που η ρουτίνα και η κανονικότητα συχνά προσπερνούσε. Έριχνε φως στα άτομα που αναγκάζονταν να κρύψουν τις επιθυμίες τους στη σκιά της κοινωνικής αποδοχής. Έκανε ντοκιμαντέρ μόνη της, χωρίς στήριξη, αλλά με μια καθαρότητα που δεν χρειαζόταν διαμεσολαβητές.

Απο την προβολή της ταινίας «Καλιαρντά» στις Νύχτες Πρεμιέρας το 2015

Στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας είχαμε την τιμή να προβάλλουμε τα ντοκιμαντέρ της «Καλιαρντά» το 2015 και «Πικροδάφνες» το 2021. Η ίδια αγαπούσε πολυ το σινεμά. Όπως είχε δηλώσει σε συνέντευξή της στο cinemagazine.gr: «Εμένα με τραβολογούσαν οι κουλτουριάρηδες της εποχής και έχω δει όλα αυτά τα έργα, του Φασμπίντερ και των υπολοίπων. Πολύ μαυρίλα εκεί μέσα και εγώ δεν ήμουν ποτέ έτσι. Εγώ γούσταρα το Χόλιγουντ, σαν την "Καζαμπλάνκα" και την "Ρεβέκκα" του Χίτσκοκ. Και τον Μάρλον Μπράντο στο "Λεωφορείο ο Πόθος" [...] Πολλές φορές αρνήθηκα να παίξω σε ελληνικές ταινίες που μου πρότειναν, γιατί όλοι οι ρόλοι ήταν πολύ μαύροι και στενάχωροι. Δεν ήθελα να κλαίω την μοίρα μου για κανέναν και για τίποτα. Την μιζέρια δεν την ήθελα».

Επίσης δεν ήθελε απαραίτητα να ονομάζει τον εαυτό της ακτιβίστρια. Ίσως γιατί για εκείνη η πιο βαθιά πράξη αντίστασης ήταν κάτι πιο απλό και πιο δύσκολο: να ονοματίζει με ειλικρίνεια τα πράγματα όπως είναι. Να υπάρχει χωρίς να απολογείται. Να μιλά χωρίς να ζητά άδεια. Να ζει με τη δική της αισιοδοξία, ακόμη και μέσα σε σκοτεινούς καιρούς.

Φωτογραφία από την ανοιχτή συζήτηση «Η τρανς ορατότητα στον κινηματογράφο και τα mainstream αφηγήματα vs αληθινής ζωής» που πραγματοποιήθηκε στις Νύχτες Πρεμιέρας το 2021

Η Πάολα Ρεβενιώτη υπήρξε εκδότρια, ποιήτρια, κινηματογραφίστρια, περσόνα, μάρτυρας μιας πόλης που άλλαζε και μιας κοινότητας που πάλευε να ακουστεί. Υπήρξε, πάνω απ’ όλα, μια ελεύθερη παρουσία.

Σήμερα την αποχαιρετούμε με σεβασμό, συγκίνηση και ευγνωμοσύνη. Για όσα είπε. Για όσα κατέγραψε. Για όσα άνοιξε δρόμο να ειπωθούν από άλλους. Για όσα έκανε για ανθρώπους περήφανους που δεν φοβήθηκαν ποτέ να είναι ο εαυτός τους.

Καλό ταξίδι, Πάολα.
Η φωνή σου μένει.