Απορρίπτοντας το Θα «Χυθεί Αίμα» (Ή πώς η Νέα Υόρκη πλήγωσε τον Πολ Τόμας Άντερσον)

Θα νόμιζε κανείς ότι άλλο να κουβεντιάζουμε μεταξύ μας, και κριτικά και σοβαρά εννοώντας, γνώμες για τις ταινίες και τις συνέπειές τους και άλλο να μην αναγνωρίζουμε το καλλιτεχνικό τους βάρος, την υπόσταση. Η αλήθεια είναι όμως ότι το πράγμα δεν πάει έτσι, ιδίως αν μπλέξες με κριτικούς, με φεστιβάλ, με θεσμοθετημένους γνωμοδότες. Εκεί οι κοτσάνες καραδοκούν. Κυρίως γιατί ο καθένας εκεί έξω - και οι κριτικοί δεν είναι βέβαια αμόλυντοι - θέλει την περσόνα και την γνώμη του κυρίαρχη, και τα υπόλοιπα μπορούν να περιμένουν. 

Enter Φεστιβάλ της Νέας Υόρκης, που έλαβε από κάποιον Πολ Τόμας Άντερσον ένα κάποιο «Θα Χυθεί Αίμα» πίσω στο 2007. Ο PTA  πρότεινε το έργο του για πρεμιέρα στο φεστιβάλ του Big Apple. Και το απέρριψαν.

«Ανυπομονούσα να το δείξω σε κάποιον και το φεστιβάλ μου την απέρριψε. Κάλεσα να τους ρωτήσω πώς τους φάνηκε και ένας τύπος μου απάντησε 'είναι τελειωμένο; αυτό είναι;'... Πληγώθηκα πολύ», αναφέρει ο Άντερσον - ίσως αυτός να είναι και ένας λόγος που δεν ταξιδεύει καλά και σώνει ταινία του σε φεστιβάλ πριν την επίσημή εξοδό της. H σχέση με την Νέα Υόρκη, παρεμπιπτόντως διορθώθηκε το 2014 όταν ο PTA παρουσίασε εκεί το «Inherent Vice».

Μετά το σνομπάρισμα η ομάδα της ταινίας πήγε το έργο στο Fantastic Fest του Όστιν, όπου και πέρασαν όλοι χάρμα και ήπιαν με καλαμάκι τα μιλκσέικ της Νέας Υόρκης.

Κι επανερχόμαστε στο αρχικό. Δεν είμαι λάτρης της ταινίας, όπως άλλωστε και της περυσινής του θριαμβεύτριας. Αλλά είναι δυνατόν κάποιος σε θέση να την τοποθετήσει περίοπτα και να την δώσει στο κοινό και την ιστορία, να μην αναγνωρίσει το καλλιτεχνικό εκτόπισμα και να την «απορρίψει»; Είναι δυνατόν σήμερα, με υπεραιωνόβια εμπειρία στην έννοια της θέασης στις πλάτες μας να μη έχουμε φτάσει στο σημείο διαχωρισμού του γούστου από την κατανόηση; Είναι, φαίνεται. Μεγάλη κουβέντα, άλλη στιγμή.