Πρώτες αντιδράσεις για το «Digger»: «Δυσάρεστο και γενναίο» αποφαίνεται η κριτική του Χ

Αν και απέχω μακράν του να είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για τέτοιους σχολιασμούς, ας πω ήρεμα ότι η αγγλοσαξονική (και όχι μόνο) κριτική, διηθισμένη στην ανοησία των social καθώς είναι, έχει τόσες πολλές φορές αποδειχθεί ιλαροτραγικά κατώτερη των καλλιτεχνικών περιστάσεων, που η (εύλογα αντιφατική) πρώτη εντύπωσή της να μην έχει την παραμικρή σημασία. Αλλά, εδώ είμαστε να την καταγράψουμε.

Το Digger κατά την πλειοψηφία των αναφορών δεν είναι αστείο, δεν είναι αυτο που περίμενε η πλειοψηφία, και δεν είναι ευχάριστο. Ειδικά το τελευταίο σε βάζει να ξύνεις το κεφάλι σου. Από που και ως που είναι κριτική αποτίμηση το αν (σου) ήταν ευχάριστη μια ταινία;

Στην θετική πλευρά του φάσματος, είναι συναρπαστικό, τεχνικά υψηλό, οπτικά εντυπωσιακό και με ερμηνείες (αναφέρονται ειδικά Κρουζ, Γκούντμαν και Άχμεντ) που αρκετοί θεωρούν ότι θα συγκινήσουν τα μέλη της Ακαδημίας.

Από σχεδόν κανέναν δεν προκύπτει η αίσθηση ότι είναι μια ταινία άψογη, ισορροπημένη, που υπερβαίνει τις προσδοκίες. Απο κανέναν και καμμία και κανένα δεν ακούγεται ότι είναι μια ξεκάθαρα καλή ταινία. Οι πιο πολλοί είναι μπερδεμένοι και ολίγον έκπληκτοι, αρκετοί υμνούν τον Κρουζ για την επιλογή και την επίδοση, άλλοι περιγράφουν την φιλοδοξία αλλά και τον κενό θεατρινισμό του Ινιάριτου. Άλλος αναφέρει χαρακτηριστικά ότι οι τελείες δεν ενώνονται απαραίτητα ικανοποητικά αλλά το αποτέλεσμα αξίζει σεβασμό.

Και από σχεδόν όλους προβλέπεται καταστροφή στα ταμεία - το πιο ευγενικό που ακούγεται είναι ότι η ταινία θα δοκιμάσει το πόσο σταρ είναι ο Κρουζ. Ένας το θέτει σαφώς («το Cinemascore θα είναι φρικώδες»), άλλος εκτιμά ότι η κριτική αποτίμηση θα είναι απολύτως μοιρασμένη, η ταινία θα έχει λάτρεις και μισητές. Ένας επαινεί τον Κρουζ ότι η ερμηνεία του είναι η καλύτερη από τον καιρό της Μανόλιας συνεχίζοντας όμως ότι η ταινία παίρνει τόσο αισθητικό ρίσκο που να «κάνει το Bardo να μοιάζει με επεισόδιο από τα Χρυσά Κορίτσια».

Εμείς περιμένουμε την πρεμιέρα. Μέχρι τότε να πούμε ότι όσοι ζήσαμε τον κριτικό απόηχο στο Eyes Wide Shut όλα αυτά τα ακούμε αλλάζοντας νωχελικά σταυροπόδι και με συγκρατημένα χασμουρητά. Παραίνεση: Προσοχή στο τι διαβάζουμε, μια ταινία δικαιούται τα μυστικά της να αποκαλυφθούν στην αίθουσα και στην πρώτη της επαφή με εμάς. Α, και μια πρόταση: Οι social κριτικές πριν τις κριτικές πρέπει να απαγορευθούν δια ροπάλου. Με καρφιά.