Παλαιστίνη, Πενέλοπε, (πολύς) επαγγελματισμός και Κάννες: Ο Χαβιέ Μπαρδέμ σε cover story του Variety

Από νωρίς στα...βάσανα του ισπανικού σινεμά, γρήγορα «μούσος» του Λούνα, του Φερέιρα και, βέβαια, του Αλμοδόβαρ, επίσης σχετικά νωρίς αναγνωρισμένος υπερατλαντικά, με τέσσερεις πλέον οσκαρικές υποψηφιότητες και ένα βραβείο - (στο «No Country for Old Men», ήδη σχεδόν 20 χρόνια πριν) - πολυβραβευμένος γενικώς (Ερμηνεία στις Κάννες, 2 Volpi στην Βενετία, 7 Γκόγια), ο Χαβιέ Μπαρδέμ αποπνέει την υγεία του ανθρώπου που είναι καλά, που έχει θεμέλια κι αυτοπεποίθηση.

Η παρουσίαση και συνέντευξη-ποταμός που δημοσιεύθηκε στο Variety γίνεται με αφορμή, κυρίως, δύο πόλους, αν και η γενική του παρουσία δεν χρειάζεται αφορμές. Στο κάτω-κάτω, όπως με κάποιον τρόπο αναφέρεται και στο cover-story, είναι ο άνθρωπος που (πιο μονολεκτικά) είπε αυτό που είπε και η Βανέσα Ρέντγκρεϊβ πριν από 48 χρόνια σε μια οσκαρική απονομή, και αντί αποδοκιμασιών και σταύρωσης σηκώθηκαν όρθιοι και τον χειροκροτούσαν. (Ο λόγος περί Παλαιστίνης και Ισραήλ.) Οι δύο πόλοι είναι η επάνοδός του στις Κάννες για πολλοστή φορά και βέβαια ο άνωθεν ακτιβισμός σε συνάρτηση με τα πολιτικά πράγματα και την καριέρα του.

Σε μια άλλη εποχή, σε έναν κόσμο (τον χολιγουντιανό), στον οποίον επικρατεί κάτι ανάμεσα σε σιωπή και γενικευμένη ανοχή, το να είσαι τόσο οφθαλμοφανώς ακτιβιστής θα ήταν μια κακή επικοινωνιακά συμβουλή. Σήμερα, σε έναν κόσμο που σιωπά για να μη χάσει τη δουλειά του, αλλά ταυτόχρονα φαίνεται να προσδοκά κάποιον «να τα πει» για να τον βγάλει από την δύσκολη θέση την ανέκφραστη, ο Μπαρδέμ αποδεικνύει μερικές πάγιες αλήθειες. Ότι και ο χολιγουντιανός καπιταλισμός είναι κατά βάση απολιτικός (οι δουλειές/προτάσεις συρρέουν περισσότερο από ποτέ) κι ότι να μην μένεις (και να μην χρειάζεσαι) (σ)το Χόλιγουντ είναι επαγγελματικό ηρεμιστικό. Όπως λέει και ο ίδιος: «Και να μην χτυπήσει τηλέφωνο από το Χόλιγουντ, είναι οκ. Ζω στην Ισπανία. Τα αμερικανικά στούντιο δεν είναι ο μόνος χώρος.» Κάτι που ας πούμε δυσχεραίνεται να πει η Σούζαν Σαράντον.

Πάντως, όπως αναφέραμε πριν, οι δουλειές πάνε πρίμα. Θα είναι στις Κάννες με το «Beloved» του Σορογκογιέν, με μια ιστορία που φέρνει σε «Συναισθηματική Αξία» αλλά (ακούγεται πώς) είναι πιο ανηλεής. Σε λίγο πάει για να παίξει στο «Hello & Paris», μια ρομαντική κομεντί με την Κέιτ Χάντσον. Έχει βέβαια το τηλεοπτικό «ριμέικ» του «Cape Fear» στο οποίο φορά παπούτσια Μίτσαμ και Ντε Νίρο και φυσικά ένα κάποιο 3ο «Dune» που θα βγει το φθινόπωρο. Κι αναμένεται και μια συνεργασία με την σύζυγο στο «Bunker» του Φλόριαν Ζέλερ («Ο Πατέρας»). Τα σχέδια δεν λείπουν.

Δεν λείπει και ο ενθουσιασμός για την σύζυγο. Την οποία θαυμάζει απεριόριστα, λέει πώς τόσα χρόνια μετά δεν της έχει βρει κοκκαλάκι κακοήθειας και συμπληρώνει το απαραίτητο (που δύσκολα θα βρεις Αμερικάνο να λέει) «εκτός των άλλων είναι και απίστευτα γαμημένα όμορφη». Έτσι.

Μιας και η ψυχαναλυτική σύνδεση δεν μπορεί να λείπει, ειδική μνεία υπάρχει και την μητέρα του, Πιλάρ, ηθοποιός επίσης για όσους μπορεί να μην γνώριζαν - καρμικά μάλιστα είναι αυτή που ξεγεννά την Πενέλοπε στo «Καυτή Σάρκα» του Αλμοδόβαρ (εγκαίνιο αλμοδοβαρικό Κρουζ), κοντά 30 χρόνια πίσω! Ο Χαβιέ την έχασε το 2021, έχει μόνο λόγια θαυμασμού και λατρεία για εκείνη, την αντοχή της αλλά και τον τρόπο που τον ενέπνευσε στο να δημιουργήσει και να διεκδικήσει την θέση του.

Εξ αυτών έρχονται και τα λόγια κριτικής του στην τοξική αρρενωπότητα, εξ αυτού και ο θαυμασμός του για τις Γυναίκες, εξ αυτού και ένα εδάφιο της συνέντευξης που το κρατάμε ως κόρη οφθαλμού γιατί αυτά πιάνουν περισσότερο όταν τα λέει διάσημος. Έχουν σχέση με το πώς μεγαλώνει, μαζί με την Κρουζ, τα παιδιά του, εν μέρει δηλαδή και πώς βλέπει τον κόσμο σήμερα: «Εννοείται χωρίς social media. Είμαστε οκ και όχι οκ με τους υπολογιστές στο σχολείο. Προσπαθούμε να τα κάνουμε (σ.σ. τα δύο παιδιά τους) να καταλάβουν την σημασία του να βαριέσαι, να χάνεις τον χρόνο σου, να κάθεσαι και να κοιτάς το ταβάνι. Η νεότερη γενιά έχει λιγότερη υπομονή, λιγότερη προσήλωση, λιγότερη έμφαση στη λεπτομέρεια. Ζούμε σε ταχείς ρυθμούς και χρειάζεται πολύ σθένος να κάνεις μια παύση και να απολαύσεις κάτι γι' αυτό που είναι χωρίς να αισθάνεσαι ότι χάνεις κάτι άλλο.» Χρυσόστομος.

Όλα αυτά και πολλά (πολλά) περισσότερα μπορείτε να βρείτε, εάν το επιθυμείτε, εδώ, στο άρθρο του Variety.