Hokum

Μετά το υποσχόμενο ντεμπούτο του «Caveat» (2020) και την αρκούντως κοψοχολιαστική «Οντότητα» (2024), ο Ντέμιαν ΜακΚάρθι επιστρέφει για ακόμη μια φορά στα αγαπημένα του λημέρια – αυτά του ατμοσφαιρικού τρόμου και του μυστηρίου – με το «Hokum», ένα φοβιστικό ταξίδι ενδοσκόπησης του οικογενειακού τραύματος και συνάμα μια ταινία που «παίζει» αποτελεσματικά με τους κανόνες του σύγχρονου whodunit.

Σε αναζήτηση της έμπνευσης που θα του επιτρέψει να ολοκληρώσει το νέο του βιβλίο, ο Ομ Μπάουμαν (σταθερή αξία ο Άνταμ Σκοτ) αποφασίζει να ταξιδέψει μέχρι την Ιρλανδία προκειμένου να βρει το ιδανικό τέλος για την ιστορία του, αλλά και να «κλείσει» κάποιες προσωπικές υποθέσεις, όπως το να σκορπίσει τις στάχτες της μητέρας του και του πατέρα του κοντά στο ξενοδοχείο όπου πέρασαν τον μήνα του μέλιτος. Πολύ σύντομα ο Μπάουμπαν θα βρεθεί αντιμέτωπος με τους δικούς του προσωπικούς δαίμονες, αλλά και με μια ανατριχιαστική φήμη που σχετίζεται με την καλά κλειδωμένη, καταραμένη γαμήλια σουίτα του κτιρίου.

Σαν δημιουργός ο ΜακΚάρθι διαθέτει το χάρισμα της ατμόσφαιρας. Πέρα και πάνω από τον τρόμο ένα καλό horror οφείλει να σε πείσει για το περιβάλλον και τους χαρακτήρες του και εδώ, ομολογουμένως το «Hokum», τα καταφέρνει περίφημα. Το σύμπαν του χτίζεται από την αρχή μέσα σε κλίμα ζοφερής απομόνωσης (κι ας αποπροσανατολίζει η πρώτη σεκάνς της ταινίας), ελλοχεύουσας απειλής και ενός υποχθόνιου ψύχους που μοιάζει να σωματοποιείται και να κατακάθεται στο δέρμα σου, παγώνοντας την ικανότητά σου να αντιδράσεις - μέχρι, δηλαδή, να είναι πολύ αργά.

Πρόκειται για μια σαφέστατη βελτίωση του Ιρλανδού σκηνοθέτη και σεναριογράφου, που αποδεικνύει πως οι καριέρες χτίζονται με στοχοπροσήλωση, ταινία την ταινία, παίρνοντας το κάπως μονόπλευρο, ατμοσφαιρικό βάρος της «Οντότητας» και μεταμορφώνοντάς το εδώ σε έναν αφηγηματικά υποβλητικό πυρήνα, όχι δίχως περιθώρια βελτίωσης, ικανό όμως να προκαλέσει συναπτά ρίγη σε εκείνους που θα προθυμοποιηθούν να αφεθούν στον α λα «The Shining» κόσμο του ΜακΚάρθι.

Υπάρχουν μερικές σπουδαίες τρομάρες μέσα στην ταινία, υπάρχει όμως και μια χρήση των jump scares που καταντάει ανά στιγμές καταχρηστική, με τον ΜακΚάρθι να «τικάρει» όλα τα εμπορικά κουτάκια της ταινίας του, δίνοντας πρακτικά στους θεατές αυτό που θέλουν, ακόμη κι αν αυτό γίνεται τελικά εις βάρος του μυστηριακού περιβάλλοντος που έχει κατασκευάσει.

Αφηγηματικά επιμένει στο «πάντρεμα» τρόμου/whodunit, μια επιτυχημένη συνταγή που θυμίζει τα μεταφυσικά crime της δεκαετίας του ’90, όμως η υπόθεση εδώ αποκτά επιπλέον σεναριακές διακλαδώσεις, με τον ΜακΚάρθι να αντιμετωπίζει μια κάποια δυσκολία στη στρωτή διαχείριση όλων των επιμέρους πλοκών. Δεδομένου ότι έχει ήδη αποδείξει πως πρόκειται για έναν από τους πιο ταλαντούχους τρόμο-δημιουργούς εκεί έξω, ορισμένες επιλογές εξομάλυνσης του δράματος μοιάζουν κάπως βιαστικές και τετριμμένες, σαν να μην έχει ολοκληρωθεί η ιδέα πλήρως στο μυαλό του, αλλά να πρέπει να δώσει μια απάντηση, ακόμα κι αν αυτή δεν είναι και τόσο πειστική.

Παρά τα επιμέρους προβλήματα στη διήγηση, ο ΜακΚάρθι έχει διαμορφώσει μια εντελώς προσωπική ματιά και ένα στυλ που έλειπε από το κινηματογραφικό τοπίο του τρόμου, το οποίο και ανανέωσε με σοβαρή αισθητική επιτυχία. Εάν καταφέρει να ξεπεράσει τον σκόπελο της δημιουργίας μιας συνεκτικής αφήγησης (κάτι μας λέει ότι θα τα καταφέρει), τότε σίγουρα θα μιλάμε για έναν από τους πιο ενδιαφέροντες σκηνοθέτες τρόμου της εποχής μας. Αν μη τι άλλο το «Hokum» παραδίδει αυτό που υπόσχεται: αγνό, φολκ τρόμο με μια γενναία δόση ανθρώπινης παρακμής, αλλά και μιας μικρής ελπίδας.