«Το Σινεμά χρειάζεται την Ευρώπη. Η Ευρώπη χρειάζεται το Σινεμά»: Μια ανοιχτή επιστολή ζητά στήριξη

Το πρόγραμμα Δημιουργική Ευρώπη κοστίζει περίπου το 0.2% του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού. Αυτό που αντιγυρίζει εδώ και πάνω από 35 χρόνια είναι την τροφοδότηση του Σινεμά στην Ευρώπη, του Σινεμά μισού δις ανθρώπων, 24 γλωσσών, 27 κρατών μελών - και κάμποσων μη ευρωπαϊκών επίσης που συμμετέχουν. Είναι ένα πρόγραμμα που στηρίζει την έκφραση, τις ιστορίες, τα διαφορετικά βλέμματα στον κόσμο, τις σχέσεις μας, τις γνώσεις μας, την κατανόησή μας. Αυτό που πράττει το σινεμά μπορεί και πληρέστερα, συνυπολογίζοντας την λαϊκότητα, από κάθε άλλη τέχνη.

Αυτά τα πράγματα, βέβαια, δεν απασχολούν κανέναν έξω από εκείνους που στην ιεραρχία των πραγμάτων αποτιμούν ψηλά, αν όχι ύψιστα, τις παραπάνω σημασίες. Αντιθέτως, πάμπολλοι από εκείνους που θεωρητικά υποδύονται ότι κόπτονται, υποσκάπτουν αδιαλείπτως την λειτουργία και τη διάχυση του Κινηματογράφου. Σχεδόν φανατικά, θα ήθελαν να αποκτήσει και ο καλλιτεχνικός κόσμος την ατζέντα τους.

Άλλο που δεν θέλει και το διευθυντήριο που θα κάτσει τώρα να σκεφτεί πόσο χρήσιμο, πόσο ωφέλιμο, αλλά κυρίως πόσο μετρήσιμα προσοδοφόρο είναι το Πρόγραμμα αυτό. Και, τέτοιος που είναι ο κόσμος μας, μπορεί και να κάνει το 0.2% 0.1, μπορεί και λιγότερο, μπορεί και τίποτα. Χρηματοδοτήστε μόνοι σας τα έργα σας, βρείτε το κοινό σας, αυτοσυντηρηθείτε θα πουν. Ω ναι, είναι πράγματι μια μεγάλη συζήτηση. Και ναι, ίσως όντως κάποιες ταινίες, κάποιο σινεμά δεν έχει ανάγκη τον μαικήνα του, οφείλει (και καταφέρνει) να βρει τον κόσμο του. Είναι όμως ένα άλλο σινεμά, μιας άλλης αναζήτησης και μιας άλλης μεθόδου στην αναζήτηση αυτή, το οποίο δίχως οικονομική στήριξη δεν μπορεί να υπάρξει. Και το να απαντάμε ότι δεν πειράζει και να εξέλιπε ισοδυναμεί με εγκατάλειψη αρχών, ισούται με νέα, σφοδρότερη, υποχώρηση της ανθρωποκεντρικής σημασίας της καλλιτεχνικής έκφρασης, αποτελεί στην πραγματικότητα ακύρωση της Τέχνης. Ναι, κατά παρόμοιο τρόπο που άλλοι πάνε στα φεστιβάλ για γενικόλογο πολιτικάντικο κουτσομπολιό εξανεμίζοντας την καλλιτεχνική συζήτηση. Κι αφού το κάνουμε εμείς, έπειτα γιατί φωνάζουμε αν μας ακούει η χαρτογιακάδικη Ευρώπη; Ακόμα περισσότερο, γιατί διαμαρτυρόμαστε που οι «τεχνοκράτες» ισοπέδωσαν τους φιλότεχνους; 

Τέλος πάντων, μακρηγορούμε. Τουλάχιστον εδώ, κοντά πέντε χιλιάδες συνυπογράφοντες δημιουργοί (σκηνοθέτες, σεναριογράφοι) και επαγγελματίες του Σινεμά συνυπογράφουν μια ανοιχτή επιστολή προς υπεράσπιση του Δημιουργική Ευρώπη-MEDIA. Το σινεμά χρειάζεται την Ευρώπη, η Ευρώπη χρειάζεται το σινεμά. «Δεν υπάρχουν κοινές αξίες, Δημοκρατία και ευρωπαϊκή ήπια ισχύς δίχως καλλιτεχνική δημιουργία», λέει στο κλείσιμό της η επιστολή (την οποία μπορείτε να αναγνώσετε, αν θέλετε, εδώ).

Μας αρέσει να λέμε συχνά ότι εδώ που φτάσαμε, εξαιτίας πράξεων και παραλείψεων όλων μας, η τέχνη δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Ίσως να μην έχουμε δίκιο όμως τελικά. Διότι αν όλοι επιτρέπαμε ζωτικό χώρο μέσα μας για την ύπαρξη και τις λειτουργίες της, αν όλοι μοιραζόμασταν ένα μέρος από την ασφάλεια και την πολυτέλεια που χαρίζει η σκέψη και των συναίσθημα της δημιουργίας, ο κόσμος θα ήταν ένα πολύ-πολύ καλύτερο μέρος.