Το Φορτίο

Στην Αμερική της Ύφεσης, στις αρχές της δεκαετίας του 1930, ο Σάμιουελ Μέρφι (Ίθαν Χοκ) προσπαθεί να τα βγάλει πέρα μεγαλώνοντας ολομόναχος την κόρη του. Όταν, στη διάρκεια μιας διάρρηξης, τα πράγματα στραβώνουν, ο Μέρφι συλλαμβάνεται και οδηγείται στα κάτεργα, με τη μικρή να την αναλαμβάνουν οι κοινωνικές υπηρεσίες. Πάνω στην απελπισία του να βγει έγκαιρα έξω προκειμένου να επανενωθεί με την κόρη του, ο Μέρφι δέχεται την πρόταση ενός διεφθαρμένου δεσμοφύλακα (Ράσελ Κρόου) να ηγηθεί μιας μικρής ομάδας ανδρών με αποστολή τη μεταφορά ενός παράνομου φορτίου χρυσού, με αντάλλαγμα την απελευθέρωσή του. Όμως, μια συμμορία έχει βάλει στο μάτι το χρυσάφι, και η εκτέλεση της αποστολής δεν θα είναι καθόλου εύκολη υπόθεση.

Τον Ιανουάριο του τρέχοντος έτους είδαμε στο Netflix το «The Rip» του Τζο Κάρναχαν, με τους Μπεν Άφλεκ και Ματ Ντέιμον. Τον επόμενο μήνα κυκλοφόρησε στις αίθουσες το «Crime 101» του Μπαρτ Λέιτον, με τους Μαρκ Ράφαλο, Κρις Χέμσγουορθ και Χάλι Μπέρι. Τώρα, είναι η σειρά του «The Weight», σκηνοθετικού ντεμπούτου του Πάντρεϊκ ΜακΚίνλεϊ, με πρωταγωνιστές τους Ίθαν Χοκ και Ράσελ Κρόου. Άραγε, το ενήλικο αμερικανικό σινεμά είδους μεσαίου προϋπολογισμού, που τόσο μας είχε λείψει τα τελευταία χρόνια και ειδικά από την πανδημία και μετά, αναγεννάται; Είναι πολύ νωρίς για να αποτολμήσουμε μια τέτοια άποψη, αλλά αν συμβεί, θα ήταν παραπάνω από καλοδεχούμενη αυτή η αναγέννηση. Ειδικά αν προκύπτουν όλο και συχνότερα ταινίες σαν το «The Weight».

Το παρθενικό σκηνοθετικό εγχείρημα του ΜακΚίνλεϊ είναι μια ωμή, βίαιη, σκληροτράχηλη περιπέτεια στα χνάρια του «Sorcerer» (1977) του Γουίλιαμ Φρίντκιν. Η μουντή χρωματική παλέτα, η ρεαλιστική απεικόνιση της βίας, η έξοχη ανάπλαση της εποχής μέσα από τα σκηνικά, τα κοστούμια, το μακιγιάζ και τον τρόπο ομιλίας των χαρακτήρων μαρτυρούν μια προσεγμένη παραγωγή, παρά τον σχετικά χαμηλό προϋπολογισμό. Ο ρυθμός της ταινίας είναι άψογος, επί 112 ολόκληρα λεπτά το ενδιαφέρον διατηρείται αμείωτο και κάθε σκηνή είναι γεμάτη συναρπαστικές μικρο-λεπτομέρειες. Το αναχρονιστικό σάουντρακ επιτελεί επίσης τον ρόλο του, καθώς προσδίδει έναν μοντέρνο αέρα στην ταινία, καθιστώντας τη πιο θελκτική προς το σύγχρονο κοινό και υπογραμμίζοντας τη διαχρονικότητα των διλημμάτων του ήρωα.

Εκεί ακριβώς κρύβεται η πραγματική δύναμη της ταινίας του ΜακΚίνλεϊ: γνωρίζει ακριβώς πώς να διαχειριστεί το οικογενειακό μελόδραμα που κρύβεται στον πυρήνα του σεναρίου. Κι αν σε κάποιους ορισμένες σεναριακές φαντάσουν υπερβολικές, θυμίζουμε ότι η υπερβολή είναι αναφαίρετο χαρακτηριστικό του εν λόγω είδους. Αυτό, λοιπόν, το μελόδραμα λειτουργεί στην εντέλεια και είναι ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της ταινίας, ένας από τους βασικούς λόγους της επιτυχίας της. Ένας άλλος, εξίσου βασικός, λόγος είναι οι εκπληκτικές ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών, του Ίθαν Χοκ, ο οποίος για δεύτερη συνεχή χρονιά, μετά το περυσινό «Blue Moon» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, δίνει μια από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας του, και του Ράσελ Κρόου, ο οποίος επιστρέφει στις παραγωγές υψηλού προφίλ και καλλιτεχνικών αξιώσεων παραδίδοντας μια απολαυστική ερμηνεία.

Το «The Weight» δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, ούτε έχει διάθεση ανανέωσης κάποιου είδους. Είναι ένα παλιομοδίτικο, στρωτό, αφηγηματικά σφιχτοδεμένο και βρώμικα ρεαλιστικό φιλμ που αναβιώνει το αμερικανικό σινεμά που αγαπήσαμε: μεσαίου budget, με έναν ικανό σκηνοθέτη, ένα γερό σενάριο και δύο-τρεις πολύ καλούς ηθοποιούς μπροστά από τον φακό, ικανούς να ανεβάσουν περαιτέρω το υλικό. Αν αυτή η ταινία κινηθεί ικανοποιητικά στις αίθουσες και συναντήσει θερμή υποδοχή (πράγμα που έχει ήδη συμβεί από τα φεστιβάλ στα οποία έχει προβληθεί), ενδεχομένως η παρατήρηση που κάναμε στην αρχή, η οποία εμπεριείχε και μια ευχή, ίσως γίνει πραγματικότητα.