Στην Καρδιά του Κτήνους

Μετά από μια τραγική αεροπορική συντριβή, ο πρώην αξιωματικός των ειδικών δυνάμεων Τζέιμς Μπέλμοντ (Μπραντ Πιτ) και ο σκύλος μάχης του, Όντιν, βρίσκονται εγκαταλελειμμένοι στα βάθη της άγριας φύσης της Αλάσκας. Μαζί, αναγκάζονται να δώσουν μια σκληρή μάχη επιβίωσης ενάντια στα στοιχεία της φύσης.

Ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Άγερ είναι στο στοιχείο του όταν κάνει ταινίες με θέμα την εγκληματικότητα στο σύγχρονο αστικό τοπίο. Ταινίες όπως το «Harsh Times» (2005), το «Street Kings» (2008), το «End of Watch» (2012) μπορεί να μη διεκδικούν δάφνες σπουδαιότητας, έχουν όμως το ενδιαφέρον τους. Αντίθετα, όποτε έχει δοκιμάσει κάτι διαφορετικό, ό,τι κι αν είναι αυτό, ο Άγερ έχει αποτύχει οικτρά: από την υπερηρωική περιπέτεια («Suicide Squad») μέχρι το υβρίδιο αστυνομικής ταινίας και φαντασίας («Bright») κι από την πολεμική ταινία («Fury») μέχρι την καθαρόαιμη ταινία δράσης («The Beekeeper»). Η νέα του ταινία, «Heart of the Beast», έρχεται να επιβεβαιώσει το παραπάνω, αφού ο σκηνοθέτης δοκιμάζεται για πρώτη φορά στο είδος της περιπέτειας επιβίωσης και μας κάνει να ελπίζουμε πως δεν θα το επιχειρήσει ξανά.

Το «Heart of the Beast» είναι μια εντελώς ανέμπνευστη και μονότονη ταινία, που θα τη γύριζε έτσι ακριβώς οποιοσδήποτε μέτριος σκηνοθέτης. Τουριστικά πλάνα της άγριας φύσης που δεν συμβάλλουν ακριβώς στο να αντιληφθούμε τις δυσκολίες που περνά ο ήρωας και να ταυτιστούμε μαζί του, ψηφιακή «καθαρότητα» στη φωτογραφία, μοντάζ χωρίς αξιοσημείωτες εναλλαγές στον ρυθμό ανάλογα με την περίσταση. Ο Άγερ δεν ήταν ποτέ στο παρελθόν τόσο διεκπεραιωτικός με το υλικό του.

Πρέπει να σημειώσουμε, εντούτοις, ότι δεν τον αδικούμε, μιας και το υλικό αυτό δεν είναι ακριβώς συναρπαστικό. Το σενάριο του φιλμ περιλαμβάνει όλα τα κλισέ των ταινιών του είδους, τραβά στα άκρα το φτηνό μελόδραμα εκμεταλλευόμενο την παρουσία του γλυκύτατου τετράποδου συμπρωταγωνιστή, χώνει ξεκούδουνα έναν υπέρμετρο πατριωτισμό που δεν κολλάει σε καμία περίπτωση με την έως εκείνη τη στιγμή θεματική που φαίνεται να ακουμπά η ταινία και κορυφώνεται σε ένα φινάλε εύκολης συγκίνησης, εκβιαστικής όσο και φτηνής.

Από το φιάσκο διασώζεται, φυσικά, ο Μπραντ Πιτ, που είναι απορίας άξιο πώς δέχθηκε να βάλει την υπογραφή του για το σχέδιο. Ηθοποιός εγνωσμένης αξίας, εχέγγυο μιας κάποιας ποιότητας σε κάθε ταινία που συμμετέχει, ο Πιτ λαμβάνει εδώ το χειρότερο πρωταγωνιστικό όχημα στο οποίο τον έχουμε δει εδώ και καιρό. Ο ίδιος είναι τιμιότατος στην ερμηνεία του, η παρουσία του προσδίδει ενδιαφέρον που χωρίς αυτόν θα έλειπε από τον χαρακτήρα του κι απ’ την ταινία, η ταινία όμως θα αποτελεί μαύρη σελίδα στη φιλμογραφία του.

Ούτε καν το πανέμορφο σκυλί που συμπληρώνει το πρωταγωνιστικό ντουέτο δεν καταφέρνει να κάμψει τις αντιρρήσεις μας απέναντι στο «Heart of the Beast». Στη νέα ταινία του Ντέιβιντ Άγερ, δεν νιώθεις ποτέ πραγματικά κάτι να διακυβεύεται. Κι όταν ξαφνικά η κατάσταση σοβαρεύει, προκειμένου να οδηγηθούμε στο μεγάλο φινάλε, αφενός το «σοβάρεμα» γίνεται απότομα, αφετέρου ό,τι έχει προηγηθεί έχει αποτύχει να κερδίσει το ενδιαφέρον μας. Κατά συνέπεια, η απόπειρα να συγκινηθούμε με την κατακλείδα του φιλμ φαντάζει ατσούμπαλη και γραφική, σαν ταφόπλακα σε μια ταινία που, έτσι κι αλλιώς, μοιάζει προορισμένη απευθείας για κάποια πλατφόρμα.