Fuze

Στο κέντρο του Λονδίνου επικρατεί πανικός μετά την ανακάλυψη μιας βόμβας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που δεν εξερράγη σε ένα εργοτάξιο. Εν μέσω του χάους μιας εκτεταμένης εκκένωσης, μια συμμορία εγκληματιών ξεκινά μια τολμηρή ληστεία τράπεζας.

Από τις αρχές του νέου αιώνα, ο Ντέιβιντ Μακένζι διέγραψε μια αξιόλογη πορεία ως σκηνοθέτης, με ταινίες όπως το «Young Adam» (2003), το «Perfect Sense» (2011) και το «Starred Up» (2013) να του εξασφαλίζουν εισιτήριο για το Χόλιγουντ, όπου έκανε το ντεμπούτο του με το «Hell or High Water», ένα σύγχρονο γουέστερν, σε σενάριο Τέιλορ Σέρινταν («Yellowstone»), που αποτελεί μέχρι και σήμερα την καλύτερη ταινία του. Έκτοτε, ο σκηνοθέτης μάλλον απογοητεύει τους λάτρεις του, αφού το «Outlaw King», που γύρισε για λογαριασμό του Netflix το 2018, δεν κατάφερε να ξεπεράσει τη μετριότητα, ενώ το «Relay» (2024), παρά τις σκηνοθετικές αρετές του και την επιτυχημένη απόδοση του ύφους των θρίλερ συνωμοσίας της δεκαετίας του 1970, «σκόνταψε» σε ένα προχειρογραμμένο σενάριο που πάσχισε να εκβιάσει την έκπληξη με ένα αδέξιο twist στο φινάλε.

Με διαφορά μόλις μερικών μηνών από το προαναφερθέν φιλμ, που είδαμε στις ελληνικές αίθουσες το φθινόπωρο του 2025, ο Μακένζι επιστρέφει με το «Fuze», ακόμα ένα φιλμ είδους, που βασίζεται στο εύρημα της ωρολογιακής βόμβας συνδυάζοντάς το με την πλοκή ενός heist movie, δηλαδή της ταινίας που απεικονίζει τον σχεδιασμό, την εκτέλεση και τα απόνερα μιας ληστείας. Η κεντρική ιδέα είναι έξοχη, προσφέρεται για ένα σφιχτοδεμένο θρίλερ γεμάτο σασπένς – και η μικρή, σχετικά, διάρκεια της ταινίας, αποτελεί ένα από τα προτερήματά της – ενώ κάπου μέσα στο σενάριο κρύβεται ένας προβληματισμός πάνω στο παρελθόν και τις πληγές της Ιστορίας που βρίσκουν τον τρόπο να μας χτυπήσουν εκ νέου την πόρτα στο παρόν.

Δυστυχώς, μετά από ένα δυνατό πρώτο μισάωρο η ταινία κατρακυλά στα σεναριακά κλισέ. Οι χαρακτήρες δεν αποκτούν ποτέ το ενδιαφέρον που υπόσχεται η πρώτη πράξη και αναλώνονται σε tropes που έχουμε δει δεκάδες φορές σε ταινίες δράσης. Δεν βοηθούν και οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών, με τους Άαρον Τέιλορ – Τζόνσον, Σαμ Γουέρδινγκτον και Θίο Τζέιμς να διατηρούν ο καθένας από μια έκφραση σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Ο Μακένζι κάνει ό,τι μπορεί προκειμένου να «φορτίσει» με ένταση την ταινία του, υιοθετεί ένα μοντάζ που αποδίδει αρκετά καλά το χάος και τον πανικό που επικρατεί, όμως προδίδεται και πάλι από σενάριο που μοιάζει με μπαστάρδεμα μοτίβων από κλασικούς τίτλους του είδους του.

Το «Fuze» σε καμία περίπτωση δεν είναι μια κακή ταινία, δεν εκπληρώνει όμως τις υποσχέσεις που δίνει, μοιάζοντας έτσι με χαμένη ευκαιρία. Από τον σκηνοθέτη του «Hell or High Water», καλώς ή κακώς, έχουμε μάθει να περιμένουμε περισσότερα από ένα θριλεράκι δράσης του σωρού, καλοφτιαγμένο μεν, μονοδιάστατο δε. Η αδιαμφισβήτητη σκηνοθετική βιρτουοζιτέ του Μακένζι πρέπει να συνδυαστεί ξανά με καλά σενάρια, προκειμένου να επιστρέψει ο Βρετανός σκηνοθέτης στη φόρμα. Οι τρεις τελευταίες του ταινίες θυμίζουν ταλαντούχο κινηματογραφιστή ο οποίος, όμως, εκτελεί αγγαρεία.