Ξεκινήματα

Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της Ζανέτ Νόρνταλ είναι ένα χαμηλόφωνο οικογενειακό δράμα που επιχειρεί να εξερευνήσει την έννοια της επανεκκίνησης μέσα από μια κρίση. Αν και διαθέτει σημαντικές αρετές - κυρίως σε επίπεδο ερμηνειών - παραμένει τελικά μια άνιση και ενίοτε διστακτική κινηματογραφική εμπειρία.

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από ένα ζευγάρι, την Άνε (Τρίνε Ντίρχολμ) και τον Τόμας (Ντάβιντ Ντέντσικ), που βρίσκονται ένα βήμα πριν τον χωρισμό, χωρίς ακόμη να έχουν ενημερώσει τις δύο κόρες τους. Όταν όμως η Άνε υφίσταται εγκεφαλικό, τα σχέδια ανατρέπονται βίαια και οι δύο αναγκάζονται να παραμείνουν μαζί, επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση τους μέσα σε ένα νέο, δύσκολο πλαίσιο . Το εύρημα αυτό είναι δραματουργικά ισχυρό και υπόσχεται μια βαθιά μελέτη χαρακτήρων. Και πράγματι, σε στιγμές, η ταινία ανταποκρίνεται σε αυτή την υπόσχεση.

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του φιλμ είναι αναμφίβολα η ερμηνεία της Τρίνε Ντίρχολμ. Στον ρόλο της Άνε, αποδίδει με εντυπωσιακή ακρίβεια την οργή, την ταπείνωση και την ευθραυστότητα μιας γυναίκας που χάνει τον έλεγχο του σώματός της. Η έμπειρή ηθοποιός «κουβαλά» την ταινία: κάθε της κίνηση, κάθε μικρή αλλαγή στην έκφραση, προσδίδει βάθος σε ένα σενάριο που δεν είναι πάντα εξίσου προσεγμένο. Δίπλα της, ο Ντάβιντ Ντέντσικ προσφέρει μια συγκρατημένη αλλά ουσιαστική ερμηνεία, αποτυπώνοντας έναν άνδρα παγιδευμένο ανάμεσα στο καθήκον και την προσωπική του επιθυμία.

Ωστόσο, εκεί που η ταινία ξεκινά να χάνει την ισορροπία της είναι στο σενάριο. Παρά τη ρεαλιστική απεικόνιση των βασικών σχέσεων, η αφήγηση συχνά διασπάται σε επιμέρους νήματα που δεν αναπτύσσονται επαρκώς. Δευτερεύοντες χαρακτήρες - όπως η νέα σύντροφος του Τόμας ή ακόμη και η μεγαλύτερη κόρη - εισάγονται με ενδιαφέρον, αλλά τελικά μένουν ημιτελείς. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα μια αίσθηση αποσπασματικότητας, σαν η ταινία να προσπαθεί να πει περισσότερα απ’ όσα μπορεί να διαχειριστεί μέσα στη διάρκειά της.

Η σκηνοθεσία της Νόρνταλ είναι διακριτική και σε στιγμές ιδιαίτερα εύστοχη. Επιλέγει έναν παρατηρητικό, σχεδόν αποστασιοποιημένο τρόπο κινηματογράφησης, αποφεύγοντας τον μελοδραματισμό και αφήνοντας τις σιωπές να μιλήσουν. Υπάρχουν σκηνές - όπως η απεικόνιση του ατυχήματος ή οι καθημερινές στιγμές αποκατάστασης - που αποπνέουν μια αυθεντικότητα και μια λεπτότητα αξιοσημείωτη. Ωστόσο, αυτή η μινιμαλιστική προσέγγιση δεν λειτουργεί πάντα υπέρ της ταινίας: σε ορισμένα σημεία, ο ρυθμός γίνεται νωθρός και η δραματική ένταση υποχωρεί.

Επιπλέον, η θεματική της «νέας αρχής» - αν και ενδιαφέρουσα - δεν εξερευνάται με την απαιτούμενη πολυπλοκότητα. Η ταινία αγγίζει ζητήματα όπως η εξάρτηση, η ενοχή και η οικογενειακή ευθύνη, αλλά συχνά μένει στην επιφάνεια. Ακόμη και οι πιο δυνατές συγκρούσεις φαίνεται να εκτονώνονται σχετικά εύκολα ή να εγκαταλείπονται πριν φτάσουν σε πλήρη ανάπτυξη. Κάποιες σεναριακές επιλογές μοιάζουν μάλιστα κάπως κατασκευασμένες, υπονομεύοντας τον ρεαλισμό που κατά τα άλλα επιδιώκεται .

Συνολικά, το «Beginnings» είναι μια ταινία με σαφείς προθέσεις και ορισμένες πραγματικά δυνατές στιγμές, αλλά δεν καταφέρνει να διατηρήσει τη συνοχή και το βάθος που απαιτεί το υλικό της. Αξίζει κυρίως για τις ερμηνείες και για την ευαισθησία της σκηνοθετικής ματιάς, όμως το άνισο σενάριο και η αφηγηματική αστάθεια την κρατούν μακριά από το να ξεχωρίσει ουσιαστικά. Μια αξιοπρεπής, αλλά τελικά μέτρια προσπάθεια.