14:18
9/10

Γκιγιέρμο ντελ Τόρο: Η φιλμογραφία της φαντασίας

Πορφυρός Λόφος (Crimson Peak, 2015)

Ο ντελ Τόρο δείχνει μετά το «Pacific Rim» πως προσπαθεί να ξεφύγει από τις ταινίες είδους, θέλοντας να μετουσιώσει την εμφανή αγάπη του στο gothic και τα τέρατα σε κάτι πιο οικουμενικό και μεγαλόπνοο, όπως είχε ξανακάνει στο παρελθόν με το «Στη Ράχη του Διαβόλου».  Στον «Πορφυρό Λόφο», όμως το gothic κυριαρχεί και όλη η ταινία μοιάζει με μια γιορτή που στήθηκε σε ένα τραπέζι όπου μεγαλουργούν ένας σκηνοθέτης, ένας καλλιτεχνικός διευθυντής και ένας ενδυματολόγος – από το τραπέζι όμως λάμπει δια της απουσίας του ο σεναριογράφος. Στην επόμενη ταινία του, οι κινηματογραφικές αναφορές θα μεταλλαχθούν σε κάτι αξιοθαύμαστο. Τάσος Μελεμενίδης

Η Μορφή του Νερού (The Shape of Water, 2017)

Η ταινία που κέρδισε τα Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Μουσικής και Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης φέτος, βουτά στο κλασικό σινεμά με πολλούς τρόπους: από την τηλεόραση του Ρίτσαρντ Τζένκινς που προβάλλει αυτά που θα έπαιζε σήμερα το TCM, το διαμέρισμα της δράσης που βρίσκεται πάνω από μία μεγαλοπρεπή αλλά παρακμάζουσα κινηματογραφική αίθουσα ως και ολόκληρες σκηνές όπως αυτή της ρετρό εξομολόγησης της Σάλι Χόκινς που φέρνει στο νου το «Pennies from Heaven» του Χέρμπερτ Ρος που κι αυτό με τη σειρά του τιμούσε τα αμερικανικά μιούζικαλ των 30ς. Και βέβαια υπάρχει η βασική πλοκή. Μία γυναίκα προσπαθεί να σώσει ένα τέρας. Τα τέρατα έσωσαν τη ζωή του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο σε νεαρή ηλικία και αυτός ανταποδίδει τη χάρη με ένα γλυκό παραμύθι για τους φοβισμένους και ηττημένους αυτού του κόσμου, έχοντας ως όπλο τη γνήσια σινεφιλία του. Τάσος Μελεμενίδης