12:31
27/2

Ελίζαμπεθ Τέιλορ: Το «γαλαζοαίματο» Χόλιγουντ

Για να «κεφαλαιοποιήσει» την κάψα, το στούντιο την βάζει να παίξει μια πόρνη πολυτελείας στο «BUtterfield 8» («Ζήσαμε στην Αμαρτία» για τον λάγνο Έλληνα εκμεταλλευτή), μια μέτρια ταινία που ανάγεται σε κάτι αξιοπρόσεκτο χάρη στην Τέιλορ. Το όσκαρ είναι γεγονός στην χρονιά της Μερκούρη στο «Ποτέ την Κυριακή» και, φυσικά, της Σίρλεϊ Μακ Λέην στο «Apartment», η Τέιλορ το θεωρούσε απαράδεκτο ανέκαθεν.

Και μετά, «Κλεοπάτρα». Μια από τις πιο πολυσυζητημένες ταινίες όλων των εποχών, ο κολοφώνας της δόξας και της πτώσης του «παλιού» Χόλιγουντ, μια ταινία που γυριζόταν δύο χρόνια, που κόστισε αρκετά για να βυθίσει στο χρέος την Φοξ του Σπύρου Σκούρα, που έδωσε στην Τέιλορ το πρωτοφανές 1 εκατομμύριο δολλάρια και 10% επί των εισπράξεων του έργου συμβόλαιο, που την γνώρισε με τον έρωτα της ζωής της, που κόντεψε και να της την κοστίσει. Η Τέιλορ σε μια ζωή τρομερά εύθραυστης υγείας, έπαθε εδώ την πρώτη από τις τρεις πνευμονίες της ζωής της, τραχειοστομία, αναβολές γυρισμάτων, αλλαγή σκηνοθέτη, ερχομός του Μάνκιεβιτς να σώσει τα ασυμμάζευτα, μέτριες κριτικές (μερικές του τύπου «υπέρβαρη Κλεοπάτρα», δεν είναι μόνο των σημερινών κριτικών το προνόμιο οι ανοησίες) και εισιτήρια αναντίστοιχα του κολοσσιαίου προϋπολογισμού.

Τέιλορ και Μπέρτον χωρίζουν τους συζύγους του και παντρεύονται, ξεκινώντας ένα γαϊτανάκι περίπου 12 χρόνων μιας ζωής που άλλαξε το παιχνίδι της ανάλογης δημοσιογραφίας, που όρισε το σταριλίκι της νέας εποχής της απίστευτης υπερβολής και της (αυτό)μυθοποίησης, που απασχόλησε το Χόλιγουντ και την ανθρωπότητα όσο κανένα αντίστοιχο γεγονός της βιομηχανίας, πιθανόν, στην ιστορία του. Μαζί θα γύριζαν πολλές ταινίες, όλες πλην μιας κατώτερες του ταλέντου τους, όλες πλην μιας φανταχτερά αυτοαναφορικές – αν και με τον τρόπο τους ιδιαίτερα αξιοσημείωτες για τους ενδιαφερόμενους σινεφίλ.

Το ’66 είναι η ώρα της Βιρτζίνια Γουλφ, η Τέιλορ παίζει (επιτέλους) σα να έχει κάτι να αποδείξει, ο ιδιότυπος πρωτοφεμινισμός της σε μια πάντα ανδροκρατούμενη βιομηχανία την κάνει να αλλάζει ξανά τους όρους του παιχνιδιού (της), να επιβάλλει πια την Τέιλορ-ηθοποιό κόντρα σε κρώζοντα ταμπλόιντ και οργιώδεις φήμες. Το Όσκαρ αυτή τη φορά δεν είχε επιλογή.

Στα 35 της (!) όλα έχουν συμβεί, οι γάμοι, τα παιδιά, οι αρρώστιες, οι ταινίες, τα βραβεία. Από εδώ και μετά η Τέιλορ για κάποια χρόνια θα είναι η σταρ που εργάζεται σαν ευσυνείδητη, ορθή ηθοποιός, θα παίξει σε πολύ ενδιαφέρουσες, φουλ προβληματικές ταινίες (το «Μεγάλο Μυστικό της» και το «Boom» του Λόουζι, πάνω απ’ όλα), θα κάνει την «Στρίγγλα που Έγινε Αρνάκι» του Τζεφιρέλι, θα κάνει και την κορυφαία έκτοτε στιγμή της στις «Ανταύγειες σε Χρυσό Μάτι» του Χιούστον δίπλα στον Μάρλον Μπράντο, τον μόνο άντρα που, πλην του Μπέρτον να υποθέσουμε, «της πέταξε το σουτιέν στα μούτρα».

Στο ενδιάμεσο έχει χάσει τον Τζίμι Ντιν και τον Μοντγκόμερι Κλιφτ, έχει κάνει ένα παιδί ακόμα με τον Μπέρτον, έχουν αρπάξει κι έναν αφορισμό από το Βατικανό, του έχει κάνει έξοχες ζήλειες στα δικά του γυρίσματα της «Νύχτας της Ιγκουάνα» του Χιούστον – καθώς εκεί υπήρχε και μια πάντα «υπόπτη» Άβα Γκάρτνερ – ω, οι ιστορίες της Τέιλορ είναι κυριολεκτικά αμέτρητες.

Στα μέσα του ’70 οι ταινίες έχουν διολισθήσει στην ανυποληψία, οι καυγάδες με τον Ουαλό έχουν γίνει αβάσταχτοι, χωρίζουν, μετά από έναν χρόνο και κάτι ξαναπαντρεύονται για να χωρίσουν τελειωτικά το καλοκαίρι του ’76. «Μετά τον Ρίτσαρντ», θα δηλώσει, «οι υπόλοιποι ήταν να ανοίγουν την πόρτα και να μου κουβαλάνε το παλτό».

Θα υπήρχαν πάντως άλλοι δύο υπόλοιποι, ένας γερουσιαστής κι ένας φορτηγατζής και η Τέιλρ θα έμπαινε στην τελευταία, μακρά περίοδο απλησίαστου stardom και ολίγιστης καλλιτεχνίας αλλά πάντα με τον δικό της τρόπο. Τον τρόπο μιας διαρκούς περιπέτειας, με την ασθένειες, την παχυσαρκία, τα χάπια και το αλκοόλ, τις κατάρες (ο θάνατος του Ροκ Χάτσον, οι αποτοξινώσεις), την τεράστια συμβολή της στην υπόθεση AIDS, τις διάσημες φιλίες (Μάικλ Τζάκσον, άλλη κατάρα…), δύο καρκίνους και προβλήματα μέσης που την είχαν με τον καιρό καθηλωμένο στο αναπηρικό καρότσι.

Η Τέιλορ υπήρξε μυθική, διαχρονική χολιγουντιανή προσωπικότητα, θρυλική υπήρξε η τεράστια περιουσία της σε κοσμήματα, ήταν η πρώτη σταρ που έφτιαξε δικό της άρωμα και είναι από εκείνες υμνήθηκαν εξαντλητικά για το κάλλος της. Η συνεισφορά της ξεπερνά κατά πολύ την υποκριτική της καριέρα, άδικα εν μέρει καθώς υπάρχουν εμβληματικές (ή κάποτε και εξωφρενικές) παρουσίες, ωστόσο από το κοριτσάκι της Λάσι στην LGBT ιέρεια κι από την αιώνια κόρη στην Μάρθα της Βιρτζίνια Γουλφ υπάρχει μια μετεωρική, φεμινιστική παρουσία που χάραξε αξεπέραστα όρια ανάμεσα στην πολύπαθη σήμερα λάμψη του σταρ/ηθοποιού στο χολιγουντιανό στερέωμα που δεν μπορεί πλέον να αποφύγει την παρακμή του.