12:31
27/2

Ελίζαμπεθ Τέιλορ: Το «γαλαζοαίματο» Χόλιγουντ

Ευκαιρία να θυμίσουμε γιατί το Χόλιγουντ δεν υφίσταται χωρίς τους σταρ του, με τη γεννημένη σαν σήμερα, Ελίζαμπεθ Τέιλορ που υπήρξε η μεγαλύτερη της νεοκλασικής εποχής.

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Μέχρι τα 30 της η Τέιλορ, θα μπορούσε να πει κανείς, είχε ζήσει ζωές δέκα ανθρώπων. Είχε γεννηθεί σε απολύτως ευκατάστατο λονδρέζικο σπίτι Αμερικανών γονιών (1), είχε φύγει άρδην από το Λονδίνο λόγω το επικείμενου 2ου Παγκοσμίου Πολέμου (2), είχε κάνει τις πρώτες οντισιόν στο Χόλιγουντ πριν τα εννιά της και την είχαν ήδη δεχθεί και η MGM και η Universal (3), είχε γίνει παιδί-σταρ δίνοντας την έννοια της μοντέρνας εποχής (4), είχε παντρευτεί τέσσερεις φορές (5), είχε ήδη τρία παιδιά κι ένα υιοθετημένο (6), είχε προκαλέσει τα ήθη ποικιλοτρόπως περνώντας με άνεση από «προστατευμένη κόρη» σε «μέγαιρα» με δύο επίσημους άντρες δημιουργώντας, τρόπον τινά, δημοσιογραφικό lifestyle επάγγελμα (7), είχε πάρει Όσκαρ (8), είχε παίξει στην ακριβότερη ταινία όλων των εποχών (9) και ήταν η πιο ακριβοπληρωμένη ηθοποιός στην ως τότε ιστορία της βιομηχανίας (10).

Αυτά μέχρι τα 30.

Στο μεσοδιάστημα είχε κάνει ταινίες. Και η αλήθεια είναι πως ακόμα κι αν θέλεις ή μπορείς να προσάψεις πως κινηματογραφικά οι περισσότερες δεν ήταν ιδιαίτερα αξιοσημείωτες, ωστόσο η χαρισματική παρουσία της τις έκανε αυτόχρημα ενδιαφέρουσες και ανώτερες της θέσης τους δίχως αυτήν πρωταγωνίστρια. Από αυτές κρατάς τις εξής: Την πρώτη Λάσι του 1943, το «National Velvet» του Κλάρενς Μπράουν (συχνού σκηνοθέτη της Γκρέτα Γκάρμπο) που διέβλεψε σ’ αυτήν το «αστρικό» ταλέντο, δίπλα στον Μίκι Ρούνεϊ, τις κλασικές «Μικρές Κυρίες» του ’49, το «Conspirator» της ίδιας χρονιάς δίπλα στον συνεπώνυμό της Ρόμπερτ Τέιλορ, ένα ωραίο άγνωστο θρίλερ που την παρουσιάζει πρώτη φορά ίσως σαν εκκολαπτόμενη femme fatale και φυσικά τον πολύ επιτυχημένο «Μπαμπά της Νύφης» (1950), υπό την εποπτεία του Σπένσερ Τρέισι, που θα είχε και σίκουελ λίγους μήνες αργότερα.

Κάπου εκεί τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται συναρπαστικά εγκαινιάζοντας την δεκαετία της μεγαλύτερης, ίσως, καλλιτεχνικής επιτυχίας της, της εδραίωσης του stardom και της δόξας που θα κρατούσε για τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια. Το ’51 έρχεται το «Μια Θέση στον Ήλιο» του Τζορτζ Στίβενς, η γνωριμία με τον Μοντγκόμερι Κλιφτ, μία από τις καταραμένες φιλίες της, το ένδοξο φιλμ καλλιτεχνικής ενηλικίωσης και ορισμικού σεξ απίλ.

Το ’54 η Τέιλορ θέλει τον ρόλο στην «Ξυπόλητη Κόμισσα» του Μάνκιεβιτς, αντ΄ αυτού το στούντιο θα την βάλει στο «Η Τελευταία Φορά που Είδα το Παρίσι» (η Κόμισσα πήγε στην Άβα Γκάρτνερ – άντε να διαλέξεις), ένα ρομαντικό δράμα που με άλλον παρτενέρ (μα ο Βαν Τζόνσον;) η ταινία θα είχε άλλο εκτόπισμα και πάλι όμως τα εισιτήρια (και το ύστερο public domain) την έχει κάνει πασίγνωστο εκπρόσωπο δραμάτων μιας χολιγουντιανής εποχής. Από την ίδια χρονιά εγώ θα διαλέξω το «Elephant Walk» του Γουίλιαμ Ντίτερλε.

Το ’56 η καμπάνια της την φέρνει αγκαλιά με τον «Γίγαντα» του Στίβενς ξανά, ανάμεσα σε Τζέιμς Ντιν και Ροκ Χάτσον, δύο ακόμα από τις καταραμένες φιλίες της, με εξαιρετικές κριτικές και για την ίδια, παρότι μένει (ακόμα) έξω από τον οσκαρικό χορό των παρτενέρ της. Ως εδώ η Τέιλορ είναι αγαπημένη του Τύπου. Το ’57 παντρεύεται τον τρίτο της σύζυγο, τον μεγιστάνα Μάικ Τοντ, αποκτούν μια κόρη, όμως εκείνος σκοτώνεται σε αεροπορικό δυστύχημα. Η Τέιλορ έχει ήδη πάρει τον ρόλο στην «Λυσσασμένη Γάτα», φημολογούμενα αυτό την κρατά λειτουργική από το σοκ. Αυτό και ο Έντι Φίσερ, ο sweetheart της Ντέμπι Ρέινολντς, που είναι κάτι σα να λέμε Αντζελίνα Τζολί και Μπραντ Πίτ με απατημένη την Τζένιφερ Άνιστον, η Τέιλορ εν μία νυκτί γίνεται η «αντροχωρίστρα», πράγμα που ουδόλως την επηρεάζει από το να υποδυθεί έξοχα την Μάγκι στο έργο του Τενεσί Γουίλιαμς (1958).

Την διετία αυτή, η Τέιλορ είναι τόσο ισχυρή, τόσο εμπορική και με τέτοιο πάτημα δημοφιλίας, έστω και με μια σχέση αγάπης-μίσους με το κοινό, που θα πάρει και τις δύο πρώτες της υποψηφιότητες, την μία για το «Όσα Δεν Σβήνει ο Χρόνος» δίπλα στον Κλιφτ και την επόμενη για την «Λυσσασμένη Γάτα». Το ’59 ολοκληρώνεται ο θρίαμβος του ’50 με το «Ξαφνικά Πέρυσι το Καλοκαίρι» του Μάνκιεβιτς, το έργο και ο Τύπος παίζουν συνάμα την υποκριτικό μέγεθος με την σεξουαλικότητα, τρίτη συνεχόμενη υποψηφιότητα για Όσκαρ και η Τέιλορ έχει πάρει φλεγόμενο βάπτισμα πυρός δίπλα στην Κάθριν Χέμπερν, όχι μόνο επιβιώνοντας αλλά καταφέρνοντάς τα θαυμαστά.