Κορίτσια Κάποιας Ηλικίας

Poms

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

2019
    ΠΑΡΑΓΩΓΗ: ΗΠΑ, Ην. Βασίλειο
    ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ζάρα Χέις
    ΣΕΝΑΡΙΟ: Σέιν Άτκινσον
    ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Νταϊάν Κίτον, Τζάκι Γουίβερ, Παμ Γκριρ, Σίλια Γουέστον, Φίλις Σόμερβιλ
    ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Τιμ Ορ
    ΜΟΥΣΙΚΗ: Ντέμπορα Λούρι
    ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 91'
    ΔΙΑΝΟΜΗ: Seven
    <ARTICLE TITLE/>

Δοκιμασία κριτικής καλοήθειας – που θα την περάσουμε με καλό βαθμό – για ένα φιλμ μακράν πιο συνταγογραφημένο απ’ όσο επιτρέπει το σύστημα κινηματογραφικής υγείας και απειλητικά συγκαταβατικό για τις σημασίες που θέλει να εξυπηρετήσει.

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Τα φιλμ τύπου bucket list είναι άπειρα τον αριθμό, σχεδόν πάντα γλυκερά βασιζόμενα στα κλισέ περί της ζωής που της ρουφάς το μεδούλι, του δυσβάσταχτα κοελικού carpe diem και της fortune cookie σοφίας που, φήμες λένε, βοηθά και στο ρέψιμο κακομαγειρεμένου φαγητού. Αν και το «Poms» δίνει άριστη ευκαιρία τοιαύτων ευφυολογημάτων, ο υπογράφων θα αντισταθεί με ήθος σθεναρό. Ναι, τα «Κορίτσια Κάποιας Ηλικίας» είναι μια μέτρια ταινία, πατάει γερά στην γυναικεία ενδυνάμωση, που δυστυχώς ταινίες σαν αυτήν αντιμετωπίζουν σαν μόδα κι όχι σαν αναγκαιότητα, είναι πονηρά μίσανδρο, είναι γραμμένο στη παλάμη και, το κυριότερο, είναι απολύτως ένοχο που αντιμετωπίζει και τα δυο του σοβαρά ατού συγκαταβατικά.

Το ένα ατού είναι φυσικά το καστ. Καστ που ως συνήθως στις περιπτώσεις αυτές συρρέει – καθώς παρά τις φωνασκίες γυναικείοι ρόλοι ακόμα δεν άρχισαν να γράφονται (κι αν το πάμε έτσι εμπορικά, θα σταματήσουν κι οι υπάρχοντες), οπότε δοθείσης ευκαιρίας πλακώνει κόσμος. Ηγέτιδα του καστ είναι αυτή η φοβερή η Κίτον, αυτή η έξοχη κομεντιέν που μισό να της δώσεις δέκα θα φτιάξει, Δυστυχώς έχουν περάσει κοντά είκοσι χρόνια μιας ευκαιρίας («Something’s Gotta Give», 2003) – είναι φρικτή η εξόντωση του ταλέντου της σε κακές ταινίες έκτοτε. Εδώ δεν παίρνει πάνω από αυτό το μισό (που το μισό του είναι κάτι αχρείαστες μελό υπενθυμίσεις) και φτιάχνει έναν χαρακτήρα ανθεκτικό στη μετριότητα, το άστρο της είναι αρκετό για να σου υγράνει και τα μάτια στην μια σκηνή που χρειάζεται να «σφιχτεί» - λέμε τώρα…

Γραμμένη στην παλάμη, συγκαταβατική και ατυχώς μελοδραματική κομεντί τρίτης ηλικίας, που θα σε συγκινήσει, επειδή είσαι καλόκαρδος, όσο χρειάζεται για να είναι (μόλις) ανεκτή 

Μαζί της αντέχει η Τζάκι Γουίβερ, που φέρνει ένα μπρίο και μια πλάκα που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στο έργο, ενώ ακολουθεί ένας θίασος χωρίς ουσιαστικά ρόλο (Σάτον, ΜακΚόλ, Σόμερβιλ, Πέρλμαν, Γουέστον και Παμ Γκριρ) στον ρόλο των γυναικών της τρίτης ηλικίας ενός «γηριατρικού παραδείσου» που αποφασίζουν να γίνουν μαζορέτες και να παρουσιάσουν πρόγραμμα στον τοπικό διαγωνισμό.

Το έτερο ατού είναι πως έχεις την ευκαιρία να φτιάξεις ρόλους για γυναίκες της τρίτης ηλικίας – έστω ένα θηλυκό «Κοκούν»;! – που δεν θα χρειαστεί να φτάσουν στην Άβαλον της σημασίας του να ζήσει κανείς τη ζωή του βγαίνοντας στην οδό της ασημαντότητας και δευτερευόντως του γκροτέσκ. Θα μου πεις, «γκροτέσκ να βλέπεις μεγάλες γυναίκες να κάνουν τις μαζορέτες;», «καθόλου» θα σου απαντήσω. Αντίθετα, αν το θέμα η ταινία το χειριζόταν με όρεξη κωμική και πίστη στις γυναίκες του, είχες τα υλικά για «γυναίκες με τα όλα τους». Όμως στην μακάβρια κορνίζα του σεναρίου, έπρεπε να αποτολμηθεί μια σοβαρότερη, ίσως δραματικότερη, κομεντί (ή και όχι κομεντί, στο κάτω-κάτω poms είναι τα φάρμακα που χορηγούνται μόνο με συνταγή) που θα ζητούσε ρόλους και σκέψη.

Αντ’ αυτών παίρνεις ένα επαγγελματικό τηλεοπτικό σνακ, με πληθώρα αναξιοποίητου ταλέντου ολόγυρα, σβέλτους αλλά συμβατικούς ρυθμούς και μερικές ατάκες, που παρότι θα σε εκνευρίσει για την χαμένη ευκαιρία να τεντώσει η Κίτον λίγο τους ερμηνευτικούς της μυς, θα σε συγκινήσει. Γιατί έτσι. Γιατί πάντα βλέποντας ανθρώπους προχωρημένης ηλικίας να μην καταδέχονται να συνάδουν με τα χρόνια της ταυτότητας, βρίσκεσαι ενώπιον του μεγαλείου μας, της αντοχής και της χιουμοριστικής μας απάντησης στην σκληρή πραγματικότητα των γηρατειών.

ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
  • Κορίτσια Κάποιας Ηλικίας
  • Κορίτσια Κάποιας Ηλικίας