Κέρι Μπαρκερ-ίτιδας συνέχεια: Η Universal τον έκλεισε και για την (μεθ)επόμενη ταινία του

Δεν έχω δει το Obsession ακόμα, αλλά κάθε δημιουργός που καταφέρνει 300+ εκατομμύρια από 750 χιλιάδες προϋπολογισμό, δεν αξίζει μόνο συγχαρητηρίων, συνιστά άγγελο από ψηλά για το σημερινό Χόλιγουντ το οποίο δεν βρίσκει γλυκό σε ζαχαροπλαστείο και έχει ξεχάσει περίπου πλήρως πώς να κάνει επιχειρηματικά βιώσιμα τη δουλειά του. Για ακόμα μια φορά είναι οι καλλιτέχνες που δείχνουν τον δρόμο.

Τώρα η Universal τρίβει τα χέρια της αφού έκλεισε τον δημιουργό και για την τρίτη ταινία του, η δεύτερη είναι έτοιμη και παίζει ο ίδιος, μεταξύ άλλων, το Anything But Ghosts. Για το τρίτο πόνημα δεν υπάρχουν πληροφορίες, καθώς προστατεύονται με τη ζωή αυτών που τις γνωρίζουν. Ακούγεται όμως πως είναι μια ακόμα πρωτότυπη ιδέα για horror.

Η φάση θυμίζει, βέβαια, Μ. Νάιτ Σιάμαλαν πίσω στο 1999, όταν ο σκηνοθέτης της Έκτης Αίσθησης έβγαλε μιλιούνια «με τα ψέματα» στα σκάρτα 29 του. Η συνέχεια αποκάλυψε έναν δημιουργό με ιδέες, αυταρέσκεια και τα...ιδιοφυή της ακατάσχετης παραγωγικότητας, αλλά πάντως άνθρωπο του σινεμά πήραμε, αγαπάει τη δουλειά του και δεν σε κοροϊδεύει ποτέ. Έμφαση στο ποτέ, κι ας διαφωνούν κάμποσοι. 

Στο σήμερα, ο 26άρης Μπάρκερ, με το όνομα βαρύ σαν ιστορία για το είδος του Τρόμου, φαντάζει ακόμα πιο πολύτιμος και ίσως κρατάει τη σημαία μιας νέας νοοτροπίας στην Γη του Ιερού Ξύλου, αφού υπενθυμίζει ότι η ουσία βρίσκεται στις πρωτότυπες ιδέες, την γνώση και τους μετρημένους προϋπολογισμούς. Όλα αυτά τα λέμε ελπίζοντας ότι δεν θα ακούσουμε (καν) 60 και 70+ εκατομμύρια budget για την επόμενη ταινία του, ότι δεν θα ανακοινωθεί σήμερα-αύριο IP βασισμένο στο Obsession και πάει λέγοντας. Ή, τουλάχιστον, ο ίδιος, στην τρυφερή του νιότη να αποδειχθεί καλύτερος από τις περιβάλλουσες συνθήκες, να αντέξει και να μην βρεθεί κιμάς στην κοιλιά του Θηρίου.

Στο όλο κόλπο βρίσκονται μέσα και οι της Blumhouse, Tζέισον Μπλαμ, Atomic Monster, Τζέιμς Γουάν, σοβαροί άνθρωποι δηλαδή, οι οποίοι αφ' ενός έχουν καταλάβει ότι υπάρχει φλέβα εδώ, αφ' ετέρου μαρτυρούν τη νευραλγική τρέχουσα σημασία του horror που πρωτοστατεί στην διαφαινόμενη αναγέννηση της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Το Σινεμά δεν πέθανε, επέστρεψε. (Σαν υγιέστατο, ροδαλό ζόμπι.)