Στα (μόλις) 130 λεπτά το «Michael», βάσιμες υποψίες για σίκουελ

Είναι σαφές ότι το το διψασμένο για online αίμα κοινό θα καγχάσει για την δειλία της παραγωγής να μιλήσει για τα «σημαντικά» - τα οποία βέβαια κατ' αυτούς είναι οτιδήποτε μη καλλιτεχνικό αφορά στη ζωή ενός καλλιτέχνη.

Όμως ίσως τα πράγματα εξαρτηθούν τελικά από τους ίδιους τους αιμοδιψείς.

Το (πάμφθηνο και εσφαλμένο, ας το έχουμε πει προκαταβολικά) κόλπο της παραγωγής είναι να αφήσει σκόπιμα την μισή ταινία έξω - μιας και όπως γραφόταν από πέρυσι η ταινία πήγαινε για τις 4 ώρες. Εν συνεχεία η σκέψη ήταν να βγει σε δύο μέρη. Τώρα η λογική, όπως αναφέρει ο ξένος Τύπος, είναι να βγει αυτό, και αναλόγως των εισπράξεων να μονταριστεί το υλικό του δεύτερου μέρους. Το οποίο είναι υπαρκτό και αν δεν δημοσιευθεί τελικά βαραίνει οικονομικά τους κληρονόμους που πληρώνουν όλη αυτή την ιστορία.

Είναι σινεμά αυτό; Είναι ολοκληρωμένη δημιουργία; Ασφαλώς όχι, είναι ένα μπάσταρδο αποκύημα μιας μπάσταρδης κατάστασης που συμβαίνει στο Χόλιγουντ εδώ και μερικά χρόνια, κατά την οποία κόσμος και καλλιτεχνία υπηρετούν δουλικά την επιταγή επιβίωσης τυχάρπαστων που αντιμετωπίζουν το σινεμά σαν... επιθετική εξαγορά.

Το «κακό» βέβαια είναι ότι η μισοταινία, όσο απελπιστικά καθαγιασμένη, αμβλυμμένη και ιδιόμορφα τρυφηλή κι αν ακούγεται, κατά πάσα πιθανότητα θα διαλύσει τα ταμεία και η παραγωγή θα υποχρεωθεί να μοντάρει και το «επόμενο επεισόδιο» κι ας πάει στο διάολο κάθε έννοια ισορροπίας και αυτοτέλειας μιας κινηματογραφικής ταινίας.

Πέραν όλων αυτών, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και στις 24 Απριλίου, από την Lionsgate, θα μάθουμε αν το 2026 μπαίνει σε τροχιά νικηφόρου box office.