Ο Διάβολος Φοράει Prada 2

Είκοσι χρόνια μετά, ο Διάβολος επιστρέφει στην πασαρέλα φορώντας ξανά Prada, μόνο που αυτή τη φορά το catwalk δεν θυμίζει σε τίποτα εκείνο του 2006. Ο κόσμος έχει αλλάξει δραματικά. Το τοξικό εργασιακό περιβάλλον δεν αντιμετωπίζεται πια με την ίδια ανοχή, η επίδειξη πλούτου της υψηλής ραπτικής έχει δεχτεί σοβαρή αμφισβήτηση, ενώ η οικονομική κρίση και το #MeToo έχουν μετατοπίσει ριζικά το πλαίσιο μέσα στο οποίο συζητάμε για εξουσία, επιτυχία και εικόνα. Τα φλας μπορεί να συνεχίζουν να αστράφτουν, αλλά η λάμψη τους είναι πιο εφήμερη από ποτέ, καθώς οι celebrities αποδομούνται με την ίδια ταχύτητα που αναδεικνύονται. Μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα και σε έναν δημόσιο διάλογο που καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τα social media, ακόμα και οι Μέριλ Στριπ, Αν Χάθαγουεϊ, Έμιλι Μπλαντ βρίσκονται σε εντελώς διαφορετική καλλιτεχνική και επαγγελματική θέση από ό,τι πριν δύο δεκαετίες. Το ερώτημα, λοιπόν, προκύπτει αβίαστα: τι έχει πραγματικά να προσθέσει ένα σίκουελ που βάζει ξανά τα Prada του για να περπατήσει στη σύγχρονη, παρανοϊκή πασαρέλα μας;

Το «Διαβολος Φοράει Prada 2» θέλει να εξαργυρώσει, όπως κάθε σίκουελ, την παλιά επιτυχία και προς τιμήν του δεν αρκείται σε μία εύκολη ανακύκλωση στιγμών, χαρακτήρων και ατάκων. Προσπαθεί να σταθεί αυτόνομα, να πει κάτι για το «τώρα». Οι «ψηλοτάκουνες» προθέσεις του, όμως, σκοντάφτουν μερικές φορές σε μία αμήχανη ισορροπία.

Βασική φιλοδοξία της ταινίας είναι να μεταφέρει τη σάτιρα της μόδας σε ένα ευρύτερο, επίκαιρο και σεβαστό σχόλιο για την κρίση των media. Το έντυπο περιοδικό δεν είναι πια το απόλυτο εργαλείο επιρροής. Στην ταινία το Runway μοιάζει περισσότερο με έναν οργανισμό που παλεύει να διατηρηθεί ζωντανός, ασθμαίνοντας σε μια εποχή όπου τα trends γεννιούνται και πεθαίνουν μέσα σε λίγες ώρες online. Εκεί όπου το cancel καραδοκεί και η κοινή γνώμη μεταβάλλεται με κάθε scroll. Αυτή η μετατόπιση προσδίδει στην ταινία έναν τόνο απρόσμενα μελαγχολικό, μία αίσθηση ενός τέλους ακόμη κι αν κανείς δεν το παραδέχεται ανοιχτά. Όσο ενδιαφέρουσα, όμως, κι αν είναι αυτή η θεματική, πολλές φορές έρχεται σε σύγκρουση με τον κωμικό τόνο που αποζητά η ταινία, ενδεχομένως και το κοινό της.

Ασφαλώς και υπάρχουν τα εντυπωσιακά fashion montages, το Vogue (σε μία σκηνή αεροπλάνου που ειρωνεύεται τη νέα τάξη πραγμάτων), μια διάχυτη αισθητική που ανακαλεί νοσταλγικά ‘90s κομεντί και σκηνές που θυμίζουν έντονα το πρώτο φιλμ, αλλά τα παραπάνω νιώθεις πως έχουν μία επιδίωξη καθησυχασμού. Λες και «άλλαξε η… Μιράντα κι έβαλε τα ρούχα της αλλιώς», λες και το σενάριο δεν έχει αποφασίσει την ακριβή ταυτότητα της ταινίας. Κωμωδία; Δράμα; Σάτιρα; Κοινωνικό σχόλιο; Προσπαθεί να τα συνδυάσει όλα, αλλά συχνά μοιάζει να χάνει τον βηματισμό του. Ορισμένες υποπλοκές δεν έχουν το βάθος που θα τις έκανε ουσιαστικές, ούτε την ελαφρότητα που θα τις έκανε πραγματικά διασκεδαστικές.

Αυτό που παραμένει αδιαμφισβήτητο είναι η ποιότητα και η χημεία του καστ (με εξαίρεση έναν εντελώς διακοσμητικό Κένεθ Μπράνα). Η Μέριλ Στριπ ελέγχει πλήρως τη Μιράντα Πρίστλεϊ. Με ένα βλέμμα, μια παύση, μια σχεδόν ανεπαίσθητη μετατόπιση του τόνου, επιβάλλει την παρουσία της σε κάθε σκηνή. Κι όμως, εδώ η άλλοτε αδιαπέραστη Διευθύντρια δείχνει ρωγμές. Όχι απαραίτητα συναισθηματικές, αλλά συστημικές. Ο κόσμος γύρω της αλλάζει και, για πρώτη φορά, δεν είναι βέβαιο ότι εκείνη ελέγχει τους όρους του παιχνιδιού. Απέναντί της, η Αν Χάθαγουεϊ δεν είναι πια η άβγαλτη Άντι Σακς, αλλά μια επαγγελματίας που κουβαλά τις δικές της αντιφάσεις, και η Έμιλι Μπλαντ από νευρωτική βοηθός είναι μία γυναίκα που έχει μάθει να παίζει το παιχνίδι, ίσως καλύτερα απ’ όλους. Οι σκηνές τους διατηρούν τη σπιρτάδα που έκανε την πρώτη ταινία τόσο απολαυστική. Μαζί τους, ο MVP του φραντσάιζ Στάνλεϊ Τούτσι είναι η (όχι και τόσο) κρυφή δύναμη που ισορροπεί ανάμεσα στο συναίσθημα και τον σαρκασμό, κλέβοντας σκηνές με φυσικότητα.

Παρά τις αδυναμίες της, η ταινία μοιάζει να σχολιάζει έμμεσα και θαρραλέα την ίδια της την ύπαρξη. Όπως το Runway αγωνίζεται να παραμείνει relevant, έτσι και το σίκουελ επιθυμεί να δικαιολογήσει την επιστροφή του σε μία εποχή όπου η νοσταλγία αποτελεί σχεδόν βιομηχανία. Μπορεί να μη φτάνει την κοφτερή ακρίβεια του πρώτου μέρους, επιχειρεί όμως να συνδεθεί με το παρόν. Πως να ευχαριστήσεις (και να ευχαριστηθείς) μία επιστροφή σε έναν γνώριμο κόσμο, όταν συνειδητοποιείς πως έχει αλλάξει και δεν μπορεί ποτέ ξανά να είναι όπως πριν; Η απάντηση είναι περίπλοκη. Όπως θα έλεγε και η Μιράντα: «That’s all».