Το τιμητικό βραβείο κάθε μεγάλης διοργάνωσης, όπως οι Χρυσές Σφαίρες ή τα Όσκαρ, αντιμετωπίζεται πάντα με τον ανάλογο σεβασμό από τους ανθρώπους που βρίσκονται στο κοινό, όμως ανάλογα με το ποιος βραβεύεται μπορεί το χειροκρότημα σεβασμού να μετατραπεί σε ένα μικρό πάρτι. Έμοιαζε σίγουρο πως η φιγούρα του Τζεφ Μπρίτζες ήταν ικανή για να συμβεί το δεύτερο, όταν ανακοινώθηκε πως αυτός θα παραλάβει φέτος το βραβείο καριέρας της Ένωσης Ξένων Ανταποκριτών, όποτε περιμέναμε απλά να το διαπιστώσουμε.
400 δευτερόλεπτα μετά, όσο κράτησε ο λόγος του Μπρίτζες, συνάδελφοι και τηλεοπτικό κοινό μπόρεσαν να ξεχάσουν για λίγο τους φετινούς νικήτες, κολλημένοι πάνω στην εικόνα ενός χαρισματικού ανθρώπου, που μίλησε σαν μικρό παιδί με έναν λόγο ο οποίος περιείχε αρκετές δόσεις αυτοσχεδιασμού, πηδώντας από το ένα θέμα στο άλλο, προσπαθώντας να ευχαριστήσει όσους έπρεπε αλλά και δίνοντας μηνύματα ζωής προς όλους.
Έτσι, αφού ευχαρίστησε τη σύντροφό του Σου Τζέστον, τον αδερφό του Μπο (επίσης ηθοποιό και συμπρωταγωνιστή του στο «The Fabulous Baker Boys») και την αδερφή του Σίντι, αλλά και μια σειρά από συνεργάτες, κατέληξε να ευχαριστεί τον επί 50 σχεδόν χρόνια σωσία του στις ταινίες, με πρώτη το «Last Picture Show» του 1971. Η αναφορά σε αυτό οδήγησε σε ένα ευχαριστώ στον Πίτερ Μπογκντάνοβιτς, αναγνωρίζοντας πως αυτή η ταινία ουσιάστικα του ξεκίνησε την καριέρα. Από εκεί ονομάτισε επιλεγμένους σκηνοθέτες με τους οποίους συνεργάστηκε, όπως τους αδερφούς Κοέν που του χάρισαν τον πιο pop ρόλο της καριέρας του, τον Dude, τον Στιβ Κλόους αλλά και τον Μάικλ Τσιμίνο όπου στο «Thunderbolt and Lightfoot» του γιάτρεψε το πρόβλημα αυτοπεποίθησης που είχε.
Αυτό συνέβη με το παράδειγμα του παιχνιδιού Tag, καθώς ο Τσιμίνο του «φόρτωσε» ουσιαστικά έτσι τον ρόλο, με τον Μπρίτζες να χρησιμοποιεί την ιστορία αυτή και για τους υπόλοιπους λέγοντας «Όλοι το έχουμε πάρει αυτό (το "Tag") στην καριέρα μας και όμως είμαστε ζωντανοί, τώρα, αυτή τη στιγμή». Ακόμη, χρησιμοποίησε τον αμερικανό αρχιτέκτονα και εφευρέτη Ρίτσαρντ Μπάκμινστερ Φούλερ και την αναλογία του πτυρύγιου αντιστάθμισης ως κάτι μικρό (ο άνθρωπος) που μπορεί να αλλάξει κάτι μεγάλο (τον κόσμο), κλείνοντας με την ευχή και ελπίδα ότι όσο είμαστε ζωντανοί, ο καθένας μπορέι να κάνει τη διαφορά.
Δείτε παρακάτω όλο το λόγο:
