Ο Κουέντιν Ταραντίνο είναι αδιαμφισβήτητα ένας μαέστρος του κινηματογραφικού στυλ. Πολλές φορές, συγκεκριμένα στιγμιότυπα από τις ταινίες του δίνουν την αίσθηση ότι υπάρχουν απλά και μόνο για να δοκιμάσει κάτι καινούργιο ο σκηνοθέτης, αν και καταφέρνει πάντα –καθότι εξαιρετικός σεναριογράφος επίσης- να τα εντάξει αρμονικά στην πλοκή.
Έτσι δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Ταραντίνο χρησιμοποιεί τόσο συχνά την τεχνική της αργής κίνησης, του slow-motion, αλλά με έναν τρόπο που παραπέμπει περισσότερο στις κλασσικές ταινίες «δεύτερης διαλογής» που αγαπά τόσο ως δημιουργός, και λιγότερο στον τρόπο που παρουσιάζεται η δράση στις μοντέρνες περιπέτειες.
Φυσικά δεν παραλείπει να ρίξει τους τόνους και να ξετυλίξει πιο αργά την πλοκή (όπως κάνει χαρακτηριστικά στο δεύτερο μέρος του «Kill Bill»), αλλά εκεί που διαπρέπει πιο πολύ, είναι στο να μας εμπλέκει ολοκληρωτικά στην, επί της οθόνης, βία, αξιοποιώντας όλα τα σκηνοθετικά του τεχνάσματα.
Παρά το γεγονός ότι αυτό το ιδιαίτερο, φιλμικό «ποτ-πουρί» γραφικής σκληρότητας, ενδέχεται να ενθουσιάσει τους φανατικούς των ταινιών του, η αφαίρεση αυτών των σκηνών από το αρχικό πλαίσιο τους, μπορεί να δώσει σε άλλους την αίσθηση μιας φετιχοποίησης της βίας (πράγμα για το οποίο έχει κατηγορηθεί, ούτως ή άλλως, πολλές φορές ο Ταραντίνο).
Το slow-motion, παραμένει μια καταπληκτική δυνατότητα για τους σκηνοθέτες να εμπλέξουν συναισθηματικά τους θεατές. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον η χρήση της τεχνικής από έναν τόσο ταλαντούχο κινηματογραφιστή. Ανεξάρτητα από το πώς μπορεί να δουν κάποιοι αυτή την παρέλαση ωμοτήτων, στην περίπτωση του Ταραντίνο το αισθητικό αποτέλεσμα (πάντα μη-ρεαλιστικό) αφαιρεί από τη βία την οξύτητά της, σε μεγάλο βαθμό.
Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα έκθεση του στιλιστικού «οπλοστασίου», ενός εκ των πλέων ιδιοσυγκρασιακών δημιουργών των καιρών μας.
