Η είδηση πως πριν από 2 εβδομάδες πως ο Τζον Σίνγκλτον μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο μετά από εγκεφαλικό, άφηνε ελπίδες πως ο αφροαμερικανός σκηνοθέτης και παραγωγός θα έδινε άλλη μια μάχη στη ζωή του, στα 51 του, και θα την κέρδιζε. Μεγαλωμένος στις αδιαφανείς συνοικίες του Λος Άντζελες, πολύ μακριά από τη λάμψη και τον πακτωλό χρημάτων που κέρδιζαν όσοι βρίσκονταν στη «σωστή» μεριά της πόλης, ο Σίνγκλτον βίωσε το έγκλημα στους δρόμους και το συναίσθημα του κινδύνου ανά πάσα στιγμή.
Η πορεία του μετά το σχολείο ήταν η εξαίρεση στον κανόνα. Βρέθηκε στο University of Southern California με όνειρο να κάνει κινηματογράφο με φόντο την περιοχή που μεγάλωσε, εξωτερικεύοντας τα δεκάδες προβλήματα που μπορεί να έχει ένας νέος που ζει σε αυτή την περιοχή. Τελειώνοντας τις σπουδές, βγήκε με ένα έτοιμο σενάριο, βασισμένο σε βιώματά του, και η πρώτη του επαφή με τα στούντιο έφερε και την πρώτη διαμάχη. Οι περισσότεροι παραγωγοί ζήτησαν να αγοράσουν το σενάριο για να το γυρίσει κάποιος πιο έμπειρος, με τον ίδιο να αρνείται πεισματικά λέγοντας πως το «Boyz n the Hood» (ελληνικός τίτλος «Τα Παιδιά της Γειτονιάς») θα γυριστεί είτε από αυτόν είτε από κανέναν. Η επιμονή του οδήγησε σε έναν θρίαμβο, με τους Ice Cube και Κούμπα Γκούντινγκ Τζ. να παίρνουν τους βασικούς ρόλους, τον ίσιο ουσιαστικά να μαθαίνει σκηνοθεσία στα γυρίσματα, κάτι που παραδέχτηκε χρόνια μετά χαρούμενος που γύρισε άφησε την τρίτη πράξη για το τέλος των γυρισμάτων όπου ήταν πλέον βελτιωμένος σε πολύ μεγάλο βαθμό.
Το «Boyz n the Hood» ήταν ο ισχυρότερος μετασεισμός που ακολούθησε το «Do the Right Thing» του Σπάικ Λι, ενός δημιουργού που θαύμαζε απεριόριστα ο Σίνγκλτον, ο οποίος βρέθηκε ξαφνικά στα 24 του με υποψηφιότητα για Όσκαρ Σεναρίου και Σκηνοθεσίας, κερδίζοντας 2 πρωτιές στη δεύτερη κατηγορία αφού ήταν ο νεότερος και ο πρώτος αφροαμερικανός σκηνοθέτης που κατάφερνε κάτι τέτοιο. Η ταινία του ήταν ένα instant classic γεμάτο οργή που πήγαζε από την αδιαφορία του αμερικανικού σινεμά να πει παρόμοιες ιστορίες ενώ ο Σίνγκλτον βρέθηκε αμέσως στην πρώτη γραμμή ενός νέου, ισχυρού αφροαμερικανικού κύματος που μπορούσε να έχει σταθερή θέση στις επιλογές των μεγάλων αμερικανικών στούντιο.
Την τεράστια επιτυχία της ταινίας ακολούθησαν τα εξίσου συγκροτημένα αλλά λιγότερο πετυχημένα «Poetic Justice» (1993) και «Higher Learning» (1995) με το τελευταίο να επιχειρεί μια εξερεύνηση των ρατσιστικών τάσεων που υπήρχαν ακόμη μέσα στα πανεπιστημιακά ιδρύματα και την επιρροή που εξακολουθούσαν να έχουν σύγχρονα ρατσιστικά μορφώματα ακόμη και σε νέους που λάμβαναν υποτίθεται την υψηλότερη δυνατή μόρφωση. Λίγο αργότερα, ο θάνατος του φίλου και συνεργάτη του Τούπακ Σακούρ (είχε πρωταγωνιστήσει στο «Poetic Justice») τον έριξε σε βαθιά περισυλλογή, ενώ ταλαιπωρήθηκε για χρόνια στην προσπάθεια να μεταφέρει τη ζωή του στον κινηματογράφο μέχρι που αποχώρησε οριστικά κάποια στιγμή από το πρότζεκτ «All Eyez on Me» εξαιτίας δημιουργικών διαφορών με τους παραγωγούς.
Η νέα χιλιετία, στην οποία ας μη ξεχνάμε πως τον βρίσκει μόλις λίγο πάνω από τα 30, τον φέρνει στο εμπορικό σινεμά, επαναφέροντας τον περίφημο «Shaft» με τον Σάμιουελ Τζάκσον και σκηνοθετώντας το πρώτο σίκουελ του «Fast and the Furious» («2 Fast 2 Furious», 2002) πολύ πριν γιγαντωθεί το franchise. Η τελευταία του κινηματογραφική επιστροφή στη «γειτονιά» έγινε με το «Four Brothers» του 2005, με τον ίδιο να αντιλαμβάνεται πως τα επόμενα χρόνια θα έπρεπε να στραφεί στην τηλεόραση αν ήθελε να διηγηθεί τις ιστορίες που προτιμούσε. Με εξαίρεση το «Abduction», μια βεβιασμένη προσπάθεια αξιοποίησης του ανεκδιήγητου Τέιλορ Λότνερ στη μετά-Twilight εποχή, ο Σίνγκλτον δούλεψε για τη μικρή οθόνη κερδίζοντας μια υποψηφιότητα για Emmy για το επεισόδιο «The Race Card» της σειράς «The People v. O.J. Simpson: American Crime Story».
Χθες η οικογένειά του δήλωσε πως θα αφαιρεθεί η μηχανική υποστήριξη που τον διατηρούσε στη ζωή, ενώ λίγες ώρες μετα ανακοίνωσε και επίσημα τον θάνατό του, που ήρθε τελικά πιο νωρίς από όσο θα περίμεναν φίλοι και συνεργάτες έσπευσαν να τον αποχαιρετήσουν δημόσια.
RIP John Singleton. So sad to hear. John was a brave artist and a true inspiration. His vision changed everything.
— Jordan Peele (@JordanPeele) 29 April 2019
Mourning the loss of a collaborator & True Friend John Singleton. He blazed the trail for many young film makers, always remaining true to who he was & where he came from!!! RIP Brother. Gone Way Too Soon!
— Samuel L. Jackson (@SamuelLJackson) 29 April 2019
I was discovered by a master filmmaker by the name of John Singleton. He not only made me a movie star but made me a filmmaker. There are no words to express how sad I am to lose my brother, friend & mentor. He loved bring the black experience to the world. ..Us at Cannes ‘90 pic.twitter.com/CaRKjZtjgB
— Ice Cube (@icecube) 29 April 2019
Rest In Power, my friend. One of the greatest to ever do it. Thank you GOD for blessing us with this gift better known as John Singleton. Having trouble finding enough words to share just… https://t.co/SlQGwDEHU7
— Regina King (@ReginaKing) 29 April 2019
John Singleton was a talented director and a kind man. He died too young. He will be missed.
— John Carpenter (@TheHorrorMaster) 29 April 2019
