«Αρης καλεί μαμά» ή αλλιώς… «πώς μια δαπανηρή, τρισδιάστατη παραγωγή απέτυχε παταγωδώς». Πολλά ειπώθηκαν για το κόστους 175 εκατομμυρίων καρτούν της Ντίσνεϊ, σε παραγωγή Ρόμπερτ Ζεμέκις, που καταποντίστηκε στα ταμεία κατά το πρώτο τριήμερό του, με μόλις 7 εκατομμύρια δολάρια σε εισπράξεις. Ενας από τους λόγους της υπερμεγέθους αποτυχίας του είναι η κούραση που έχει αρχίσει να νιώθει το κοινό απέναντι στο 3D φορμά.
Το τσουχτερό της τιμής του εισιτηρίου αναγκάζει πολλούς γονείς να αναθεωρήσουν για την κινηματογραφική έξοδό τους, καθώς σχεδόν όλες οι ταινίες κινουμένων σχεδίων προβάλλονται πλέον τρισδιάστατες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το στόρι τους και η σκηνοθεσία ανταποκρίνονται στα στάνταρ της υψηλής τεχνολογίας και του θεάματος που συνεπάγεται το εν λόγω φορμά. Κάτι τέτοιο συνέβη και με το «Αρης καλεί μαμά», που βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες στις 24 Μαρτίου. Ενα από τα δυσάρεστα επακόλουθα του φιάσκου, είναι το κλείσιμο από την Ντίσνεϊ του ψηφιακού κινηματογραφικού στούντιο του Ζεμέκις, ImageMovers Digital, και η ακύρωση της συνεργασίας ανάμεσα στον σκηνοθέτη και το στούντιο. Ο ειδικός επί των τεχνολογικών θεμάτων σκηνοθέτης οφείλει πλέον να βρει άλλη στέγη για τη 3D βερσιόν που ετοιμάζει για το καρτούν του 1968 με τους Μπιτλς, «Yellow submarine».
