Από τον Ρόμπι Εκσιέλ
Βαν Γκογκ στο μέγαρο Albertina, βόρεια της συνοικίας των μουσείων. Μέρα μεσημέρι Δευτέρας, ουρά στο ταμείο, από δω μέχρι το υπερπέραν. Καμιά εκατοστή άτομα τουλάχιστον. Να μείνω ή να φύγω; Δεν έχω την υπομονή του Αυστριακού, ούτε ακριβώς τον χρόνο του τουρίστα. Φεύγω παραμιλώντας πως θα ξανάρθω άλλη ώρα – υπόσχεση που δεν τήρησα τελικά.
Μουρμουρίζω ακόμα. Τι να προλάβεις από Βιέννη επί Viennale, όταν από τις 13 μέρες διεθνούς κινηματογραφικού φεστιβάλ έχεις στη διάθεση σου χονδρικά μονάχα τις τρεις – και μάλιστα τις τελευταίες; Δε λέω, σε απόσταση σύντομου ποδαράτου η μία από την άλλη βρίσκονται οι έξι αίθουσες όπου «ρολάρει» το φεστιβάλ – για 46η χρονιά, κι ας μην του φαίνεται! Σφαίρα το μετρό όταν το χρειαστείς, ρολόι και το τραμ.Ενα σεβαστό ποσοστό, επίσης, από τους 180 περίπου τίτλους που φιλοξενεί η διοργάνωση είναι ταινίες που έχω ήδη δει. Λόγω χαρακτήρα μη διαγωνιστικού, ο βασικός κορμός των φιξιόν και των ντοκιμαντέρ της Viennale αποτελείται από «κομμάτια» που ξεκίνησαν από γιορτές-ορόσημα (Βενετία, Κάννες) και δεν έχουν ακόμη ολοκληρώσει τον φεστιβαλικό τους κύκλο. Τη στιγμή που βραβεία δεν δίνονται, δεν χρειάζεται να δοθούν ούτε εξηγήσεις από τον καλλιτεχνικό διευθυντή της Viennale, Χανς Χουρχ. Αλλωστε, το φεστιβάλ γίνεται πρωτίστως για το βιεννέζικο κοινό.
Αλλά, για να επιστρέψω στο άγχος μου το φεστιβαλικό, να μην ξαποστάσω ένα δεκάλεπτο για έναν δυνατό βιεννέζικο καφέ για ενέργεια; Να μη δαγκώσω κάνα λουκάνικο καντίνας για πρωτεϊνη και λίπος που θα μου χρειαστεί μετά τις τέσσερις το απόγευμα, όταν μαζί με τον ήλιο πέφτει και η θερμοκρασία κάτω από 5 βαθμούς στην ευρωπαϊκή μεγαλούπολη των ανέμων; Μ αυτά και μ αυτά, κάτι θα προλάβω φυσικά να δω.
«Τony Μanero» του χιλιανού Πάμπλο Λαρέν, αλληγορία με φόντο το Σαντιάγο του δικτάτορα Πινοσέτ, πολύ περίεργη, πολύ δυσάρεστη, τρομερά ενδιαφέρουσα.
«Ασε Το Κακό Να Μπει»- αργό πλην μαγευτικό θρίλερ εκ Σουηδίας που περιγράφει την ιστορία της προεφηβικής αγάπης ανάμεσα σε μια 12χρονη βαμπίρ και τον συνομήλικο δυσπροσάρμοστο γείτονα της, για να στοχαστεί πάνω στις παρενέργειες του πρώτου σεξουαλικού ξυπνήματος.
«Chop Shop» του Ραμίν Μπαχράνι («Ανθρωπος Σπρώχνει Καρότσι»), όχι ασυνήθιστο αλλά συγκινητικό πορτρέτο ενός ανήλικου ορφανού Λατίνου στις χαμογειτονιές του Κουίνς.
«Ακόμη Περπατώ» του Ιάπωνα Χιροκάζου Κορε Εντα («Κανείς Δεν Ξέρει»), αδαμάντινο δράμα βυθομέτρησης οικογενειακών σχέσεων με αποχρώσεις Μπέργκμαν και Οζου.
Προφταίνω να δω και το γαλλο-τουρκο-αυστριακό μεταναστευτικό (μελό-) δράμα «Για Μια Στιγμή, Ελευθερία» του παθιασμένου αλλά συμβατικού μέσα στις καλές του προθέσεις Ιρανο-αυστριακού Αράς Ριάχι, κατόχου του μόνου ειδικού βραβείου που απένειμε (όπως κάθε χρόνο) η ίδια η Viennale υπό τη μορφή χρηματικής ενίσχυσης.
Ακόμα, να πάρω μάτι το συναυλιακό ντοκιμαντέρ «Η Αλλη Οψη Του Καθρέφτη», με τον Μπομπ Ντίλαν σε στιγμιότυπα από το φολκ φεστιβάλ του Νιούπορτ (1963-65), στο πλαίσιο αφιερώματος με τίτλο «Μasked and Anonymous – Bob Dylan and the Cinema».
Φτάνουν; Οχι. Θα την πληρώσουν τα σπάνια, έξυπνα αφιερώματα στα οποία πάντα ειδικεύεται η Viennale. Ηθελα κι άλλο Ντίλαν, αλλά φευ. Να γνωρίσω το σινεμά του ανεξάρτητου Αμερικανού Τζον Τζιανβίτο, αλλά ολοκληρώθηκε ο κύκλος των προβολών του. Να δω κάτι eighties του καλτ Αυστριακού σκηνοθέτη Βέρνερ Σρέτερ (ρετροσπεκτίβα), αλλά είμαι σε άλλη ταινία. Χάνω οτιδήποτε από το Κινηματογραφικό Μουσείο της Αυστρίας, που «τρέχει» το εξαιρετικό αφιέρωμα «Los Angeles – Α city on film», αλλά μονάχα με δύο προβολές ημερησίως και όχι καθημερινά.Ο Φρέντι, ο άνθρωπος-ορχήστρα του γραφείου Τύπου, υπόσχεται να μου στείλει κάποια screener. Θα περιμένω για ένα άλλο, κατ οίκον φεστιβάλ.
