Σε μια χρονιά που το φεστιβάλ των Καννών έλαβε θερμά σχόλια για ένα από τα πιο δυνατά διαγωνιστικά τμήματα τη πρόσφατης μνήμης, και αρνητικά για για τη διανομή των βραβείων (με ελάχιστες εξαιρέσεις), ο Ξαβιέ Ντολάν βρήκε και φέτος την θέση του στο κόκκινο χαλί της πιο elegant κινηματογραφικής διοργάνωσης.
Έφερε εκεί σε ηλικία 19 ετών το "Σκότωσα τη Μητέρα μου" και έκανε τα βλέμματα να στραφούν πάνω του και να καρπωθεί το βραβείο Νεότητας και το ίδιο επανέλαβε ένα χρόνο μετά με τις "Φανταστικές Αγάπες" του. Το 2012 θα κερδίσει τον Queer φοίνικα με το "Λώρενς για Πάντα" κι ύστερα είδε τις Κάννες να του κλείνουν την πόρτα για την ίσως καλύτερη ταινία της φιλμογραφίας του, αφού ο "Τομ στη Φάρμα" (η πρώτη μέχρι τότε απόπειρά του, που δεν έφερε το συγγραφικό του credit) κέρδισε στη Βενετία το βραβείο Fipresci.
Το αγαπημένο παιδί των Καννών, ωστόσο, έπρεπε να επιστρέψει στον τόπο του εγκλήματος και δυο χρόνια μετά θα μοιραστεί το Ειδικό βραβείο επιτροπής με τον Ζαν Λικ Γκοντάρ -σε μια κίνηση να βραβευτεί ο μεγαλύτερος και ο μικρότερος συμμετέχων του διαγωνιστικού τμήματος- για το "Αποχαιρετισμός στη Γλώσσα" (το αντίστοιχο που κέρδισε πέρυσι ο "Αστακός" του Γιώργου Λάνθιμου) με το "Mommy" για να βρεθεί ένα χρόνο αργότερα στην κριτική επιτροπή του διαγωνιστικού.
Και λίγο πριν το αγγλόφωνο ντεμπούτο του με το "The Death and Life of John D. Donovan -με Κιθ Χάριγκτον, Τζέσικα Τσάστεϊν, Κάθι Μπέιτς, Σούζαν Σάραντον και Αντέλ- ο Ντολάν επιστράτευσε την Εθνική Γαλλίας, ήτοι Μαριόν Κοτιγιάρ, Νάταλι Μπάι, Γκασπάρ Ουλιέλ, Λέα Σεϊντού, Βενσάν Κασέλ στο "It's Only the End of the World" βασισμένο στο θεατρικό του Ζαν Λικ Λαγκάρς.
Εδώ, ένας συγγραφέας επιστρέφει στο πατρικό του έπειτα από 12 χρόνια για να αναγγείλει τον επικείμενο θάνατό του σε μια οικογένεια που μοιάζει διχασμένη και ολοκληρωτικά αποπροσανατολισμένη, διεκδικώντας τις αναμνήσεις του παρελθόντος.
Ένα δράμα που δίχασε κοινό και κριτικούς στις Κάννες, αλλά κέρδισε το δεύτερο μεγάλο βραβείο των Καννών και έκανε τον Ντολάν να μοιάζει πλέον τον Βασιλιά του Κόσμου.
