Πέρυσι ήταν το «Martha Marcy May Marlene». Φέτος το Sundance διχάστηκε και διπλώθηκε από τη γροθιά στο στομάχι που εξαπέλυσε το «Compliance» (στα ελληνικά το μεταφράζουμε συμμόρφωση ή υποταγή) του Κρεγκ Ζόμπελ. Κι αν το «βασισμένο σε αληθινά γεγονότα» είναι μια φράση που ούτε που την προσέχεις όταν πέφτουν οι τίτλοι των χολιγουντιανών ιστοριών, αυτό το indie γίνεται πραγματικά ενοχλητικό με αυτήν τη διευκρίνιση.
Το τρέιλερ είναι αρκετό για να αισθανθεί ο θεατής ένα σφίξιμο, καθώς το συνδυάζει με την επίσημη σύνοψη: Σε ένα κατάστημα fast food, η προϊσταμένη της βραδινής βάρδιας προσπαθεί να διαχειριστεί τις ελλείψεις σε προμήθειες και προσωπικό, όταν ένα τηλεφώνημα κάνει αυτά τα προβλήματα να φαίνονται ασήμαντες λεπτομέρειες: ένας άνδρας που ισχυρίζεται ότι είναι αστυνομικός (αλλά προφανώς δεν είναι) υποδεικνύει μια νεαρή υπάλληλο ως βασική ύποπτο για την κλοπή του πορτοφολιού μιας πελάτισσας και διατάσσει (αρχικά) σωματική έρευνα και αποκατάσταση της δικαιοσύνης.
Αν και όλα γίνονται από τηλεφώνου, η προϊσταμένη υπακούει τυφλά σα να υποκινείται από ένα αόρατο χέρι και εκτελεί τις εντολές του κυνικού «φαρσέρ» εγείροντας τεράστια θέματα ηθικής, δικαιωμάτων και ανθρωπισμού εις βάρος της αποσβολωμένης υπαλλήλου.
Στη Γιούτα η ταινία χαρακτηρίστηκε «δύσκολη» και «αμφιλεγόμενη» με την ψυχολογική βία να κατακλύζει το θεατή, χωρίς όμως να υστερεί σε ρυθμό και αγωνιώδη πλοκή για το πώς θα εξελιχθεί αυτή η παράλογη και άδικη υπόθεση και πού τελικά οφείλονται όλα αυτά.
Ο σχετικά άγνωστος Κρεγκ Ζόμπελ βάζει την Αν Ντάουντ, τη Ντρίμα Γουόκερ και τον Πατ Χίλι στη σκοτεινή κουζίνα του fast food με τη φριτέζα να τηγανίζει τις συνειδήσεις σαν french fries. A.N
