Σ’ εκείνο το “ταξίδι στη χώρα των θαυμάτων” με τη μικρή Τσιχίρο, το δράκο της, τους γονείς της που μεταμορφώθηκαν σε κακάσχημα και λαίμαργα γουρούνια και τη μάγισσα με το τεράστιο κεφάλι είχαμε περάσει πολύ ωραία. Για την ακρίβεια είχαμε τρελαθεί και αγαπήσαμε τον Χαγιάο Μιγιαζάκι. Μετά, μόλις μπήκαμε στο πολύχρωμο, “κινούμενο κάστρο” με τους περίεργους διακόπτες στην πόρτα που σε μεταφέρανε σε άλλες εποχές, δε θέλαμε να βγούμε και να έρθουμε ξανά στην πραγματικότητα. Και θα συνεχίσουμε το παραλήρημα με το άλλο ταξίδι, όπου ο Ασιτάκα προσπαθούσε να βρει τη θεραπεία για την κατάρα του Ταταριγκάμι, εμπλεξε χωρίς να το καταλάβει στα πεδία μάχης εκείνου το παράξενου δάσους και γνώρισε τη Σαν(ναι το “princess Mononoke” εννοούμε).
Οι Pixarικοί και λοιποί σύγχρονοι υποκλίνονται στην 2D τεχνική του παραδοσιακού Χαγιάo κι εμείς κάθε φορά βγάζουμε μαγικά εισιτήρια για παραμυθένιες χωρες φωνάζοντας του αριγκάτο. Ε καλά δεν τα λέμε όλα αυτά χωρίς λόγο αλλά γιατί ήρθε ο καινούριος Μιγιαζάκι κι είμαστε τρελά ενθουσιαμένοι (χειρότερα κι απο παιδάκια.)!
Το trailer του “Ponyo on a cliff” προσγειώθηκε στον ιντερνετικό πλανήτη, αλλά το κακό είναι ότι δε μιλάει αγγλικά και δεν καταλαβαίνεις και πολλά. Εκτός αν ξέρετε γιαπωνέζικα. Έχει βαφτεί -όπως όλα τα μιγιαζάκικα φιλμ- με όλα τα χρώματα που υπάρχουν, οι πρωταγωνιστές είναι εννοείται παιδιά που αποφασίζουν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να σώσουν κάποιον απροστάτευτο κι αδύναμο, να ζήσουν περιπέτειες και ν’ αποδείξουν στους μεγάλους ότι είναι μικροί μόνο στην ηλικία. Το συγκεκριμένο animation, μας λέει για ένα πεντάχρονο αγόρι που βρίσκει μια πριγκιίπισσα χρυσόψαρο η οποία γίνεται άνθρωπος και προσπαθεί να την προστατέψει. Μας άρεσε το trailer αλλά το περιμέναμε λίγο καλύτερο και σε σύγκριση με άλλα κινούμενα σχέδια του δε μας εντυπωσίασε τόσο. Κάνουμε υπομονή όμως μέχρι την επόμενη συνάντηση…
Κική Παπαδοπούλου
