Το σκηνικό στεγάζει μια αφήγηση, υποστηρίζει το θέμα αλλά και το θέαμά της και, κακά τα ψέμματα, αν αφήσεις και τον κριτικό κατά μέρους, είναι υπεύθυνο στον μεγαλύτερο βαθμό για την αποδραστικότητα μιας ταινίας. Δεν είναι τυχαίο που το Χόλιγουντ ειδικά στηρίχτηκε στην λογική του θεαματικού σκηνικού ήδη από τα πρώτα χρόνια του βωβού κινηματογράφου – με την «Μισαλλοδοξία» (1916) του Γκρίφιθ.
Απολαύστε μια πληθώρα αναφορών σε σινεμά που εκκρεμεί να δούμε και να ξαναδούμε και μια σύντομη περιήγηση στην εφευρετικότητα αλλά και το ασύλληπτο εργατικό πείσμα και τη δημιουργική υπομονή που απαιτείται για να κατασκευαστεί μια ταινία.
