Δεν είναι σίγουρο ότι ήταν απαραίτητο να το δούμε κι αυτό στη μεγάλη οθόνη, αλλά η κλασική πια ταινία του 1984 αναβιώνει με φρέσκια ιστορία και νέους χαρακτήρες. Δες το σα μια βόλτα στο λούνα παρκ (τρενάκι του τρόμου δεν έχει πάντως!)
Αυτή τη φορά, στο ρόλο του δάσκαλου ο Τζάκι Τσαν και στο ρόλο του μαθητή του ο Τζέιντεν Σμιθ, γιος του Γουιλ Σμιθ και της Τζέιντα Πίνκετ και πρωταγωνιστής του “The Pursuit of Happyness” (2006). Στην παραγωγή εμπλέκεται η εταιρεία του μπαμπά Γουίλ Σμιθ και μάλιστα με τις πλάτες της Columbia, ενώ τη συγγραφή του σεναρίου έχει αναλάβει ο Κρις Μέρφι.
Υπόθεση: Ο εντεκάχρονος Ντρε Πάρκερ (Τζέιντεν Σμιθ) ήταν ο πιο δημοφιλής νεαρός στο Ντιτρόιτ, όμως η καριέρα της μητέρας του τον «προσγείωσε» στην Κίνα! Στο νέο του σχολείο, ο Ντρε γρήγορα εκδηλώνει τη συμπάθειά του στη Μέι Γινγκ – και τα αισθήματα είναι αμοιβαία – όμως οι διαφορές στην κουλτούρα κάνουν αυτή τη φιλία μάλλον αδύνατη. Τα πράγματα χειροτερεύουν όταν τον βάζει στο στόχαστρο ο «αντίζηλός» του Τσενγκ, φόβος και τρόμος του σχολείου χάρη στις ιδιαίτερες ικανότητές του στο κουνγκ-φου.
Χωρίς φίλους, σε μία άγνωστη χώρα, ο Ντρε δεν μπορεί παρά να δεχτεί τη βοήθεια του κ.Χαν (Τσάκι Τσαν), ο οποίος είναι αυθεντία στο κουνγκ-φου. Καθώς ο Χαν διδάσκει τον Ντρε ότι το κουνγκ-φου δεν είναι μόνο γροθιές, αλλά πειθαρχία και ωριμότητα, ο Ντρε συνειδητοποιεί ότι όταν θα αντιμετωπίσει όλους όσους τoν πολεμούν, θα δώσει τον αγώνα της ζωής του.
Aν λάβουμε υπόψη πως το concept μετά από τόσα χρόνια και άπειρες παραλλαγές ακούγεται λίγο κλισέ, πως στο «Καράτε Κιντ» έχουν αφήσει ανεξίτηλη τη σφραγίδα τους ο Πατ Μορίτα και ο Ραλφ Μάτσιο και πως ο κατά τα άλλα ταλαντούχος Τζέιντεν είναι αρκετά μικρούλης για να το παίξει έφηβος που ψάχνει τον εαυτό του, η ταινία θα πρέπει να κρύβει κάποιον άσο στο μανίκι, αν στοχεύει να προσελκύσει τόσο το ενήλικο πλέον κοινό που μεγάλωσε με το φιλμ, όσο και τα εκατομμύρια σημερινών εφήβων που κάπως δύσκολο το βλέπουμε να ταυτιστούν με ένα εντεκάχρονο σε στάση πελαργού.
Παρόλα αυτά, όπως σου κλείνει το μάτι και το τρεϊλεράκι, κάθε νεανικό φιλμ έχει αυτή τη φρεσκάδα που μπορεί να σε κάνει (ειδικά αν είσαι είσαι στη δεύτερη δεκαετία της ζωής σου) να κολλήσεις μέχρι το τέλος στην οθόνη. Απλώς, δύσκολα αυτό θα συμβεί στη μεγάλη. Α.Ν
