Βασικός συντελεστής της ταινιοθήκης-κινηματογραφικής λέσχης είναι ο ιερέας-σκηνοθέτης Πέτρος Μινώπετρος – με σπουδές σκηνοθεσίας και μακρά πείρα στη διδασκαλία κινηματογράφου, προλογίζει τις ταινίες, ενώ μετά από κάθε προβολή γίνεται διάλογος αλλά και ένα άτυπο σεμινάριο για τον κινηματογράφο.
Όπως τονίζει, «ο ρόλος του κινηματογράφου είναι καθοριστικός στη διαμόρφωση της ανθρώπινης συνείδησης και η γλώσσα του είναι η μητέρα του οπτικοακουστικού λόγου». Η αποκωδικοποίηση της κινηματογραφικής γλώσσας, κατά συνέπεια, είναι σημαντική για την κατανόηση ολόκληρου του σύγχρονου πολιτισμού, καθώς ο πολιτισμός μας είναι πολιτισμός εικόνας και έχει στον πυρήνα του την κινηματογραφική αφήγηση.
Πώς μπορεί όμως να υπάρξει διάλογος ανάμεσα στον κινηματογράφο και στην θεολογία; Στη σύγχρονη εποχή παρατηρείται ένα πέρασμα από την αφηρημένη σκέψη στη συγκεκριμένη αφήγηση, και οι στοχαστές πλέον λιγότερο δομούν μεγαλεπήβολα θεωρητικά συστήματα και περισσότερο εκφράζουν την σκέψη τους σχολιάζοντας ιστορίες.
Κάτι παρόμοιο υπογραμμίζει και ο πατέρας Μινώπετρος λέγοντας πως «το ίδιο είναι έκδηλο και στην μεγάλη στροφή προς την ψυχολογία, την ψυχοθεραπεία και την ψυχανάλυση που σχετίζονται επίσης με συγκεκριμένες ανθρώπινες ιστορίες, όπως η Θεολογία η ίδια που βασίζεται κατ’ εξοχήν στο εκκλησιαστικό γεγονός και την βιβλική αφήγηση όντας μια ερμηνευτική τους πρόσληψη που συντελείται εν Πνεύματι ανά τους αιώνες».
Εξάλλου, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια μεγάλη στροφή του κινηματογράφου προς την πνευματικότητα γενικά, αλλά και την χριστιανική αφηγηματικότητα ιδιαίτερα.
Το σημείο συνάντησης, λοιπόν, της θεολογίας και του κινηματογράφου είναι κυρίως η ηθική διάσταση, που υπάρχει πίσω τόσο από τα μεγάλα θεολογικά οράματα, όσο και από τις αφηγήσεις που άλλοτε με τραγικό, άλλοτε με ελπιδοφόρο τρόπο μας δίνουν οι μεγάλοι δημιουργοί του κινηματογράφου μέσα από την οπτικοακουστική αφήγηση.
Με αυτά τα κριτήρια, η πρόταση του πατέρα Πέτρου Μινώπετρου για δημιουργία μιας Ταινιοθήκης υπο τη μορφή κινηματογραφικής λέσχης, ήταν «ένας τόπος σχεδόν τελετουργικός για τον φίλο της έβδομης τέχνης, καθώς εκεί θα τελείται η μυσταγωγική συνάντηση ανάμεσα στον δημιουργό και τον ανιδιοτελή θεατή».
Εκεί θα υπάρχει δυνατότητα για μια θεολογική μαιευτική, δηλαδή πρώτα να λένε οι ίδιοι οι θεατές τις ερμηνείες τους για την ταινία και σταδιακά μέσα από την πολυφωνία τους να χτίζεται ο θεολογικός χαρακτήρας της ερμηνευτικής.
Ένα τέτοιο εγχείρημα θα μπορέσει να ενώσει φοιτητές, νέους εργαζόμενος, κινηματογραφόφιλους, επιστήμονες, ηθοποιούς, σκηνοθέτες, ζωγράφους, συγγραφείς, εικαστικούς, με νέους από ενοριακές συνάξεις, από χριστιανικές οργανώσεις, ιερείς, θεολόγους, μοναχούς.»
Ενδεικτικές ταινίες που ο πατέρας Πέτρος Μινώπετρος πρότεινε είναι οι εξής:
«Tρία Χρώματα: Μπλε» του Κριστόφ Κισλόφσκι,
«Ενώπιον Θεών και Ανθρώπων» του Ξαβιέ Μποβουά,
«O Γιος» των αδελφών Νταρντέν,
ενώ υπάρχει η σκέψη να εμπλουτιστεί το πρόγραμμα με τα
«Κατύν» του Αντρέι Βάιντα,
«To Παιδί με το Ποδήλατο» των αδελφών Νταρντέν,
«H Επιστροφή» του Αντρέι Ζβιαγκίντσεφ,
το «In Bruges» του Μάρτιν ΜακΝτόνα,
«Η Κόλαση» του Ντανίς Τάνοβιτς,
«Το Κυνήγι» του Τόμας Βίντερμπεργκ,
το τρίτο μέρος της τριλογίας «Tρία Χρώματα: Άσπρο» του Κριστόφ Κισλόφσκι,
«Τα Κατά Ματθαίον Πάθη» του Πιερ Πάολο Παζολίνι,
«Αντρέι Ρουμπλιόφ» του Αντρέι Ταρκόφσκι,
«Δεκάλογος» του Κριστόφ Κισλόφσκι,
«Λούρδη» της Τζεσικά Ωσνέρ,
«Παράδεισος» του Τομ Τίκβερ,
«Μητέρα- Γιος» του Αλεξάντρ Σοκούροφ,
«Πατέρας- Γιος» του Αλεξάντρ Σοκούροφ,
«Ο Ηλίθιος» του Ακίρο Κουροσάβα,
«Ο Λόγος» του Καρλ Ντρέγιερ,
Επιφώτιση» του Κριστόφ Ζανούσι,
«Η Βελανιδιά» του Λουσιάν Πιντιλίε,
«Η Βροχή» του Μαγίντ Μαγίντι,
«Πιετά» του Κιμ Κι Ντουκ,
«Η Υπόσχεση» του Εμίρ Κουστουρίτσα,
«Η Έβδομη Σφραγίδα» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν,
«Μέσα από τον Σπασμένο Καθρέφτη» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν,
και «Εξομολόγηση ενός Εφημερίου» του Ρομπέρ Μπρεσόν.
Ο πατέρας Μινώπετρος έχει γυρίσει ντοκιμαντέρ και ταινίες, γράψει σενάρια και διδάξει κινηματογράφο, ενώ έγινε κληρικός πριν πέντε χρόνια.
Στη Ρουμανία, όπου σπούδασε σκηνοθεσία τη δεκαετία του '70, ο χριστιανισμός ήταν υπό διωγμόν και οι λειτουργίες γίνονταν κρυφά. «Θυμάμαι -λέει ο ίδιος- ότι μετά τις "παράνομες" λειτουργίες ακολουθούσαν πνευματικές συζητήσεις και μόνο εκεί ο κόσμος μπορούσε να εκφραστεί ελεύθερα».
Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, δύο πρόσωπα ήταν εκείνα που τον έστρεψαν προς τον δρόμο της Εκκλησίας. Ο ιερέας, γιατρός και ζωγράφος Σταμάτιος Σκλήρης, ο οποίος ήταν και πνευματικός του, και ο μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος, ο οποίος και τον χειροτόνησε.
Όταν ξεκίνησε η λειτουργία της ταινιοθήκης, η Αρχιεπισκοπή τον επέλεξε ως τον πλέον κατάλληλο άνθρωπο στη συγκεκριμένη θέση. Επιλέγει και προλογίζει τις ταινίες οι οποίες ανήκουν στον λεγόμενο πνευματικό κινηματογράφο.
Οι ταινίες, δεν είναι μονοδιάστατες ούτε δογματικές. Οταν τελειώσει η προβολή, γίνεται διάλογος με το κοινό για τις διαφορετικές παραδόσεις. Ο ίδιος, κάνει κινηματογραφική ανάλυση, μιλώντας για το σενάριο και τη σκηνοθεσία.
«Το ενδιαφέρον είναι ότι δεν κάνουμε κατήχηση και δεν διστάζουμε να φέρουμε αντιμέτωπη την Ορθόδοξη εκκλησία με τις προκαταλήψεις της» αναφέρει ο πάτερ Μινώπετρος.
Για παράδειγμα, η τελευταία ταινία «Πίσω από τους Λόφους» είναι παραβολή της ορθοδοξίας μιας κομουνιστικής κοινωνίας, στην οποία μια κοπέλα καταλήγει σε μοναστήρι και ύστερα από πολλές παρανοήσεις και άγνοια καταλήγει στη σταύρωση.
Η ταινία, όπως μας λέει ο 57χρονος ιερέας, είναι «μια τολμηρή, πρόταση η ίδια η Εκκλησία να δει κριτικά τον χώρο της. Δείχνει την παθογένεια στον χώρο της Εκκλησίας».
