Από τον Ηλία Νικολαϊδη
Πλούσια και πολύχρωμη αυτό το μήνα η ιντερνετική σαλάτα μας από blogs, on-line communities, βίντεο και ό,τι μπορεί να αναμεταδoθεί σε bytes (mega, giga, tera, οτιδήποτε). Κοπιάστε, πιείτε κάτι (θα χρειαστεί) και δοκιμάστε μια μπουκιά.
Είναι περίεργο να είσαι φίλος με κάποιον στο Myspace και να παρακολουθείς το blog του όταν δεν ξέρεις το όνομά του ή έστω κάποιο ψευδώνυμο που έχει διαλέξει: Λάθος διατύπωση. Κάτι τέτοιο είναι, όντως, περίεργο όταν ο σκιώδης αυτός τύπος δεν είναι ο σκηνοθέτης που ετοιμάζει εδώ και δύο χρόνια ντοκιμαντέρ για τον Ντέιβιντ Λιντς. Σε αυτή την περίπτωση κάτι τέτοιο είναι έως και φυσιολογικό. Ο ακατανόητος σκηνοθέτης (ή σκηνοθέτης του ακατανόητου;), ακατανόητους «δορυφόρους» θα έχει (http://www.myspace.com/davidlynchdocumentary2007). Για την ιστορία, τώρα που γράφονται ετούτες οι γραμμές, το ντοκιμαντέρ μοντάρεται και κάπως, κάπου, κάποτε θα το δούμε, ελπίζουμε.
Μιλώντας για παραδοξότητες, είναι χρέος μου να αναφέρω το Screengrab (http://www.nerve.com/screengrab), το συναρπαστικό κινηματογραφικό blog κάτω από την ομπρέλα του… sex portal (δεν είναι site για τους ματάκηδες, μπείτε για να το εξακριβώσετε ιδίοις όμμασι, μην χρησιμοποιήσετε όμως το κομπιούτερ από το γραφείο) Nerve.com, όπου γράφουν κάμποσες από τις καλύτερες νεοϋορκέζικες κινηματογραφικές πέννες – με τη διαφορά ότι ο κορυφαίος Μάικ Ντ Αντζελο εισφέρει, δυστυχώς, μόνο στο κυρίως site. Το blog ανανεώνεται συχνότατα και αδιαμφισβήτητο highlight του είναι οι λίστες και τα τακτικά αφιερώματα.
Το Onion, πάλι, η εβδομαδιαία αμερικανική σατιρική εφημερίδα που μετράει αισίως 19 χρόνια κυκλοφορίας και διαθέτει, συν τοις άλλοις, ένα από τα πιο αστεία site του γαλαξία (http://www.onion.com), «ανεβάζει» κριτικές (http://www.avclub.com/content/cinema) γραμμένες στο γνωστό του χρηστικό και αρκούντως αιχμηρό ύφος.
Το Indiewire (http://www.indiewire.com) παραμένει, από το 1996 έως και σήμερα, σταθερή παρουσία στα bookmarks όλων όσων έχουν το παραμικρό ενδιαφέρον για τον ανεξάρτητο κινηματογράφο. Σερφάροντας στα περιεχόμενά του, βρίσκετε ανταποκρίσεις από όλα τα φεστιβάλ στον πλανήτη, συνεντεύξεις δημιουργών που γνωρίζουμε και βέβαια κάμποσα blogs σχετικά με το ανεξάρτητο σινεμά. Στα 11 χρόνια λειτουργίας του το έχουν υμνήσει από το Forbes και το Entertainment Weekly μέχρι τους New York Times. Εννοείται πως κάτι παραπάνω από εμάς θα ξέρουν για να το κάνουν.
Για το τέλος ετούτης εδώ της μηνιαίας ψηφιακής βόλτας, κράτησα δύο πολύ ενδιαφέροντα blog άγνωστων χρηστών, τους οποίους αγαπά πολύ ετούτη η στήλη, ιδίως όταν έχουν όρεξη και ταλέντο: το cinemarati.org και το deep-focus.org. To πρώτο ενδείκνυται για νέα, σχόλια πάνω σε ταινίες και συνεντεύξεις (όλα ανανεώνονται σε τακτά διαστήματα), το δεύτερο διακρίνεται αυστηρά και μόνο για τις (καλά τεκμηριωμένες) κριτικές του.
Χτυπήστε «Junior Boys Godard Μashup»
και δείτε πώς κάποιος είχε την εξαιρετική έμπνευση να δέσει την αξέχαστη σκηνή του χορού από το «Βande Α Ρart» του Γκοντάρ με το «Ιn The Μorning», ένα minimal techno κομμάτι των Καναδών Junior Boys (σταθερό «κόλλημα» των τελευταίων μηνών στα i-pods πολλών γνωστών και μη).
Σημείο λατρείας: Η Αννα Καρίνα υποδέχεται τον 21ο αιώνα.
Χτυπήστε «Τhe War Game».
Πρόκειται για το θρυλικό ντοκιμαντέρ του Πίτερ Γουάτκινς, το οποίο, παρ όλο που κέρδισε Οσκαρ και Bafta, παρέμενε επί 20 χρόνια λογοκριμένο από το BBC (που είναι και ο παραγωγός). Απεικονίζει τη Βρετανία μετά από μια (κατά φαντασία) πυρηνική καταστροφή. Το βρίσκετε σε 5 μέρη.
Σημείο λατρείας: Η «μάχη» στα σχόλια.
