O υποψήφιος για Όσκαρ σκηνοθέτης κι φωτογράφος Τιμ Χέδερινγκτον, συν-δημιουργός του βραβευμένου ντοκιμαντέρ "Restrepo" σκοτώθηκε στη Λιβύη, ενώ κάλυπτε τους βομβαρδισμούς στην πόλη Μισράτα, μαζί με το φωτορεπόρτερ του Getty, Κρις Χόνδρος, ο οποίος κατέληξε στην εντατική, όπυ νοσηλεύτηκε με βαριά τραύματα. Οι δυο τους ήταν ανάμεσα σε ομάδα που χτυπήθηκε από βλήμα όλμου στην Λεωφόρο Τρίπολης, την κύρια οδική αρτηρία που οδηγεί στο κέντρο της Μισράτα, ενώ εκπρόσωπος των αντικυβερνητικών στην πολιορκούμενη πόλη, επικαλούμενος ιατρικές πηγές, δήλωσε ότι πέντε άμαχοι σκοτώθηκαν από τις επιθέσεις.
Ο Χέδερινγκτον, προτού ασχοληθεί με τον κινηματογράφο είχε δουλέψει στο φωτορεπορτάζ και είχε βρεθεί επανειλημμένως στη ζώνη του πυρός, ενώ εργάστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα στην Επιτροπή κυρώσεων κατά της Λιβερίας του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Πριν από το "Restrepo", είχε συνεργαστεί ως κινηματογρφιστής στα ντοκιμαντέρ "Liberia: An Uncivil War" και "The Devil Came on Horseback".
Το 2007, κέρδισε το διαγωνισμό του Παγκόσμιου Τύπου με την οδυνηρή φωτογραφία ενός Αμερικανού στρατιώτη που καλύπτει το πρόσωπό του μετά από μια μάχη στο Αφγανιστάν. Αυτή του η εμπειρία στο Αφγανιστάν ήταν που τον ώθησε να γυρίσει μαζί με τον Σεμπαστιάν Γιούνγκερ το "Restrepo", το οποίο απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο φεστιβάλ Sundance και βραβείο για το καλύτερο σκηνοθετικό ντεμπούτο από το National Board of Review, εκτός βεβαίως από την πρόσφατη υποψηφιότητά του στα βραβεία της Ακαδημίας. Οι δυο τους ενσωματώθηκαν σε μια διμοιρία στρατιωτών καταγράφοντας την καθημερινότητά τους στο φυλάκιο, ενώ το ντοκιμαντέρ πήρε τον τίτλο του προς τιμήν ενός σκοτωμένου στρατιώτη.
Παρά τις κριτικές ότι η ταινία ήταν «απολιτική», το "Restrepo", που προβλήθηκε στο National Geographic Chanel, πέτυχε να καταγράψει την τραυματική εμπειρία στην εμπόλεμη ζώνη, χωρίς να εξιδανικεύει ή να δαιμονοποιεί τους στρατιώτες, παρά μόνο τον ίδιο τον πόλεμο. Οι δημιουργοί δεν σχολιάζουν, δεν κρίνουν, δεν παρουσιάζουν κάποια πολιτική θέση, απλά μοιράζονται και απεικονίζουν τις εμπειρίες τους, ενώ μας δίνουν πρόσβαση στην πραγματικότητα της διμοιρίας. Οι στρατιώτες αφηγούνται τις εμπειρίες μάχης, απογοήτευσης, ρουτίνας, χαράς, τρόμου και γενναιότητας κατά τη διάρκεια της καθημερινής ζωής στο φυλάκιο. Oι θεατές μοιράζονται τους φόβους τους, βιώνουν τις απογοητεύσεις τους, συμμερίζονται το δέσιμό τους και νιώθουν τον πόνο τους όταν χάνουν ένα από τους "αδελφούς" τους. Αυτός είναι ο πόλεμος.
Ο Τιμ Χέδερινγκτον δε μετέδιδε τα γεγονότα από την ασφάλεια των press rooms. Βρισκόταν στον πυρήνα των συρράξεων και αυτήν τη φορά το πλήρωσε με τη ζωή του.
Α.Ν
