Σε μια εποχή που οι κινηματογραφικές αίθουσες «αιμορραγούν», έχοντας παραχωρήσει πολλές σειρές καθισμάτων στους ιντερνετικούς «πειρατές», μια νέα διάσταση του θέματος αναδύεται τον τελευταίο καιρό. Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, δε μιλάμε για μια όποια κι όποια διάσταση, αλλά για την τρίτη! Την κινηματογραφική τεχνική της «ψευδαίσθησης του βάθους», την οποία γνωρίζουμε όλοι ως 3D (τριών διαστάσεων) και πλέον θεωρείται το μέλλον του κινηματογράφου. Πώς όμως συνδέεται το 3D με το θέμα της πειρατείας;
Πριν από λίγο καιρό ειδικό αφιέρωμα της βρετανικής εφημερίδας Τhe Guardian κυκλοφόρησε με τίτλο «Γιατί ο κινηματογράφος δεν θα είναι πια ο ίδιος». Αφορμή έδωσε φυσικά το Αvatar, το τελευταίο τρισδιάστατο επίτευγμα του κινηματογράφου, σε μια χρονιά που οι ταινίες 3D δίνουν όλο και περισσότερο το «παρών», κυρίως σε κινούμενα σχέδια, όπως το Coraline, το Μonsters vs Αliens, το Ice Age 3 και βεβαίως το Ψηλά στον ουρανό που «άνοιξε» φέτος το Φεστιβάλ των Καννών. Το μικρόβιο της τρίτης διάστασης πέρασε και στο Toy Story 3, πέρυσι αναζητούσαμε αίθουσα για το Journey to the Center of the Earth, ενώ όλο και περισσότερα από τα εν εξελίξει projects ανακοινώνεται ότι μπορεί να περάσουν στη νέα εποχή (βλέπε Thor, Τρεις Σωματοφύλακες).
Το «Αvatar», στο οποίο οι ζωντανοί ηθοποιοί (ανάμεσά τους οι Σιγκούρνι Γουίβερ και ο Σαμ Γουόρθινγκτον) συνδυάζονται με ψηφιακές φιγούρες, υπήρξε προσωπικό όραμα του Τζέιμς Κάμερον εδώ και πολλά χρόνια και θεωρείται ό,τι πιο σύγχρονο έχει γυριστεί μέχρι σήμερα για τη μεγάλη οθόνη, ενώ δικαίως έχει κατακτήσει την κορυφαία θέση στις πιο αναμενόμενες ταινίες της σεζόν.
Το 20λεπτο preview του Avatar προκάλεσε ενθουσιώδεις αντιδράσεις και επιβεβαίωσε τις φήμες ότι η ταινία θα μπορούσε να αποτελεί ένα τεράστιο, “ιστορικό” άλμα στην εξέλιξη του φιλμ, σημείο αναφοράς αντίστοιχο με αυτό της πρώτης ταινίας με ήχο ή του Τεκνικόλορ. Οι σκεπτικιστές, ωστόσο, υποστηρίζουν πως η σπουδαιότητα της ταινίας για τα κινηματογραφικά στούντιο δεν έχει να κάνει με το δημιουργικό μέρος, αλλά με το γεγονός ότι οι ταινίες 3D είναι δύσκολο να αντιγραφούν και κατά συνέπεια ιδιαίτερα ελκυστικό σε μια βιομηχανία που καταστρέφεται από τη διαδικτυακή και όχι μόνο πειρατεία.
Το ζήτημα για πολλούς μετατοπίζεται από το κατά πόσο η τρίτη διάσταση μπορεί να αλλάξει το σινεμά στο αν τελικά μπορεί να σώσει το μέλλον της κινηματογραφικής αγοράς. Για όσους το θεωρούν απλό, σε … άλλη διάσταση περνάνε και τα κόστη των παραγωγών, ενώ και οι αίθουσες του κόσμου θα χρειαστούν γερό lifting αν στο εξής θέλουν να φιλοξενούν τα θαύματα της ψηφιακής εποχής. Ένα είναι σίγουρο: σε αυτήν τη συζήτηση θα επανέλθουμε πολλές φορές.
Α.Νταουσάνη
