Η πρεμιέρα της ταινίας στην πλήρη μορφή της, 153 λεπτά, έγινε στις 10 Ιανουαρίου 1927. Όμως, οι παραγωγοί σκέφτηκαν ότι μια μικρότερη σε διάρκεια εκδοχή της ταινίας θα ήταν ίσως πιο ελκυστική και εμπορική για την αγορά. Γι’ αυτό, μετά από μερικές εβδομάδες προβολής στους κινηματογράφους, η ταινία ξαναμπήκε στο μοντάζ και κόπηκαν διάφορες σκηνές της. Έτσι, ξεκινά ο θρύλος της αναζήτησης της ολοκληρωμένης μορφής της ταινίας.
Σε αυτή τη μορφή την έβλεπαν οι θεατές όλα αυτά τα χρόνια, με διάφορα κομμάτια να ανακαλύπτονται κατά διαστήματα, ενώ και το 2001 μια αποκατάσταση της ταινίας με συγκεντρωμένο όσο υλικό είχε βρεθεί, με αποτέλεσμα μια ταινία 124 λεπτών, προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Βερολίνου.
Καμιά όμως δεν αντιπροσώπευε το όραμα του Lang, όπως το έδειξε στον κόσμο στην πρεμιέρα της ταινίας, και για λίγες εβδομάδες μετά.
Όμως, το 2008 όλα άλλαξαν: μια κόπια της ταινίας 30 λεπτά μεγαλύτερη σε διάρκεια από όλες όσες είχαμε δει μέχρι τώρα, ανακαλύφθηκε σε ένα αρχείο στην Αργεντινή.
Η ταινία, μεταφερμένη σε αρνητικό 16mm ήταν στο ράφι σε ένα ιδιωτικό αρχείο ταινιών και κατέληξε στο Museo del Cine της Αργεντινής, όταν πέθανε ο ιδιοκτήτης του αρχείου. Υπήρχαν λοιπόν φήμες στα κυκλώματα των αρχειοθετών της Αργεντινής ότι μια ολοκληρωμένη μορφή του «Metropolis» είναι πιθανή.
Μέχρι που οι φήμες έγιναν πραγματικότητα. Ο αρχειοθέτης Φερνάντο Πένα και η νέα διευθύντρια του ιδρύματος, Πόλα Φελίξ-Ντιντιέ, ξεπεράσανε τη γραφειοκρατία που εμπόδιζε την αποτελεσματική αναζήτηση και εντοπίσανε το καλοκαίρι του 2008 ένα στοκ με κόπιες που περιείχαν το αντίγραφο των 16mm. Αυτό το αντίγραφο είχε σχεδόν όλη την ταινία στη μορφή που ο Λανγκ την έφτιαξε, και στη μορφή που προβλήθηκε για σύντομο χρονικό διάστημα το 1927, περιλαμβάνοντας 25 λεπτά υλικού που δεν είχε ειδωθεί ποτέ πριν από την εποχή της βερολινέζικης πρεμιέρας, σε σύνολο περίπου 1/5 του φιλμ.
Μια ομάδα ειδικών από το Γερμανικό Ίδρυμα Friedrich-Wilhelm-Murnau-Stiftung, και ειδικοί από το μουσείο του Μπουένος Άιρες συνδύασαν το ψηφιακά αποκατεστημένο υλικό του 2001 με το νεοανακαλυφθέν υλικό από την Αργεντινή. Το γεγονός ότι το νέο υλικό ήταν σωσμένο σε 16mm ήταν μια πρόκληση για τους τεχνικούς, καθώς η εικόνα είχε πολλές γρατζουνιές και ξεθωριάσματα. Ευτυχώς, όμως, η πρόοδος στην ψηφιακή τεχνολογία ήταν τέτοια, που επέτρεψε στην ομάδα να μειώσει δραματικά τη φθορά, κάτι που δεν θα το είχαν πετύχει λίγα χρόνια νωρίτερα, με την τότε τεχνολογία.
Όπως και με την προηγούμενη αποκατάσταση, η απόκτηση της αυθεντικής μουσικής του Gottfried Huppertz, που είχε γράψει το 1927 και είχε παιχθεί στην πρεμιέρα, έδωσε σημαντική βοήθεια στο να εντοπίσουν σε ποια σημεία της υπόθεσης θα τοποθετηθούν τα νέα κομμάτια. Μαζί με το αυθεντικό σενάριο και ό,τι σημειώσεις και οδηγίες είχαν από το γύρισμα της ταινίας, η μουσική του Huppertz παραμένει ο μόνος ικανός οδηγός ως προς το πού έπρεπε να μπουν οι σκηνές. Οι χειρόγραφες σημειώσεις του ίδιου του Huppertz πάνω στις παρτιτούρες του έπαιξαν κρίσιμο ρόλο στο να επιβεβαιώσουν οι τεχνικοί ότι αυτή η κόπια που βρέθηκε στην Αργεντινή ήταν η πλήρης μορφή της ταινίας εκτός από μερικά μόνο καρέ, 5 περίπου λεπτών σε σύνολο.
Αντίθετα με την ανακάλυψη χαμένων σκηνών και διάτιτλων των προηγούμενων φορών, η πλήρης κόπια της Αργεντινής πρόσφερε έναν καθοριστικό οδηγό για το αυθεντικό σκηνή-προς-σκηνή μοντάζ της ταινίας για πρώτη φορά μετά το κόψιμο της ταινίας που είχε γίνει το 1927. Ως αποτέλεσμα, η σειρά των σκηνών και των μεμονωμένων σκηνών της καινούργιας βερσιόν άλλαξε, ενώ και στα σημεία που έλειπε η αυθεντική μουσική, προστέθηκε μουσική ενορχήστρωση από τον Marco Jovic. Η επιστροφή της ταινίας στο αρχικό της μοντάζ και στην αυθεντική αντιστοιχία σκηνών της, δείχνουν ότι το «Metropolis» ήταν ένα ακόμα μεγαλύτερο κινηματογραφικό επίτευγμα απ’ ότι πιστευόταν μέχρι τώρα.
