Τι συμβαίνει με το Crossing Over;

O Χάρισον Φορντ, όπως διαβάζουμε, είχε ολοκληρώσει τα γυρίσματα του Crossing Over πριν ακόμα καταπιαστεί με το ιστορικό come back του Ιντιάνα Τζόουνς, στο «Κρυστάλλινο Κρανίο». Κι ενώ ως blockbuster αρχαιολόγος έκανε πρεμιέρα στις Κάννες και γέμισε τον περασμένο Μάιο τις αίθουσες με περιπέτειες (και θεατές), οι Αφοι Weinstein ανέβαλλαν συνεχώς την κυκλοφορία του Crossing Over, μιας ταινίας -καταγγελίας για το άκρως up- to -date θέμα της μετανάστευσης. Κι αυτό καλό δείγμα δεν το λες… Ο Τύπος είχε αρκεστεί να γράψει ότι υπήρξαν πιέσεις για αλλαγές στο σενάριο λόγω “ευαίσθητων σημείων που αφορούν στην ιρανική κουλτούρα”, αλλά γενικώς υπήρξε σχετική μυστικοπάθεια και τα δημοσιεύματα δεν ακολούθησε μπαράζ δηλώσεων.

Κι ενώ το τρέιλερ έκανε τελικά την εμφάνισή του, οι πληροφορίες για την ακριβή ημερομηνία προβολής του (για ΗΠΑ μιλάμε ακόμα) παραμένουν ασαφείς – μόνο το 2009 μπορούμε να αναφέρουμε με βεβαιότητα. Τη σκηνοθεσία και το σενάριο υπογράφει ο Γουέιν Κρέιμερ (θυμάστε τη … γκίνια του Cooler;), ενώ στο πλευρό του Φορντ βρίσκονται οι Άσλεϊ Τζαντ, Ρέι Λιότα, Άλις Μπράγκα (του Θρύλου / πρόσφατα και στο Περί Τυφλότητας), Τζιμ Στέρτζες (21). Ωστόσο, δε βλέπουμε πουθενά στο τρέιλερ τον Σον Πεν, για τον οποίο, εκτός από την πολυαναμενόμενη ερμηνεία του ως Χάρβεϊ Μιλκ στη νέα ταινία του Γκας Βαν Σαντ, ξέραμε ότι θα έκανε μια εμφάνιση και στο Crossing Over (-στο διαδίκτυο εξακολουθούμε να διαβάζουμε το όνομά του στο καστ). 

Η ταινία είναι ένας πολυπολιτισμικός καμβάς χαρακτήρων με ήρωες μετανάστες διαφόρων εθνικοτήτων που παλεύουν να αποκτήσουν την πολυπόθητη πράσινη κάρτα και να νομιμοποιήσουν την παραμονή τους στην Αμερική. Ο Φορντ -αστυνομικός του “Αλλοδαπών”, ο Λιότα σε ρόλο “κακού” και οι διαστάσεις του προβλήματος πολλές: τα σύνορα του κόσμου και τα σύνορα της ευκαιρίας, το κόστος της ελευθερίας, η απειλή, ο «εαυτός» και ο «άλλος», η σύγκρουση ανάμεσα σε διαφορετικές κουλτούρες και το σκληρό πρόσωπο μιας χώρας που για δεκαετίες αποτέλεσε τη Γη της Επαγγελίας για κύματα των μεταναστών.

Σε κάθε περίπτωση, για το Χάρισον φαίνεται να είναι ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Και οι πλέον αμετανόητοι του Ίντι πρέπει να παραδεχτούν ότι στα 66 του (δε λέω, τα κάρβουνα ήταν ακόμα αναμμένα και υποκλινόμαστε) ταιριάζει πιο πολύ να καταπιαστεί με ένα ρόλο ερμηνείας, παρά δράσης, να εστιάσει στο acting και όχι στο action, ακόμα κι αν η ταινία μοιάζει να έχει ηθικοπλαστικό προσανατολισμό. Αυτό όμως δεν είναι απαραιτήτως κακό, όταν γίνεται με τρόπο που δεν υποβάλλει σε ολική πλύση τα εγκεφαλικά σου κύτταρα.


Ανθή Νταουσάνη