12:15
11/3

OSCARS 2026: Το ΣΙΝΕΜΑ αξιολογεί τις υποψήφιες Καλύτερες Ταινίες της χρονιάς

10. «F1: Η Ταινία» του Τζόζεφ Κοζίνσκι
Από τον Πάνο Γκένα ★★★

Μετά την απογείωση του «Top Gun: Maverick» ο Τζόζεφ Κοζίνσκι προσγειώνεται στις πίστες της Φόρμουλα 1 και με οδηγό τον Μπραντ Πιτ παραδίδει ένα σπιντάτο μπλοκμπάστερ παραδοσιακής δομής, που κατάφερε όμως προς τιμήν του να εμπλέξει και το κοινό που δεν συμμερίζεται καθόλου την αδρεναλίνη των εν λόγω αγώνων. Η συμμετοχή του 7 φορές παγκόσμιου πρωταθλητή Λιούις Χάμιλτον στην παραγωγή, οι αρχετυπικοί χαρακτήρες των Χαβιέ Μπαρδέμ, Ντάμσον Ίντρις, Κέρι Κόντον, οι υποδειγματικές σκηνές των αγώνων (η ταινία είναι φαβορί για το Όσκαρ Ήχου, παίζει δυνατά στο Μοντάζ) και οι παγκόσμιες εισπράξεις που ξεπέρασαν τα 630 εκατομμύρια δολάρια, αποτέλεσαν ικανό «γκάζι» για να βρεθεί η ταινία υποψήφια στη μεγάλη κατηγορία και να μη μείνει στα πιτς.

09. «Φρανκενστάιν» του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο
Από τον Πάνο Γκένα ★★★

Το πολυετές «όνειρο ζωής» του πολυαγαπημένου Μεξικανού σκηνοθέτη έγινε επιτέλους ταινία. Το Πλάσμα του Φρανκενστάιν αποτελεί σημείο-αναφοράς στο δημιουργικό σύμπαν του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο, οπότε η πραγμάτωση αυτού του ονείρου υποσχόταν σινεφίλ απόλαυση «κομμένη και ραμμένη» για κάθε θιασώτη του. Η στιλπνή, όμως, φωτογραφία, η μονοδιάστατη ερμηνεία του Όσκαρ Άιζακ και οι εναλλαγές του ύφους κοστίζουν στο συνολικό όραμα. Ασφαλώς και ο ντελ Τόρο ξέρει καλά πως να εξυμνεί το γκοτέσκο, χρησιμοποιεί συμβολικά το κόκκινο, ενθουσιάζει με την καλλιτεχνική διεύθυνση και τα κοστούμια (δυο κερδισμένα Όσκαρ), υιοθετεί ταιριαστά την οπτική του Πλάσματος (ο Ελόρντι σε μία εξαιρετικά φροντισμένη, ρομαντική ερμηνεία), αλλά στο τέλος αυτής της επικής αφήγησης έχεις την αίσθηση πως παρακολούθησες μία φαντασμαγορική ταινία ενός αξιόλογου τεχνίτη και όχι το γοτθικό ποίημα ενός καλλιτέχνη.

08. «Marty Supreme» του Τζος Σάφντι
Από τον Γιάννη Βασιλείου ★★★1/2

Ο Μάρτι της ταινίας προσωποποιεί όλη την αμερικανική έπαρση που τον συνοδεύει. Είναι ένας εγωιστής, απωθητικός, επηρμένος νεαρός, άνευ κεφαλαίου, που πιστεύει ότι μέσω του θράσους και της εξαπάτησης θα λάβει εκείνο που (στο μυαλό του δεδομένα) δικαιούται, με τον Σαλαμέ να βυθίζεται στην έπαρση, τη φιλαυτία και την αγένειά του, εξυπηρετώντας πιστά το γενικότερο όραμα κι αδιαφορώντας ντενιρικά αν θα τον συμπαθήσουμε. Υπό μια έννοια, είναι φοβερά ταιριαστή η (συνειδητά) ετερόφωτη φύση της ταινίας, που άλλοτε προσφεύγει στη σκορσεζική επιτακτικότητα, άλλοτε στην αλτμανική αναρχία, κάποτε και στην κασαβετική ένταση. Στην πραγματικότητα, το «μεγαλείο» της δεν κρύβεται στην αναπαράσταση περασμένων μεγαλείων, στην «πλάνη» της μίμησης, αν θέλετε, αλλά στην ακέραιη προσήλωση της στον αγχωτικό ρυθμό της: το άγχος της επιτυχίας. Ο Σάφντι είναι βέβαιος ότι οι θεατές θα μπορέσουν να σταθούν στο πλευρό του Μάρτι, παρά τις απεχθείς ενέργειές του, και θα τον αγκαλιάσουν κατά την ύστερη μεταστροφή του. Ίσως επειδή είναι σίγουρος ότι, κατά βάθος, θα αναγνωρίσουν τη συνενοχή τους στη διαιώνιση αυτής της πλάνης.

07. «Άμνετ» της Κλόι Ζάο
Από τον Βαγγέλη Βίτσικα ★★★1/2

Μετά το φιάσκο των «Eternals», η Κλόι Ζάο («The Rider», «Nomadland») επανήλθε στη φόρμα, βρίσκοντας αυτήν τη φορά τη χρυσή τομή ανάμεσα στο προσωπικό της όραμα και το σινεμά μεγάλου κοινού. Διασκευή του ομότιτλου μυθιστορήματος της Μάγκι Ο’ Φάρελ, το «Hamnet» μιλά για την αλληλεπίδραση της πραγματικής ζωής με τη μυθοπλασία, το πώς το βιωμένο δράμα τροφοδοτεί το φανταστικό, αλλά και το πως η αφήγηση λειτουργεί με τη σειρά της ως μέσο επούλωσης του τραύματος. Αν και προς τη μέση η ταινία φλερτάρει με το χοντροκομμένο μελόδραμα, η ερμηνεία της Τζέσι Μπάκλεϊ και το λυτρωτικό τελευταίο εικοσάλεπτο αποζημιώνουν και με το παραπάνω, προσφέροντας μια από τις πιο συγκινητικές εμπειρίες που είχαμε σε σκοτεινή αίθουσα τελευταία.

06. «Βουγονία» του Γιώργου Λάνθιμου
Από τον Λουκά Κατσίκα ★★★1/2

Από τις πιο απολαυστικές και δεξιοτεχνικά σκηνοθετημένες ταινίες του Γιώργου Λάνθιμου, με μια θαυμάσια Έμα Στόουν στον πρωταγωνιστικό ρόλο, η «Βουγονία» εμπνέεται από τη σύγχρονη απονάρκωση ενός ολόκληρου πλανήτη τον οποίο χειραγωγούν ψευδείς ειδήσεις, ατέρμονη εσχατολογία, αλλά και μια γενικότερη παράνοια την οποία κατάφερε να οξύνει ακόμη περισσότερο ο ερχομός του COVID. Ισορροπώντας επιτυχημένα ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό, η ταινία εξιστορεί αρχικά την περίπτωση απαγωγής και ομηρείας μιας διευθύνουσας συμβούλου σε πανίσχυρη φαρμακευτική εταιρεία από δύο άντρες οι οποίοι έχουν ταΐσει με τόση πολλή συνωμοσιολογία το μυαλό τους ώστε να έχουν πειστεί ότι η ψυχρή και αδίστακτη CEO είναι στην πραγματικότητα μια εξωγήινη οντότητα, που έχει έρθει στον πλανήτη μας προκειμένου να τον οδηγήσει ύπουλα στον αφανισμό του. Ξεκινώντας σπαρταριστά από μια πλοκή που διερωτάται για τους κινδύνους που κρύβει η (παρ)ερμηνεία της αλήθειας σε ένα σημερινό κόσμο ο οποίος επιμένει να την διαστρεβλώνει διαρκώς, ο Λάνθιμος σπρώχνει την ιστορία του να απογειωθεί σε ένα ντελιριακό τρίτο μέρος που θα επιχειρήσει να απαντήσει με σαρδόνιο χιούμορ στο ίδιο φλέγον ερώτημα το οποίο τόσες φορές ως τώρα έχει διατυπωθεί κινηματογραφικά: Αξίζει τελικά στην ανθρωπότητα να σωθεί και της επιτρέπεται να διαιωνίζεται έπειτα από τις τόσες αμαρτίες και ατασθαλίες που κατά συρροή διαπράττει; 

05. «Train Dreams» του Κλιντ Μπέντλεϊ
Από τον Βαγγέλη Βίτσικα ★★★★

Στη δεύτερη σκηνοθετική δουλειά του, ο Κλιντ Μπέντλι διασκευάζει την ομότιτλη νουβέλα του Ντένις Τζόνσον, αφηγούμενος την ιστορία ενός υλοτόμου των αρχών του 20ού αιώνα. Ο Τζόελ Έτζερτον δίνει μια από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας του στο ρόλο ενός απλού ανθρώπου που βιώνει την ευτυχία και την απόγνωση σε ισόποσες δόσεις, η τραγωδία του όμως είναι ότι δε συνειδητοποίησε έγκαιρα πως είχε όσα θα μπορούσε ποτέ να ονειρευτεί. Μια εξαιρετική ταινία, που θυμίζει ένδοξες στιγμές του αμερικανικού σινεμά όπως τον Κινγκ Βίντορ και τον Τέρενς Μάλικ, με απαστράπτουσα διεύθυνση φωτογραφίας, ένα αξέχαστο τραγούδι από τον Νικ Κέιβ και εκπληκτικό σχεδιασμό παραγωγής. 

04. «Αμαρτωλοί» του Ράιαν Κούγκλερ
Από τον Βαγγέλη Βίτσικα ★★★★

Από το 2013 και το «Fruitvale Station» είχαμε να δούμε ταινία του Ράιαν Κούγκλερ που να μη βασίζεται σε γνωστό franchise, και, μολονότι δεν έχουμε κανένα απολύτως πρόβλημα με ταινίες όπως το «Creed» (2015) ή ακόμα και το «Black Panther» (2018), το «Sinners» μας απέδειξε πως ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης είναι προτιμότερο να αναλαμβάνει πρωτότυπα σχέδια. Ακαταμάχητος συνδυασμός τρόμου, δράσης, αφροαμερικανικής κουλτούρας και βαμπιρικής μυθολογίας, με τουλάχιστον μία σκηνή κινηματογραφικής ανθολογίας, το «Sinners» είναι ο ιδανικός συνδυασμός εμπορικού κινηματογράφου και καλλιτεχνικού οράματος, μια αναβάθμιση της κεντρικής ιδέας του «From Dusk Till Dawn» (1996) του Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ, μια από τις ωραιότερες ταινίες της χρονιάς που πέρασε.

03. «Συναισθηματική Αξία» του Γιοακίμ Τρίερ
Από τον Θανάση Πατσαβό ★★★★

Ο Γιοακίμ Τρίερ στήνει με χιούμορ και οξυδέρκεια τα παρασκήνια μιας θεατρικής παράστασης και της προετοιμασίας μιας ταινίας, σαν μια παλαίστρα όπου οι ήρωές του καλούνται να αντιμετωπίσουν προσωπικούς δαίμονες και φαντάσματα. Όμως δίπλα στην κοφτερή και συνάμα τρυφερή σάτιρα για τη μεγαλομανία και την ανασφάλεια των καλλιτεχνών, ο Τρίερ εξυψώνει την τέχνη ως ένα ανεκτίμητο μέσο εξιλέωσης και συμφιλίωσης για κάθε ήττα, απώλεια και τραύμα που εκείνοι αδυνατούν να διαχειριστούν στην πραγματική ζωή. Και κατ’ επέκταση, καθρεφτίζει τη δική μας - σχεδόν θεραπευτική - παρόρμηση να ανακαλύπτουμε δικά μας κομμάτια στις δανεικές ιστορίες που ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια μας. Σύσσωμο το καστ μάς χαρίζει μερικές από τις καλύτερες ερμηνείες που είδαμε φέτος και αποτελεί το μεγάλο φαβορί για το Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας.

02. «Μία Μάχη μετά την Άλλη» του Πολ Τόμας Άντερσον
Από τον Γιάννη Βασιλείου ★★★★1/2

Διασκευάζοντας ξανά Τόμας Πίντσον, αυτή τη φορά πιο ελεύθερα, ο Πολ Τόμας Άντερσον βρίσκει στο παραληρηματικό σύμπαν του συγγραφέα, με την εξωφρενική, σχεδόν ακατανόητη, αλλά ουδέποτε ανόητη ίντριγκα και τους εκκεντρικούς χαρακτήρες όχι μόνο τον ιδανικό καμβά, αλλά και τον ενδεδειγμένο τρόπο για να χαρτογραφήσει τους καιρούς μας. Στην τρέλα της καθημερινότητάς μας οι εξελίξεις τρέχουν διαρκώς, γι’αυτό και η ταινία του Πολ Τόμας Άντερσον βρίσκεται σε διαρκή κίνηση, με τον δημιουργό να παραθέτει μακροσκελείς σεκάνς ενορχηστρωμένου χάους. Και καθώς η έκτακτη κωμωδία του παραλόγου του οδηγείται, μέσα από οκάδες λεμποφσκικού χιούμορ, pulp απολήξεων και απαράμιλλης βιρτουοζιτέ προς την κορύφωσή της, ο Πολ Τόμας Άντερσον δεν παύει να αισιοδοξεί. Και σε έναν κόσμο δυσοίωνο, βαθιά διχασμένο, βυθισμένο στην αυτολύπηση και στην αυτοαπορρόφηση, σχεδόν παρατημένο, οφείλουμε συγχαρητήρια στους αισιόδοξους.

01. «Ο Μυστικός Πράκτορας» του Κλέμπερ Μεντόνσα Φίλιο
Από τον Λουκά Κατσίκα ★★★★1/2

Το 1977, ενώ η Βραζιλία τελεί υπό δικτατορικό καθεστώς, καταφθάνει στην πόλη Ρεσίφε ένας σαραντάχρονος άντρας με μυστηριώδες παρελθόν και ασαφείς προθέσεις, ο οποίος φαίνεται να βρίσκεται υπό τη σκιά κάποιας απειλής. Ο ερχομός του πυροδοτεί την πλοκή ενός συναρπαστικού πολιτικού θρίλερ με το οποίο ο δημιουργός θαυμάσιων ταινιών όπως το «Aquarius» και το «Bacurau» πραγματοποιεί μια λαμπρή επίκληση στο καθαρόαιμο και χορταστικό σινεμά, το καμωμένο για τη σκοτεινή αίθουσα και τη μεγάλη οθόνη. Ο Κλέμπερ Μεντόνσα Φίλιο ασκεί αξιέπαινο έλεγχο στην αφήγησή του, ενσωματώνει διαφορετικά κινηματογραφικά είδη και αναφορές σε ένα συμπαγές σύνολο και, κάτω από το σασπένς και την κοινωνική καταγραφή, οδηγεί την ταινία του υπογείως σε κάτι ευρύτερο: μια δήλωση πίστης στη δύναμη του ίδιου του σινεμά να αποκαθιστά την αλήθεια, να συντηρεί ζωντανή τη μνήμη και να γίνεται ένα ανεξίτηλο βίωμα το οποίο, με τον ίδιο τρόπο που φτιάχνει αναμνή- σεις, ξέρει και πώς να τις συντηρήσει στο άπειρο. Βραβείο Σκηνοθεσίας και Ανδρικής Ερμηνείας (για τον εξαιρετικό Βάγκνερ Μόουρα) στο φετινό Φεστιβάλ Καννών και 4 υποψηφιότητες για Όσκαρ.