11:09
10/2

Κινηματογραφικές «κραυγές» γυναικών: Ο Πέτρος Σεβαστίκογλου προτείνει πέντε ταινίες που φωτίζουν τον γυναικείο ψυχισμό

Πιστός σε ένα ιδιοσυγκρασιακό κινηματογραφικό σύμπαν, με πρωτότυπη αφηγηματική πορεία και τόλμη στη συναισθηματική έκφραση, που διευρύνει την οπτική γλώσσα με τη δυναμική συμβολή του ήχου και της μουσικής, ο Πέτρος Σεβαστίκογλου επιστρέφει με την έκτη μεγάλου μήκους ταινία του, τις «Κραυγές». Η ταινία γνώρισε θερμή υποδοχή από το κοινό στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ενώ αποτέλεσε τη μοναδική ελληνική συμμετοχή στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα του 14ου Φεστιβάλ Πρωτοποριακού Κινηματογράφου της Αθήνας.

Με εμφανείς αναφορές στον λυρικό και σωματικό κινηματογράφο και με τη Φύση να λειτουργεί ως εσωτερικό, ψυχικό τοπίο, οι «Κραυγές» αρθρώνουν μια ωμή και ταυτόχρονα ρομαντική κινηματογραφική ωδή στον έρωτα, μέσα από τον σύνθετο και αδάμαστο ψυχισμό της γυναίκας. Τρεις γυναίκες διαφορετικών ηλικιών ασφυκτιούν μέσα σε μια καταπιεστική καθημερινότητα. Ένας επικείμενος γάμος γίνεται αφορμή να αναμετρηθούν με τα κοινωνικά στερεότυπα του «φυσιολογικού» και του «αποδεκτού», οδηγώντας τες να επαναπροσδιορίσουν τα όρια της αγάπης και των σχέσεων και να αναζητήσουν έναν διαφορετικό τρόπο ύπαρξης - με κόστος τη σύγκρουση τόσο με το περιβάλλον τους όσο και με τον ίδιο τους τον εαυτό.

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε καταξιωμένους Έλληνες ηθοποιούς, όπως η Αγλαΐα Παππά, η Αλεξάνδρα Καζάζου και ο Χάρης Φραγκούλης, πλαισιωμένους από ανερχόμενα κινηματογραφικά πρόσωπα, ανάμεσά τους η Μαργαρίτα Αλεξιάδη και η Μαρία Αρζόγλου. Σταθεροί συνεργάτες του σκηνοθέτη, οι Χρήστος Γούσιος, Θοδωρής Παπαδημητρίου και Μιχάλης Σιώνας - γνωστοί ως The Prefabricated Quartet - υπογράφουν τη μουσική της ταινίας, μια ηχητική σύνθεση που διεγείρει τις αισθήσεις και συχνά αναλαμβάνει να εκφράσει όσα μένουν ανείπωτα στους διαλόγους.

Με αφορμή την κυκλοφορία της ταινίας στις κινηματογραφικές αίθουσες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, το ΣΙΝΕΜΑ ζήτησε από τον Πέτρο Σεβαστίκογλου να προτείνει πέντε έργα που συνομιλούν δημιουργικά με τις «Κραυγές»: πέντε ταινίες για τον γυναικείο ψυχισμό, όπως αποτυπώθηκε από την κινηματογραφική κάμερα και μετατράπηκε σε βιωματική εμπειρία για τους θεατές.

Κεντρική φωτογραφία άρθρου: ©Studio Aris Rammos

ΠΕΝΤΕ ΤΑΙΝΙΕΣ (που μου αρέσουν με θέμα τον γυναικείο ψυχισμό)
Από τον Πέτρο Σεβαστίκογλου

Θα αναφερθώ σε πέντε ταινίες που, όχι απλώς μου αρέσουν και με έχουν επηρεάσει, αλλά έχω ζηλέψει τόσο πολύ που δεν τις έχω κάνει εγώ! Αυτές οι ταινίες ήταν μέσα μου όταν έφτιαχνα τις «Κραυγές», συνδιαλεγόμουν μαζί τους, μου άνοιγαν ορθάνοιχτα τις πόρτες να εμβαθύνω στον γυναικείο ψυχισμό.

«Ο Άνεμος» (1928) | Βίκτορ Σιόστρομ

Η ευαίσθητη Λέτι, μεταναστεύει από την ήπια Ανατολή στην αμείλικτη αμερικανική Δύση. Εκεί, ένας άνεμος φυσάει αδιάκοπα στην έρημο, ερεθίζοντας τις φοβίες και τα πάθη της. Ο άνεμος αποτελεί την προέκταση της ψυχολογίας της ηρωίδας με τον εσωτερικό της σπαραγμό. Μια βουβή ταινία, ένα οπτικό ποίημα.

«Η Γυναίκα στους Αμμόλοφους» (1964) | Χιρόσι Τεσιγκαχάρα

Μια ρεαλιστικά σουρεαλιστική ταινία. Ένας ερασιτέχνης εντομολόγος μελετάει ένα είδος σκαθαριού που ζει σε μια μακρινή, αχανή έρημο. Όταν χάνει το λεωφορείο για να επιστρέψει στον πολιτισμό, πείθεται να περάσει τη νύχτα στο σπίτι μιας νεαρής χήρας που ζει σε μια καλύβα στον πυθμένα ενός αμμόλοφου. Και εδώ ο αέρας, αλλά και προπάντων η άμμος, είναι οι βασικοί χαρακτήρες της ταινίας. Συνομιλούν με τους ήρωες, τους επιβάλλονται, διαμορφώνουν τη σχέση τους. Ό,τι δεν μπορεί να ειπωθεί με λόγια, το αναλαμβάνει η φύση και οι άνθρωποι ακολουθούν.

«Ροζέτα» (1999) | Αδελφοί Νταρντέν

Οι αδελφοί Νταρντέν αφηγούνται την ιστορία ενός κοινωνικά μη συνειδητοποιημένου κοριτσιού, το οποίο αγωνίζεται με την ορμή, ακόμα και με αθέμιτα μέσα, για να βρει δουλειά. Δεν ξέρουμε αν η κάμερα καθοδηγεί την ηρωίδα ή αν η ηρωίδα επιβάλλει στην κάμερα να την ακολουθήσει. Χωρίς μελοδραματισμούς, χωρίς ηθικό δίδαγμα, η σύμπνευση των σκηνοθετών με την ηθοποιό τους μας δίνει μια ωμή εικόνα της πραγματικότητας.

«Ευδοκία» (1971) | Αλέξης Δαμιανός

Μια ταινία που παραμένει ένα σύμβολο της ανένταχτης, ατίθασης δημιουργίας, μια περίπτωση μοναδική, ένα φιλμ τρομακτικά καίριο στην ιδεολογία του και μοντέρνο στις αισθητικές επιλογές του. Επιτίθεται στη στρατοκρατία και στον καταστροφικό, μοιραίο συντηρητισμό της ελληνικής κοινωνίας. Μια 50χρονη ταινία τόσο αντικομφορμιστική, όσο κι η ίδια η Ευδοκία. Αυτή η ταινία αποπνέει μια απόλυτη ελευθερία στο θέμα της και στη δημιουργία της.

«Τρέξε Λόλα, τρέξε» (1998) | Τομ Τίκβερ

Μια ταινία «ανεξήγητα» γοητευτική. Ο Τίκβερ δεν σκηνοθετεί το συναίσθημα, αλλά καταγράφει τον ίλιγγο της κούρσας. Και ο έρωτας είναι απλά η κινητήρια δύναμη. Αυτό το δυνατό χτύπημα που σου δίνει την ώθηση να τρέξεις, να αναπνεύσεις, να ζήσεις. Μια ταινία για μεγάλη αίθουσα και μόνο (όπως κάθε καλή ταινία), όπου ο ρυθμός, η μουσική, η εικόνα δίνουν μια φιλοσοφική προσέγγιση του χρόνου που δεν θα μπορούσαν να αναλύσουν δέκα δοκίμια. Και ο χρόνος γίνεται έρωτας.

INFO
Στην Αθήνα, η ταινία συναντά το κοινό από τις 14 Φεβρουαρίου και για τέσσερα Σαββατοκύριακα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Στη Θεσσαλονίκη, από τις 26 Φεβρουαρίου και για τέσσερις ειδικές προβολές στην αίθουσα Σταύρος Τορνές, στην Αποθήκη 1, στο Λιμάνι.

Οι προβολές πλαισιώνονται από Q&As με τον σκηνοθέτη Πέτρο Σεβαστίκογλου και το κοινό, καθώς και θεματικές συζητήσεις με προσκεκλημένους από τον χώρο της υποκριτικής, της ακαδημαϊκής έρευνας, της ψυχικής υγείας και της μουσικής. Ανάμεσά τους η κριτικός κινηματογράφου Ασπασία Λυκουργιώτη, η συνθετική ψυχοθεραπεύτρια και επικεφαλής του προγράμματος Cinematherapy by ΕΚΚΟΜΕΔ Ντενίς Νικολάκου, η πρωταγωνίστρια της ταινίας Μαργαρίτα Αλεξιάδη, οι συνθέτες της μουσικής της ταινίας Χρήστος Γούσιος, Θοδωρής Παπαδημητρίου, Μιχάλης Σιώνας κ.α.