Το 2013, όταν και αποφοίτησαν τα δίδυμα παιδιά της Τιλντα Σουίντον από το Moray Steiner School (δημοτικό εκπαιδευτήριο της βορειοανατολικής Σκωτίας) αναρωτήθηκε πού θα μπορούσε να απευθυνθεί για να συνεχίσουν την «εναλλακτική» εκπαίδευσή τους.
Μαζί με τον Ιαν Σάδερλαντ Μακ Κουκ, επιφανή αρχιτέκτονα και περιβαλλοντολόγο της Βρετανίας, σκέφτηκαν πως ήρθε η ώρα να κατευθύνουν οι ίδιοι τα παιδιά τους και να ιδρύσουν ένα ίδρυμα εκπαιδευτικού χαρακτήρα για μαθητές γυμνασίου, το οποίο θα είχε μια ιδιαίτερη πρόσβαση στο τι εστί «μόρφωση» και εκπαίδευση σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει και χρησιμοποιεί την τεχνολογία για να προχωρήσει.
Προσπαθώντας να αποποιηθούν κάθε σύνδεση με αυτόν τον τομέα και δίνοντας βάση στη φύση και στο κατα πόσο θα μπορούσε αυτό να οξύνει το πνεύμα ενός παιδιού στην πιο κρίσιμη ηλικία του, αυτή της προ-εφηβείας για να ορίσει τον εαυτό του, ξεκίνησαν πριν από δύο χρόνια να σχεδιάζουν το Drumduan Upper School στο Moray, ένα βόρειο τμήμα της Σκωτίας χαμένο μέσα στις βραχώδεις εκτάσεις μιας περιοχής που έχει μονάχα 135 μόνιμους κατοίκους.
Η τακτική του σχολείου, στην οποία φοιτούν ένας ελάχιστος -για αρχή- αριθμός παιδιών, επικεντρώνεται στην ελευθερία λόγου, έκφρασης και κινήσεων των σπουδαστών, όπου χωρίς διαγωνίσματα, βαθμούς και ταμπέλες «καλών» και «κακών» μαθητών διεξάγονται τα καθημερινά μαθήματα. Τα μαθήματα αυτά δεν διαφέρουν από την κλασική γραμμή των σχολείων της Αγγλίας, εδώ όμως πραγματοποιούνται με έναν εναλλακτικό τρόπο.
Με πολλές εκδρομές στα άγρια τοπία της Σκωτίας στο πρόγραμμα, με ειδικές τεχνικές εργασίες που τους βοηθούν να περιεργαστούν την φύση της ηλικίας και της προσωπικότητάς τους, αποποιημένοι από κινητά τηλέφωνα και την υπερβολική χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών, οι μαθητές στέκονται μπροστά σε ένα πειραματικό πρόγραμμα, που πολλοί θα ζήλευαν.
Και ενώ οι περισσότεροι θα αναρωτηθούν αν αυτού του είδους η εκπαίδευση λειτουργεί ομαλά για τους μαθητές, η επίσκεψη του Άαρον Χίκλιν, δημοσιογράφου της Guardian υπογραμμίζει την πειθαρχία, την γνώση και την άμεση χρήση επιχειρημάτων των σπουδαστών, που «συνεχώς βάζουν στην κουβέντα τους, εμπειρίες από τις δραστηριότητες του σχολείου».
Πειραματικό ή όχι, πρωτοποριακό ή μη, ο χρόνος θα δείξει αν αυτή η ενέργεια θα επιτύχει και θα βρει μιμητές. Αυτό που αξίζει επιβράβευσης, είναι η πρωτοβουλία να δοθεί κίνητρο σε νεαρά μυαλά που με τα κατάλληλα εναύσματα θα μπορέσουν να δημιουργήσουν μια νέα «εναλλακτική» -ότι κι αν σημαίνει αυτό- γενιά.
(άρθρο cinemag.gr 2015)
