Βόρεια και Νότια Κορέα: σε μία χερσόνησο δυο χώρες και οι πολίτες ενός έθνους διχασμένοι. Εκεί που η πολιτική ορίζει τη γεωγραφία και την πατριδογνωσία, ο σπουδαίος Κορεάτης σκηνοθέτης Κιμ Κι-Ντουκ, ο πολυβραβευμένος δημιουργός των «Samaritan Girl» (Αργυρή Άρκτος Σκηνοθεσίας, Φεστιβάλ Βερολίνου 2004), «3-Iron» (Αργυρός Λέοντας Καλύτερης Ταινίας, Φεστιβάλ Βενετίας 2004), «Arirang» (Βραβείο Ένα Κάποιο Βλέμμα, Κάννες 2011) και «Pieta» (Χρυσός Λέοντας, Φεστιβάλ Βενετίας 2012) επιστρέφει με ένα πολιτικό θρίλερ και στέκει ευλαβικά στο μεγάλο πρόβλημα εθνικού διχασμού της χώρας του, σχολιάζοντας τις αόρατες παγίδες της ιδεολογίας.
Το δίχτυ ενός ψαρά από τη Βόρεια Κορέα πιάνεται στη μηχανή της βάρκας του και ο ίδιος παρασύρεται στα ύδατα της Νότιας. Εκεί οι αξιωματικοί που τον περισυλλέγουν τον χρίζουν αυτόματα κατάσκοπο του καθεστώτος, ενώ παράλληλα στη Βόρεια Κορέα τον αντιμετωπίζουν ως προδότη. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, η αυτοδιάθεση και η ελευθερία καταστρατηγούνται στο όνομα της ιδεολογίας και ένας αγράμματος ψαράς θα γίνει ο εγκλωβισμένος μάρτυρας μίας ορατής φυλακής που δεν την ορίζουν μόνο τα τείχη της, αλλά κυρίως τα πνευματικά της σύνορα.
Ο Κιμ Κι-Ντουκ που έχει αποδείξει πως το κινηματογραφικό συντακτικό του χωρά εξίσου την έντονη βία των σωμάτων και τον πνευματικό λυρισμό της απόλυτης αφαίρεσης, στέκει εδώ ως παρατηρητής στην προσωπική αναζήτηση μιας λύσης που αποζητά την ένωση, όχι τον διχασμό. Στο «Δίχτυ» είναι ένας πραγματιστής που προσπαθεί να προβάλει το πρόβλημα μέσα από το πιο προσωπικό φίλτρο και να βρει τους συνδέσμους μέσα από μία αδιέξοδη αντιλογία. Και μέσα από την παρακάτω συνέντευξη κάνει σαφές πως στόχος του είναι ο διάλογος.
Στην ταινία ασχολείστε ιδιαίτερα με τη διαμάχη της προσωπικής ιδεολογίας έναντι στην επικρατούσα νοοτροπία. Πιστεύετε ότι ένας άνθρωπος μπορεί να ρισκάρει και να κάνει τη διαφορά;
Νομίζω ότι είναι εξίσου πιθανό και απίθανο. Το μήνυμα που ήθελα να επικοινωνήσω με την ταινία «Το Δίχτυ» είναι το πόσο σκληρή μπορεί να είναι μία χώρα απέναντι στον πολίτη. Εύχομαι οι άνθρωποι που θα δουν την ταινία να σκεφτούν τρόπους για να κάνουν τη διαφορά.
Παρότι πρακτικές βίες είναι πάντα παρούσες στη φιλμογραφία σας, στο «Δίχτυ» επιλέγετε να μη δείξετε την ίδια την άσκηση βίας, αλλά το αποτέλεσμα αυτής. Ήταν μία συνειδητή απόφασή σας να εστιάσετε στην επίδραση της λεκτικής έναντι της σωματικής βίας;
Πιστεύω ότι κάθε ταινία μου έχει ένα διαφορετικό ύφος. Στο «Δίχτυ», ήθελα να δείξω πως το κράτος μπορεί να γίνει βίαιο με το άτομο, και τον τρόπο με τον οποίο θυσιάζεται κάποιος, περισσότερο από την βία που τους ασκείται. Πιστεύω ότι σε προσωπικό επίπεδο, αυτή η θυσία είναι πιο σκληρή από την σωματική βία.
Πιστεύετε ότι το δυτικό κοινό που θα παρακολουθήσει την ταινία θα αμφισβητήσει την καπιταλιστική κοινωνία;
Ναι. Αν και εύχομαι να είναι κατανοητό πως η ταινία αποτυπώνει την ιστορία ενός εμφυλίου μεταξύ Νότου και Βορά. Πως είναι επίσης μία ταινία για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Όσο κι αν μπορεί να σας εκπλήσσει, τα γεγονότα που παρακολουθείτε στο «Δίχτυ» είναι μία πραγματικότητα για την Κορεατική χερσόνησο.
Σε μία χώρα που ταλανίζεται από γεωγραφικά και πολιτικά προβλήματα τέτοιου βαθμού, υπάρχει τρόπος συνεργασίας και ειρηνικής επανένωσης;
Ναι. Αρχικά πρέπει να υπάρξει μία οικονομική διάδραση με τη Βόρεια Κορέα. Η Βόρεια Κορέα έχει μεγάλο πλούτο υπόγειων πόρων. Για αρχή χρειάζεται να δουλέψουμε σε αυτό το πλαίσιο και με την τεχνολογία της Νότιας να λυθεί το πρόβλημα της φτώχειας στη Βόρεια Κορέα. Και πρέπει να πείσουμε τις ΗΠΑ, την Κίνα, τη Ρωσία και την Ιαπωνία, χώρες που περιβάλλουν την Κορεατική χερσόνησο να καταστήσουν φιλικές σχέσεις με τη Βόρεια Κορέα. Σύντομα θα εκλεγεί ο νέος πρόεδρος της Κορέας. Όταν ο Κος. Moon Jae-in, ο οποίος έχει το υψηλότερο ποσοστό αποδοχής, γίνει πρόεδρος νομίζω ότι θα λύσει τα δύο παραπάνω προβλήματα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Σε κάποιο σημείο της ταινίας ο πρωταγωνιστής σώζει μια πόρνη που αργότερα του προσφέρει το σώμα της ως αντάλλαγμα, μια προσφορά που απορρίπτει. Θεωρείται πως η πράξη αυτή παραλληλίζει τον καταναλωτισμό του δυτικού κόσμου;
Είναι διφορούμενο να πούμε ότι είναι δυτικός καταναλωτισμός, αλλά πιστεύω ότι είναι μία ενδεικτική εικόνα μιας καπιταλιστικής κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένης της Κορέας.
Ποιο είναι το παρελθόν του Ο Τζιν-γου, του φύλακα που ερμηνεύει ο Γον-τζεουν Λι; Για ποιο λόγο βλέπει τον πρωταγωνιστή με συμπάθεια;
Εδώ και χρόνια η Νότια Κορέα και η Βόρεια Κορέα αγωνίζονται να συμφιλιωθούν. Μετά από όλο αυτό το διάστημα, τα πυρηνικά όπλα και οι πύραυλοι είναι η ανταπάντηση. Στο πρόσωπο του Τζιν-γου βρίσκεται η καρδιά μου. Ελπίζω πια ο αγώνας των εξοπλισμών να σταματήσει και να γίνουμε φίλοι.
Η εικόνα του πρωταγωνιστή Ναμ Τσουλ-γου στη βάρκα, τυλιγμένου με τη σημαία της Βόρειας Κορέας, αντιστοιχεί σε μία θρησκευτική εικόνα ενός σύγχρονου μάρτυρα;
Όχι, δεν το πιστεύω. Μεταμφιέζεται ως πατριώτης για χάρη της ασφάλειας της οικογένειάς του. Κάτι που βρίσκω λυπηρό. Θεωρώ ότι ούτε οι κάτοικοι της Βόρειας, ούτε της Νότιας Κορέας, μπορούν να συμβιώσουν εξαιτίας της καχυποψίας τους.
Σύμφωνα με μία ατάκα της ταινίας «όσο πιο λαμπερό είναι το φως, τόσο πιο σκοτεινή η σκιά». Ωστόσο, η «σκιά» που καλύπτει τους ανακριτές και στις δύο πλευρές φέρει πολλές ομοιότητες. Αυτό είναι τελικά το μάθημα που διδάσκεται ο Ναμ Τσουλ-γου;
Ναι, φυσικά! Οι δύο χώρες είναι τόσο δύσπιστες μεταξύ τους που το κράτος δημιουργεί δυστυχισμένους πολίτες. Είναι θλιβερό που στον δωρεάν καπιταλισμό οι περισσότεροι δεν έχουν χρήμα, και στη δικαιοσύνη του κομμουνισμού υπάρχουν πολλοί που έχουν άδικο. Στο τέλος ο Ναμ Τσουλ-γου μοιάζει να σκέφτεται ότι τα έχασε όλα, χώρα, οικογένεια και ψυχή.
Στην τελική σκηνή ο φρουρός παίρνει μία συγκεκριμένη απόφαση. Είχατε κατά νου ένα εναλλακτικό τέλος ή αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να ολοκληρωθεί η ιστορία του Ναμ Τσουλ-γου;
Υπήρχαν διάφορες εναλλακτικές, αλλά τελικά καταλήξαμε στο συγκεκριμένο φινάλε. Δεν είναι ελπιδοφόρο. Χρειάζεται να έχουμε ευθύ διάλογο και συνεργασία μεταξύ των δύο πλευρών, χωρίς να επεμβαίνουν οι μεγάλες δυνάμεις.
Πιστεύετε ότι οι άνθρωποι που ζουν σύμφωνα με έναν ισχυρό ηθικό κώδικα μοιάζουν με νησιά που επιπλέουν στη μέση της θάλασσας;
Ναι, αυτή είναι η πραγματικότητα. Δεν μπορώ να αλλάξω τον κόσμο. Νομίζω ότι όλα θυσιάζονται σε λανθασμένες πολιτικές και ο ηγέτης κάθε χώρας είναι αυτός που τη βυθίζει. Οπότε πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με τους ηγέτες που επιλέγουμε.
INFO
Η ταινία «Το Δίχτυ» κυκλοφορεί ήδη στις αίθουσες από τη Danaos Films
