«Όταν φτιάχναμε το “Πριν το Ξημέρωμα” η Ζιλί Ντελπί επέμενε ότι έπρεπε να προσλάβουμε κάποιον άλλο να μας γράψει μερικές αστείες ατάκες κι ότι η ταινία δεν ήταν και τόσο αστεία τελικά, μπορεί μάλιστα να βγει απίστευτα βαρετή. Ο Ρικ είπε “εγώ είμαι σε μια αίθουσα προβών μαζί σας για πέντε εβδομάδες και δε βαρέθηκα. Αν για κάποιον αυτό είναι βαρετό, τότε δεν κάνω την ταινία γι’ αυτόν… Ποτέ στη ζωή μου δε βρέθηκα σε αεροπορικό δυστύχημα, δεν έχω εμπλακεί σε κατασκοπεία για την κυβέρνηση, δεν είδα ποτέ την κάνη ενός όπλου να με σημαδεύει, κι όμως, η ζωή μου είναι γεμάτη από τραύματα. Η πιο τραυματική εμπειρία που μου συνέβη είναι στην πραγματικότητα η επαφή μου με ένα άλλο ανθρώπινο ον”».
Με αυτά τα λόγια ο Ίθαν Χοκ περιγράφει σε ανοιχτή συζήτηση στη Νέα Υόρκη τη «σχολή σκέψης» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, του σκηνοθέτη που στον απόηχο της επιτυχίας του «Πριν τα Μεσάνυχτα» και της φετινής αποθέωσης του «Boyhood», βλέπει ένα ντοκιμαντέρ για τα 21 χρόνια της καριέρας του να κυκλοφορεί με τη συνδρομή πολλών ανθρώπων της βιομηχανίας να μιλούν για την ιδιαιτερότητά του ως δημιουργού:
Μάθιου ΜακΚόναχι, Τζέισον Ράιτμαν, Τζακ Μπλακ, Μπίλι Μπομπ Θόρντον, Κιάνου Ριβς, Κέβιν Σμιθ εμφανίζονται στο ντοκιμαντέρ «21 Years: Richard Linklater» που γιορτάζει την πρώτη εικοσαετία επαγγελματικής πορείας του «νονού του ανεξάρτητου αμερικανικού σινεμά», ο οποίος, έχοντας ακόμα πολλά να δώσει στο χώρο, κατάφερε να αφήσει ήδη το αποτύπωμά του στην κινηματογραφική ποπ κουλτούρα, κινηματογραφώντας το «κουλ» μέσα στο απόλυτα καθημερινό τοπίο.
«Και συνεχίζει ο Ρικ, “γιατί λοιπόν να μην κάνουμε μια τέτοιου είδους ταινία; Πώς θα ήταν αν δε χρειαζόταν να δείξουμε τη ζωή πιο υπερβολική από ό,τι είναι; Αν λέγαμε, πω πω , η ζωή είναι από μόνη της απίθανη, δε χρειάζεται να έχουμε τον Γούντι Άλεν για να μας γράψει τα αστεία. Οι καταστάσεις είναι αρκετά αστείες από μόνες τους» λέει ο στενός συνεργάτης του Λινκλέιτερ, Ίθαν Χοκ, θέλοντας να δείξει τον τρόπο σκέψης του σκηνοθέτη.
«Στο Boyhood υπάρχει μια σκηνή που είναι ένας αλλόκοτος συνδυασμός από κάτι που είπε ο γιος μου και από αυτό που ο Λινκλέιτερ πραγματικά πιστεύει. Στην ταινία το παιδί με ρωτάει “τα ξωτικά υπάρχουν στ’ αλήθεια;” Είναι ακριβώς η στιγμή που ανακαλύπτεις ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Και η δική μου ατάκα είναι “Όχι, αλλά υπάρχουν οι φάλαινες”. Και του περιγράφω πόσο μαγικό μπορεί να είναι ένα τεράστιο θηλαστικό που ζει στον ωκεανό και το παιδί απαντά “Ναι, αλλά υπάρχουν ξωτικά;”. Αυτό ακριβώς είναι η ζωή… Κι αυτός είναι ο τρόπος που ο Λινκλέιτερ βλέπει τη ζωή και το σινεμά. Όλοι θέλουν να είναι και να δείχνουν κάτι ακραίο, κάτι μαγικό, αλλά ξεχνούν έτσι ότι το πιο φοβερό πράγμα είναι η ίδια η ζωή – το ότι βρισκόμαστε σήμερα όλοι εδώ και μιλάμε. Να τι εννοώ όταν λέω “σχολή σκέψης” του Λινκλέιτερ».
